
Norma „DIN 16945 Żywice reaktywne, odczynniki i masy żywic reaktywnych – Procedury badawcze”, opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje metody badawcze służące do badania żywic, utwardzaczy i przyspieszaczy oraz żywic katalizowanych. Norma ta jest przeznaczona do badania inhibitorów reakcji, odczynników (utwardzaczy, przyspieszaczy itp.) oraz materiałów do formowania reakcyjnego.

Reagenty lub utwardzacze to substancje chemiczne aktywowane za pomocą akceleratorów lub ciepła, które przyspieszają żelowanie i utwardzanie matrycy żywicy poliestrowej i żywicy winyloestrowej. Inicjują reakcje sieciowania pomiędzy żywicą i reaktywnymi monomerami, takimi jak styren. Nadtlenek metyloetyloketonu jest aktywny w temperaturze pokojowej w procesie utwardzania poliestrów i estrów winylowych. Nadtlenek benzoilu jest aktywny w temperaturze powyżej 80 stopni i jest także stosowany z przyspieszaczami aminowymi w temperaturze pokojowej w celu utwardzania układów. W razie konieczności zaleca się stosowanie gatunków wolnych od ftalanów.
Żywice epoksydowe to rodzaj związków chemicznych, które zrewolucjonizowały branżę budowlaną. Ich niezwykle wszechstronne właściwości polimerowe sprawiają, że idealnie nadają się do szerokiej gamy zastosowań w budownictwie. Ze względu na wyjątkową odporność chemiczną, cieplną i wilgociową, a także właściwości adhezyjne, znajdują zastosowanie jako kleje, powłoki, polimery odporne na korozję, uszczelniacze i tym podobne. Dlatego też stosowanie żywic epoksydowych niesie ze sobą wiele korzyści. Materiały te są również przeznaczone do pomocy przy naprawie i konserwacji konstrukcji betonowych.
Żywice epoksydowe to związki chemiczne należące do określonej klasy polimerów i prepolimerów. Reagują one z utwardzaczami żywicy epoksydowej i środkami utwardzającymi, takimi jak związki fenolowe, poliaminy lub aminoamidy, tworząc trwały materiał. Z tego powodu chemia budowlana na bazie żywicy epoksydowej od wielu producentów cieszy się obecnie ogromną popularnością w branży budowlanej.
Epoksyd to szerokie pojęcie obejmujące szereg związków reaktywnych, w szczególności tych z pierścieniem oksiranowym lub epoksydowym. Należy do pierścienia trójczłonowego zawierającego atom tlenu i dwa atomy węgla połączone ze sobą. Zawarte w nim cząsteczki epoksydu różnicują się na poziomie molekularnym i umożliwiają produkcję różnych rodzajów żywic epoksydowych.
Żywice te są bardzo uniwersalne, ponieważ można uzyskać różne rodzaje struktur chemicznych epoksydów, stosując tę samą reakcję chemiczną. Żywice epoksydowe łączy się z modyfikatorami i utwardzaczami, aby zapewnić właściwości odpowiednie do szerokiego zakresu zastosowań budowlanych.
Główne cechy określane są za pomocą metod badawczych określonych w normie DIN 16498:
Żywice epoksydowe są łatwe do utwardzania i kompatybilne z wieloma rodzajami podłoży. Mogą z łatwością skutecznie zwilżyć powierzchnię, dzięki czemu nadają się do wielokrotnego użytku. Potrafią również modyfikować różne polimery, np. nienasycone poliestry i poliuretany, w celu poprawy ich właściwości chemicznych i fizycznych.
Żywice epoksydowe formowane są w temperaturach od 50 do 100 procent i charakteryzują się wyższym poziomem lepkości. Środki utwardzające i katalizatory, takie jak utwardzacze lub przyspieszacze, mogą reagować z żywicami bezpośrednio lub poprzez działanie katalityczne.
Istnieją różne rodzaje żywic epoksydowych:
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „DIN 16945 Żywice reaktywne, odczynniki i masy żywic reaktywnych – Procedury badawcze”.
