EN ISO 9038 Oznaczanie trwałej palności cieczy

Norma „EN ISO 9038 Oznaczanie trwałej palności cieczy”, która ma swoją podstawę w normie europejskiej, a została później opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje procedurę stosowaną w celu ustalenia, czy produkt ciekły sklasyfikowany jako łatwopalny ze względu na swoją temperaturę zapłonu w temperaturach do 100 stopni będzie się nadal palił, np. w temperaturach określonych w przepisach.

Wiele krajowych i międzynarodowych przepisów klasyfikuje ciecze jako stwarzające zagrożenie łatwopalne na podstawie ich temperatury zapłonu określonej uznaną metodą. Niektóre z tych przepisów przewidują wyjątki, jeżeli substancja nie może utrzymać spalania w określonej temperaturze.

Niniejsza norma ma zastosowanie do farb (w tym farb rozcieńczanych wodą), lakierów, spoiw do farb, rozpuszczalników, produktów naftowych lub pokrewnych oraz klejów posiadających temperaturę zapłonu. Nie nadaje się ona do oceny potencjalnego zagrożenia pożarowego powierzchni malowanych. Tę metodę badawczą, oprócz metod badania temperatury zapłonu, można również stosować do oceny zagrożenia pożarowego produktu.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Podtrzymywalna palność odnosi się do takiego zachowania materiału, że w określonych warunkach testowych jego para może zapalić się pod wpływem źródła zapłonu, a po zapłonie powstaje wystarczająca ilość łatwopalnej pary, aby palić się przez co najmniej 15 sekund po usunięciu źródła zapłonu.
• Temperatura zapłonu odnosi się do najniższej temperatury w badanym odcinku, w której zastosowanie źródła zapłonu spowoduje zapłon pary w badanym odcinku i rozprzestrzenienie się płomienia na powierzchnię cieczy w określonych warunkach badania, skorygowanych od 101,3 kPa w celu uwzględnienia zmian ciśnienia atmosferycznego.

Podczas przeprowadzania testu do naczynia testowego utrzymywanego w temperaturze badania wprowadza się porcję testową o określonej objętości. Po upływie określonego czasu stosuje się źródło zapłonu.

Zgodnie z zaleceniami Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych oraz globalnie zharmonizowanym systemem klasyfikacji i oznakowania chemikaliów, a także wynikającymi z nich przepisami krajowymi i Unii Europejskiej, do przeprowadzenia tego testu przewidziano temperatury 60,5 stopnia i 75,0 stopni.

Zdolność produktu do podtrzymywania spalania ocenia się na podstawie tego, czy jego opary lub składniki zapalają się po wystawieniu na działanie źródła zapłonu i palą się nadal po wyłączeniu źródła zapłonu. Pozycje zamkniętego zapłonnika i testowe pokazano na rysunku podanym w normie.

Głównym sprzętem używanym w tych testach jest:

• Tester palności (specyfikacja podana jest w załączniku standardowym: Załącznik A).
• Do dna naczynia testowego przymocowana jest grzałka elektryczna w celu efektywnego przekazywania ciepła. Układ sterowania podgrzewaczem musi umożliwiać utrzymanie temperatury w naczyniu testowym, mierzonej na urządzeniu do pomiaru temperatury w obszarze wolnym od przeciągów, z tolerancją plus/minus 100 stopnia dla temperatur testowych do 0,5 stopni. Urządzenie do pomiaru palności, grzałka i jednostka sterująca grzałką mogą stanowić zintegrowane urządzenie.
• Przyrząd pomiarowy służący do sprawdzenia, czy środek strumienia gazu znajduje się na wysokości 2,2 mm plus/minus 0,1 mm ponad górną krawędzią naczynia testowego. Do tego celu nadaje się skalibrowany pasek metalowy.
• Urządzenie do pomiaru temperatury o rozdzielczości 0,5 stopnia lub większej, przystosowane do pracy w poziomie, o odpowiednim zakresie i wymiarach. Zaleca się rozdzielczość 0,1 stopnia, ponieważ ułatwia to weryfikację i kalibrację. Urządzenie to musi mieć dokładność plus/minus 0,5 stopnia. Po umieszczeniu w bloku urządzenie do pomiaru temperatury powinno być otoczone pastą termoprzewodzącą, aby zapewnić dobrą wymianę ciepła pomiędzy blokiem a urządzeniem pomiarowym.
• Stoper lub inne odpowiednie urządzenie do pomiaru czasu umożliwiające pomiar 15 sekund plus/minus 1 sekunda, 30 sekund plus/minus 1 sekunda i 60 sekund plus/minus 2 sekundy. Urządzenie do pomiaru czasu może być wyposażone w urządzenie generujące sygnał dźwiękowy.
• Strzykawka lub pipeta umożliwiająca odmierzenie 0,05 ml z dokładnością plus/minus 2,00 ml.
• Źródło zapłonu i zasilanie gazem za pomocą dyszy gazowej zasilanej gazem ziemnym, gazem węglowym, butanem lub innym gazem uznanym za odpowiedni i wyposażonej w odpowiedni regulator lub inne środki regulacji przepływu gazu. Szerokość płomienia można dzięki temu dostosować do 4,0 mm plus/minus 0,5 mm.
• Osłona przeciwprzeciągowa zamontowana z tyłu i po bokach urządzenia w celu zminimalizowania przeciągów. Odpowiednia będzie osłona o wysokości 350 mm, szerokości 480 mm i głębokości 240 mm. Osłony nie należy umieszczać zbyt blisko urządzenia, aby uniknąć zawirowań powietrza nad testowaną częścią.
• Barometr mierzy ciśnienie bezwzględne z dokładnością 0,5 kPa i rozdzielczością 0,1 kPa. Do określania poziomu morza nie używa się wstępnie skorygowanych barometrów aneroidowych, takich jak te stosowane na stacjach meteorologicznych i lotniskach.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN ISO 9038 Oznaczanie trwałej palności cieczy”.