Metody testowe JIS K 5400 dla farb

Testy bezpieczeństwa chemicznego i materiałowego

Metody testowe JIS K 5400 dla farb

Norma JIS K 5400, opracowana przez Japońską Organizację Normalizacji Przemysłowych (JIS), opisuje wymagania dotyczące określania wydajności i jakości farb i warstw malarskich oraz określa metody testowania.

Metody testowe JIS K 5400 dla farb

Główne metody testowe wyszczególnione w tej normie to:

  • Test twardości ołówka
  • Test przyczepności do siatki
  • Test odporności na słoną wodę (powierzchnia malowana)
  • Test odporności na słoną wodę (powierzchnia niepomalowana)
  • Test odporności na promieniowanie UV
  • Test oporu powietrza (metoda lampy ksenonowej)
  • test odporności na alkalia
  • test kwasoodporności
  • Test symulatora środowiskowego
  • Test hydrofobowości (test kąta zwilżania)

Test twardości ołówkiem stosuje się w celu sprawdzenia odporności powłoki na zarysowania (zdolność do ochrony farby). Podczas badania próbka jest umieszczana w maszynie. Dowolny przedmiot (gąbka, ołówek) jest umieszczany na uchwycie maszyny, a następnie kilkakrotnie przesuwany po powierzchni próbki, aby zasymulować normalne użytkowanie (np. czyszczenie gąbką). Próbka jest oceniana w celu określenia stopnia pogorszenia.

Test przyczepności do siatki (metoda taśmy klejącej do siatki) jest stosowany w celu sprawdzenia zdolności powłoki do ochrony farby i przyczepności. Podczas badania powlekana próbka testowa jest cięta na siatkę. Do wyciętego kawałka przymocowana jest specjalna taśma. Taśma szybko się odkleja. Jeśli płatki farby nie są widoczne, uważa się, że powłoka skutecznie chroni farbę.

Test odporności na słoną wodę (pomalowana powierzchnia) jest przeprowadzany w celu sprawdzenia zdolności pomalowanych części powłoki do ochrony przed korozją. Podczas testowania powlekane próbki i niepowlekane próbki są umieszczane w maszynie testującej. Maszyna spryskuje elementy słoną wodą w kilku cyklach. Co cztery godziny pobierane są próbki i oceniany jest ich stan.

Badanie odporności na słoną wodę (powierzchnia niemalowana) stosuje się w celu sprawdzenia zdolności niepomalowanych elementów powłoki do ochrony przed korozją. Podczas badania, próbki powlekane i niepowlekane umieszczane są w maszynie wytrzymałościowej. Maszyna rozpyla słoną wodę na elementy w kilku cyklach. Próbki pobierane są co cztery godziny, a ich stan jest oceniany.

Test odporności na promieniowanie UV jest przeprowadzany w celu symulacji głównego czynnika atmosferycznego (promienie UV) i trwałości odsłoniętej powłoki. Podczas testowania powlekane elementy testowe są umieszczane w maszynie testującej. Maszyna oświetla element testowy bardzo silnym światłem ksenonowym, które naśladuje promienie słoneczne. Po domyślnym cyklu próbka jest walidowana. Jeżeli zachowuje swoje właściwości, stosuje się dalsze badania.

Test odporności na warunki atmosferyczne (metoda lampy ksenonowej) to kompleksowe zarządzanie testami, które symuluje warunki pogodowe. Za pomocą tego testu ocenia się trwałość produktu i jego zdolność do ochrony powierzchni. Podczas badania powlekane próbki umieszczane są w maszynie testującej. Maszyna w sposób ciągły oświetla próbki bardzo silnym światłem ksenonowym. Dodatkowo element jest spryskiwany wodą przez 2 minut co 18 godziny. Jeden cykl trwa 150 godzin. Jeżeli po tym czasie połysk utrzyma się na poziomie 80 procent, a kąt zwilżania nie spadnie poniżej 90 procent, produkt uważa się za trwały do ​​miesiąca.

Test odporności na alkalia stosuje się w celu sprawdzenia zdolności powłoki do ochrony przed działaniem zasadowym. Podczas testowania zasada jest kapana na element i pozostawiana w temperaturze 50 stopni na godzinę. Niepowlekany obszar (prawa połowa) powinien być zabarwiony, ale nałożony obszar (lewa połowa) nie powinien być uszkodzony.

Test kwasoodporności jest stosowany w celu sprawdzenia zdolności powłoki do ochrony przed działaniem kwasu. Podczas testowania rozcieńczony kwas siarkowy jest upuszczany i pozostawiany w temperaturze 50 stopni na 30 minut. Na niepowlekanym obszarze (prawa połowa) powinna znajdować się plama, ale nałożona powierzchnia (lewa połowa) nie powinna być uszkodzona.

Symulator środowiska to zaawansowana metoda testowania pozwalająca na symulację określonych warunków atmosferycznych, takich jak wilgotność czy temperatura. Ta maszyna pomaga kontrolować wydajność produktu we wszystkich możliwych warunkach, symulując losowe warunki pogodowe z całego świata.

Hydrofobowość (test kąta zwilżania) służy do określenia i weryfikacji kąta zwilżania. W ten sposób określa się zdolności hydrofobowe powłok i innych produktów. Podczas badania powlekany element testowy umieszczany jest w maszynie. Specjalna dysza wytwarza kroplę wody i umieszcza ją na badanym elemencie. Zaawansowany laser optyczny mierzy kąt zwilżania. Im mniejsza powierzchnia styku, tym większy kąt styku.

Nasza organizacja świadczy również usługi testowania farb w zakresie normy JIS K 5400, dysponując wyszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym wyposażeniem technologicznym, wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, które wykonuje dla przedsiębiorstw z różnych sektorów.

WhatsApp