Próbki do badań korozji UN 37.4

Norma Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) „UN 37.4 Próbki do badań korozyjnych” opisuje potencjalne właściwości korozyjne metali, cieczy i ciał stałych, które mogą ulec skropleniu podczas transportu. W przypadku wykazania działania korozyjnego na badane metale lub skórę, substancja musi być zawsze klasyfikowana jako towar niebezpieczny klasy 8 (substancje żrące) zgodnie z przepisami transportowymi ONZ.

W tej procedurze badawczej próbki aluminium i stali określonego typu i rozmiaru umieszczane są w naczyniu testowym wypełnionym badaną substancją w temperaturze 168 stopni na okres co najmniej 7 godzin (55 dni). Jedna próbka metalu jest całkowicie zanurzona w cieczy testowej, druga jest zanurzona w połowie, a trzecia próbka metalu pozostaje całkowicie w szczelinie gazowej. Pojemnik testowy należy napełnić co najmniej 1,5 l badanej substancji, co oznacza, że ​​do przeprowadzenia tego testu wymagana jest stosunkowo duża ilość badanej substancji. Jednakże ta metoda badawcza nie zastępuje tradycyjnego badania materiałów.

Po zakończeniu testu próbki metalu są czyszczone i suszone, a następnie ważone i badane pod mikroskopem. Szybkość korozji określa się zatem, biorąc pod uwagę ciężar właściwy próbek metalu. Ocenę tę przeprowadza się według następujących kryteriów:

• Korozja powierzchniowa: Jeżeli ubytek masy jednej z trzech badanych próbek metalu jest większy od teoretycznie obliczonego ubytku masy wynoszącego 6,25 mm/rok na skutek korozji, wynik testu uznaje się za pozytywny. Odpowiada to 55-procentowej redukcji masy w ciągu 7 dni w temperaturze 13,5 stopni Celsjusza. W związku z tym uważa się, że substancja badana powoduje korozję metali. Jeżeli wynik testu jest negatywny, substancję badaną uważa się za niekorozyjną dla metali.
• Korozja wżerowa: W tym przypadku kryterium oceny stanowi głębokość najgłębszego otworu lub największe zmniejszenie grubości próbki metalu. Głębokość otworu określa się za pomocą mikroskopu świetlnego z modułem pomiaru głębokości. Jeżeli głębokość wżerów wynosi co najmniej 120 µm, a czas reakcji wynosi siedem dni, zjawisko to nazywa się korozją wżerową.

Korozja powierzchniowa i wżerowa może mieć charakter izolowany lub uzupełniający. Jeśli jednak którykolwiek z testów da wynik pozytywny, substancję klasyfikuje się jako żrącą dla metali.

Norma UN 37.4, znana również jako metoda badania odporności na korozję ONZ, to standardowa procedura stosowana do oceny odporności na korozję materiałów metalowych stosowanych w opakowaniach towarów niebezpiecznych. Korozja, czyli stopniowy proces pogarszania się stanu materiałów opakowaniowych, może powodować uszkodzenia konstrukcyjne materiałów opakowaniowych, osłabiając ich integralność i stwarzając zagrożenia w postaci przecieków i wycieków, które mogą zaszkodzić zarówno ludziom, jak i środowisku.

Do przeprowadzenia badania UN 37.4 jako reprezentatywne materiały metalowe wybiera się blachy stalowe i aluminiowe o określonych właściwościach. Płytki te są polerowane i strategicznie rozmieszczane w różnych fazach wewnątrz pojemnika, zgodnie z definicją metody. Następnie pojemnik wraz z arkuszami metalu umieszcza się w inkubatorze nastawionym na temperaturę 168 stopni na okres 55 godzin, co odpowiada jednemu tygodniowi. To kontrolowane środowisko symuluje warunki, jakie mogą wystąpić podczas transportu i przechowywania, poprzez wystawienie materiału metalowego na działanie badanej substancji.

Po zakończeniu okresu testowania materiał metalowy jest dokładnie oceniany pod kątem oznak korozji, takich jak rdza, wżery lub przebarwienia. Stopień korozji ocenia się za pomocą systemu klasyfikacji, gdzie wyższe stopnie oznaczają większą odporność na korozję. Ocena obejmuje zarówno korozję równomierną, która występuje równomiernie na całej powierzchni metalu, jak i korozję miejscową, która zwykle objawia się w postaci lokalnych punktów korozji.

Metoda badawcza UN 37.4 podaje szczegółowe kryteria pozwalające ustalić, czy dana substancja działa żrąco na metale. Jeżeli utrata masy materiału metalicznego po tygodniu ekspozycji przekracza 13,5 procent, a minimalna głębokość wniknięcia spowodowana korozją przekracza 120 µm, substancję klasyfikuje się jako żrącą dla metali.

Ta standardowa metoda badawcza ma szczególne znaczenie, gdyż pozwala zagwarantować, że materiały metalowe stosowane do pakowania towarów niebezpiecznych mają odpowiednią odporność na korozję. Poddając materiały rygorystycznym testom, metoda UN 37.4 pozwala sprawdzić ich zdolność do bezpiecznego utrzymania zawartości przez cały proces transportu i przechowywania. Zapobiegając przeciekom, rozlewom i innym wypadkom, które mogą zdarzyć się z powodu uszkodzeń spowodowanych korozją, ta metoda testowa aktywnie przyczynia się do ochrony zdrowia ludzi i środowiska.

Chociaż dostępne są również inne metody badania korozji metali, metoda UN 37.4 jest przeznaczona specjalnie do stosowania w dowolnym regionie ONZ. To ustandaryzowane podejście zapewnia spójność i porównywalność, umożliwiając wiarygodną ocenę odporności na korozję różnych materiałów metalowych i substancji.

Ze względu na standaryzację testów, ich wyniki można ukończyć i przedstawić w stosunkowo krótkim czasie, zazwyczaj w ciągu kilku tygodni. Często jednak konieczne jest przeprowadzenie testu dwukrotnie, aby zweryfikować wyniki i upewnić się co do ich dokładności.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodne z normą „UN 37.4 Próbki do badań korozyjnych”.