ASTM D6729-20 Standardowa metoda testowa do oznaczania poszczególnych składników w paliwach do silników o zapłonie iskrowym za pomocą 100-metrowej kapilarnej chromatografii gazowej o wysokiej rozdzielczości

ASTM D6729-20 Standardowa metoda testowa do oznaczania poszczególnych składników w paliwach do silników o zapłonie iskrowym za pomocą 100-metrowej kapilarnej chromatografii gazowej o wysokiej rozdzielczości

W „Standardowej metodzie badawczej ASTM D6729-20 do oznaczania poszczególnych składników w paliwach do silników o zapłonie iskrowym za pomocą 100-metrowej kapilarnej chromatografii gazowej o wysokiej rozdzielczości” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Testów i Materiałów (ASTM) stwierdza się, że Paliwa do silników o zapłonie iskrowym zawierające mieszaniny tlenków o temperaturach wrzenia do 225 stopni. W pracy opisano metodę badania poszczególnych składników węglowodorowych mieszanin i mieszanin.

ASTM D6729-20 Standardowa metoda testowa do oznaczania poszczególnych składników w paliwach do silników o zapłonie iskrowym za pomocą 100-metrowej kapilarnej chromatografii gazowej o wysokiej rozdzielczości

Można również analizować inne lekkie, ciekłe mieszaniny węglowodorów zwykle spotykane w procesach rafinacji ropy naftowej, takie jak surowce mieszane (nafty, reformaty, alkilaty), ale dane statystyczne uzyskano jedynie w przypadku mieszanych paliw silnikowych o zapłonie iskrowym.

Na podstawie wyników wspólnych badań określono stężenia i precyzję poszczególnych składników w zakresie od 0,01 procent masowych do około 30 procent masowych. Procedurę można zastosować dla wyższych i niższych stężeń poszczególnych składników, jednakże użytkownik musi zweryfikować dokładność, jeżeli procedura jest stosowana dla składników o stężeniach spoza podanych zakresów.

Niniejsza metoda badawcza oznacza również metanol, etanol, t-butanol, eter metylowo-t-butylowy, eter etylowo-t-butylowy, eter t-amylometylowy w paliwach do silników o zapłonie iskrowym w zakresie stężeń od 1 procent masowych do 30 procent masowych.

Chociaż zidentyfikowano większość poszczególnych obecnych węglowodorów, spotyka się współelucję niektórych związków. Jeżeli niniejszą metodę badawczą stosuje się do oszacowania składu grup węglowodorów w masie, należy przestrzec użytkownika takich danych, że napotkane zostaną pewne błędy w wyniku współelucji i braku identyfikacji wszystkich obecnych składników. Na podstawie próbek benzyny pochodzących z międzylaboratoryjnych badań kooperacyjnych niniejszą procedurę można zastosować do próbek zawierających mniej niż 25 procent masowych olefin. Ponieważ jednak analiza opiera się wyłącznie na czasach retencji składników elucji, należy zachować ostrożność podczas analizowania próbek niezawierających olefin przy użyciu tej metody badawczej, ponieważ niektóre parafiny mogą być zgłaszane jako olefiny.

Całkowitą zawartość olefin w próbkach można uzyskać lub zweryfikować, lub jedno i drugie, jeśli to konieczne, innymi metodami badawczymi opisanymi w normach ASTM D1319-19 lub ASTM D6839-17.

Jeżeli woda jest obecna lub istnieje podejrzenie jej obecności, w razie potrzeby można oznaczyć jej stężenie, stosując metodę testową ASTM D1744-92. Mogą także występować inne związki zawierające tlen, siarkę, azot itp., które współeluują z węglowodorami. Jeżeli konieczne jest oznaczenie tych konkretnych związków, zaleca się zastosowanie metod badawczych opisanych w ASTM D4815-22 i ASTM D5599-18 dla tlenowców i ASTM D5623-19 dla związków siarki.

Stosując metodę badawczą ASTM D6729-20, reprezentatywne próbki cieczy naftowej wprowadza się do chromatografu gazowego wyposażonego w kolumnę z otwartą rurką (kapilarną) pokrytą określoną fazą stacjonarną. Gaz nośny hel przepuszcza odparowaną próbkę przez kolumnę, gdzie rozdziela się ona na poszczególne składniki wykrywane przez detektor płomieniowo-jonizacyjny podczas elucji z końca kolumny. Sygnał detektora rejestrowany jest cyfrowo poprzez integrator lub zintegrowany komputer. Każdy składnik elucji identyfikuje się przez porównanie z czasem retencji określonym na podstawie analizy wzorców odniesienia lub próbek w identycznych warunkach. Stężenie każdego składnika w procentach wagowych określa się poprzez normalizację obszarów pików po korekcie wybranych składników przez współczynniki odpowiedzi detektora. Nieznane składniki są zgłaszane osobno i jako suma sumaryczna.

Znajomość określonego składu poszczególnych składników (specyfikacji) paliw benzynowych i mieszanek jest przydatna do kontroli jakości rafinerii i specyfikacji produktu. Za pomocą tej metody badawczej można określić kontrolę procesu i zgodność specyfikacji produktu w przypadku wielu poszczególnych węglowodorów.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, „Kapilarna chromatografia gazowa o wysokiej rozdzielczości ASTM D6729-20 100 metrów do oznaczania poszczególnych składników paliw do silników o zapłonie iskrowym” Świadczy także usługi certyfikacyjne i badawcze określone w normie „Standardowa Metoda Badań”.

WhatsApp