ISO 15512 ပလတ်စတစ် - ရေပါဝင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ စံသတ်မှတ်ရေးအဖွဲ့အစည်း (ISO) မှထုတ်ဝေသော ISO 15512 ပလတ်စတစ် - ရေပါဝင်မှုဆုံးဖြတ်ခြင်းစံနှုန်းသည် အမှုန့်၊ အစေ့အဆန်နှင့် အပြီးသတ်ထုတ်ကုန်ပုံစံများဖြင့် ပလတ်စတစ်၏ ရေပါဝင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန်နည်းလမ်းများကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤနည်းလမ်းများသည် ISO 62 စံနှုန်းအရ တိုင်းတာသည့်အတိုင်း ပလတ်စတစ်များ၏ ရေစုပ်ယူမှု (kinetic နှင့် equilibrium) ကို စမ်းသပ်ခြင်းမပြုပါ။

နည်းလမ်း A သည် ရေပါဝင်မှု 0,1% အောက်ဆုံးအထိ တိကျမှုဖြင့် 0,1% ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သင့်လျော်သည်။ နည်းလမ်း B နှင့် C တို့သည် ရေပါဝင်မှု 0,01% အောက်ဆုံးအထိ တိကျမှုဖြင့် 0,01% ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သင့်လျော်သည်။ နည်းလမ်း D သည် ရေပါဝင်မှု 0,01% အောက်ဆုံးအထိ တိကျမှုဖြင့် 0,01% ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သင့်လျော်သည်။ နည်းလမ်း E သည် ရေပါဝင်မှု 0,001% အောက်ဆုံးအထိ တိကျမှုဖြင့် 0,001% ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သင့်လျော်သည်။ ဖော်ပြထားသော တိကျမှုများသည် အများဆုံး နမူနာအလေးချိန်ပေါ် မူတည်၍ ထောက်လှမ်းမှု ကန့်သတ်ချက်များ ဖြစ်သည်။ ရေပါဝင်မှုကို ရေအလေးချိန်၏ ရာခိုင်နှုန်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

နည်းလမ်း D သည် polyamide (PA)၊ polycarbonate (PC)၊ polypropylene (PP)၊ polyethylene (PE)၊ epoxy resin၊ polyethylene terephthalate (PET)၊ polyester၊ polytetrafluoroethylene (PTFE)၊ polyvinyl chloride (PVC)၊ polylactide (PLA) နှင့် polyamidimide (PAI) တို့အတွက် သင့်လျော်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် အမိုးနီးယားထုတ်လွှတ်နိုင်သော နမူနာများအတွက် ၎င်းကို အသုံးပြုရန် မထောက်ခံပါ။ နည်းလမ်း A၊ B၊ C နှင့် E တို့သည် ပလတ်စတစ်အမျိုးအစားအားလုံးနှင့် အစိုဓာတ်အဆင့်အားလုံးအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် သင့်လျော်ပါသည်။

ရေပါဝင်မှုသည် စီမံဆောင်ရွက်သောပစ္စည်းများအတွက် အရေးကြီးသော ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းစံနှုန်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်အောက်တွင် ရှိနေရန် မျှော်လင့်ရသည်။

ဤစံနှုန်းတွင် အခြားနည်းလမ်းခြောက်ခုကို သတ်မှတ်ထားသည်-

• နည်းလမ်း A သည် ရေဓာတ်မပါသော မီသနောကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ယူသည့်နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ထုတ်ယူထားသောရေကို Karl Fischer titration ပြုလုပ်သည်။ ဤနည်းလမ်းကို ပလတ်စတစ်အားလုံးအတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး 4 mm x 4 mm x 3 mm ထက်သေးငယ်သော အမှုန့်များအတွက် သင့်လျော်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မီသနောတွင် မပျော်ဝင်နိုင်သော အမှုန့်ပုံစံ prepolymer ပစ္စည်းများအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။
• နည်းလမ်း B1 သည် ပြွန်မီးဖိုကို အသုံးပြု၍ အငွေ့ပျံစေသည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်နမူနာရှိရေကို အငွေ့ပျံစေပြီး ခြောက်သွေ့သောလေ သို့မဟုတ် နိုက်ထရိုဂျင်သယ်ဆောင်သည့်ဓာတ်ငွေ့ပါသည့် titration ဆဲလ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် စုဆောင်းထားသောရေကို Karl Fischer titration သို့မဟုတ် အစိုဓာတ်အာရုံခံကိရိယာမှတစ်ဆင့် coulometric ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် စစ်ဆေးသည်။ ၎င်းကို ပလတ်စတစ်အားလုံးအတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး 4 mm x 4 mm x 3 mm ထက်သေးငယ်သော အမှုန်များအတွက် သင့်လျော်သည်။
• နည်းလမ်း B2 သည် အပူပေးထားသော နမူနာပုလင်းကို အသုံးပြု၍ လုပ်ဆောင်သော အငွေ့ပျံနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်နမူနာရှိရေကို အငွေ့ပျံစေပြီး ခြောက်သွေ့သောလေ သို့မဟုတ် နိုက်ထရိုဂျင်သယ်ဆောင်သည့်ဓာတ်ငွေ့ပါသည့် titration ဆဲလ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် စုဆောင်းထားသောရေကို Karl Fischer titration ပြုလုပ်သည်။ ၎င်းကို ပလတ်စတစ်အားလုံးအတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး 4 mm x 4 mm x 3 mm ထက်သေးငယ်သော အမှုန်များအတွက် သင့်လျော်သည်။
• နည်းလမ်း C သည် မန်နိုမက်ထရစ်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ရေပါဝင်မှုကို လေဟာနယ်အောက်တွင် ရေငွေ့ပျံခြင်းကြောင့် ဖိအားတိုးလာမှုမှ ဆုံးဖြတ်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အခန်းအပူချိန်တွင် အငွေ့ဖိအားကို သိသိသာသာ ပံ့ပိုးပေးသည့် ရေမှလွဲ၍ အခြားမတည်ငြိမ်သော ဒြပ်ပေါင်းများပါ၀င်သည့် ပလတ်စတစ်နမူနာများအတွက် မသင့်တော်ပါ။ မတည်ငြိမ်သော ဒြပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခြင်းကို ပုံမှန်စစ်ဆေးသင့်သည်၊ ဥပမာအားဖြင့် ဓာတ်ငွေ့ခရိုမာတိုဂရပ်ဖီဖြင့် စစ်ဆေးသင့်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော စစ်ဆေးမှုများသည် ပစ္စည်းအမျိုးအစားအသစ်များ သို့မဟုတ် အရည်အသွေးအသစ်များအတွက် အထူးလိုအပ်ပါသည်။
• နည်းလမ်း D သည် အငွေ့ပျံနေသောရေကို ရှာဖွေရန်အတွက် diphosphorus pentoxide ဆဲလ်ကို အသုံးပြုသည့် thermocoulometric နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်နမူနာတွင်ရှိသောရေကို အငွေ့ပျံစေပြီး ခြောက်သွေ့သောလေ သို့မဟုတ် နိုက်ထရိုဂျင်သယ်ဆောင်သည့်ဓာတ်ငွေ့ဖြင့် sensor cell သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် စုဆောင်းထားသောရေ၏ coulometric ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုပ်ဆောင်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အခန်းအပူချိန်တွင် အငွေ့ဖိအားကို သိသိသာသာ ပံ့ပိုးပေးသည့် ရေမှလွဲ၍ အခြားမတည်ငြိမ်သောဒြပ်ပေါင်းများပါ၀င်သည့် ပလတ်စတစ်နမူနာများအတွက် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပါ။ ၎င်းသည် အမိုးနီးယား သို့မဟုတ် မည်သည့်အမိုင်းအမျိုးအစားကဲ့သို့ diphosphorus pentoxide sensor ၏ အက်ဆစ်အလွှာနှင့် ဓာတ်ပြုနိုင်သည့် မတည်ငြိမ်သော အစိတ်အပိုင်းများအတွက် အထူးသဖြင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ မတည်ငြိမ်သောဒြပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခြင်းကို ပုံမှန်စစ်ဆေးသင့်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော စစ်ဆေးမှုများသည် ပစ္စည်းအမျိုးအစားအသစ်များ သို့မဟုတ် အဆင့်အသစ်များအတွက် အထူးလိုအပ်ပါသည်။
• နည်းလမ်း E သည် ကယ်လ်စီယမ်ဟိုက်ဒရိုက်ကိုအခြေခံသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ နမူနာတွင်ပါဝင်သော ရေပါဝင်မှုသည် ဖုန်စုပ်စက်နှင့် အပူပေးခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် အငွေ့ပျံသွားသည်။ အငွေ့ပျံသွားသောရေသည် ကယ်လ်စီယမ်ဟိုက်ဒရိုက်နှင့် ဓာတ်ပြုပြီး မော်လီကျူးဟိုက်ဒရိုဂျင်နှင့် ကယ်လ်စီယမ်ဟိုက်ဒရောက်ဆိုဒ်ကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်သည် အငွေ့ပျံသွားသော ရေပမာဏနှင့် အချိုးကျသော ဖုန်စုပ်စက်တွင် ဖိအားတိုးလာစေသည်။ ကယ်လ်စီယမ်ဟိုက်ဒရိုက်နှင့် ဓာတ်ပြုခြင်းမရှိသော ပျံ့လွင့်လွယ်သော အစိတ်အပိုင်းများသည် အအေးခံထောင်ချောက်တွင် ငွေ့ရည်ဖွဲ့ပြီး တိုင်းတာမှုကို မထိခိုက်ပါ။

ပလတ်စတစ်၏ ရေပါဝင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ဓာတ်ခွဲခန်းအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှုမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် နည်းပါးပါသည်။ ၎င်းအတွက် အဓိကအကြောင်းရင်းများမှာ နမူနာထုပ်ပိုးမှု၊ နမူနာလုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် ဆက်တင်များတွင် ကွဲပြားမှုများဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နမူနာများကို အထူးဖန်ကွန်တိန်နာများ သို့မဟုတ် ရေအတားအဆီးပါသော လုံအောင်ပိတ်ထားသောအိတ်များတွင် ထုပ်ပိုးသင့်သည်။ နမူနာလုပ်ဆောင်ခြင်းကို ခြောက်သွေ့သောနိုက်ထရိုဂျင် သို့မဟုတ် လေထဲတွင် ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထပ်ခါတလဲလဲလုပ်ဆောင်နိုင်မှုနှင့် ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဤစာရွက်စာတမ်းတွင်ဖော်ပြထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို တင်းကြပ်စွာလိုက်နာရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။

အငွေ့ပျံနည်းလမ်းအတွက် အပူချိန်ဆက်တင်များကို ဤစံနှုန်းတွင် သတ်မှတ်ထားခြင်းမရှိပါ။ မန်နိုမက်ထရစ်နည်းလမ်းအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် ၂၀၀ ဒီဂရီအပူချိန်ကို အသုံးပြုသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အချို့သော အငွေ့ပျံပစ္စည်းများအတွက် အလွန်မြင့်မားလွန်းနိုင်ပြီး ဥပမာအားဖြင့် အငွေ့ပျံခြင်းဓာတ်ပြုမှုကြောင့် ရေဖွဲ့စည်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

စမ်းသပ်မည့်ပစ္စည်း၊ အသုံးပြုသည့် စက်ပစ္စည်းနှင့် လက်တွေ့အခြေအနေများပေါ် မူတည်၍ အပူပေးအပူချိန်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုလုပ်သင့်သည်။ အပူချိန်အလွန်နည်းပါက စမ်းသပ်မည့်ပစ္စည်းရှိ ရေပမာဏသည် လုံးဝအငွေ့ပျံသွားမည်မဟုတ်ဘဲ အပူချိန်အလွန်မြင့်မားပါက ပြိုကွဲခြင်းနှင့် ငွေ့ရည်ဖွဲ့ခြင်းကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကြောင့် ရေဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဤစံနှုန်းတွင် ရေပါဝင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန်အတွက် မှန်ကန်သောအပူချိန်ကို ရွေးချယ်ရန်နှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းများအကြား နှိုင်းယှဉ်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အပူပေးအပူချိန်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု ပါဝင်သည်။

ပလတ်စတစ်ပစ္စည်းများတွင် ရေအနည်းငယ်သာပါဝင်လျှင်ပင် ထိုးသွင်းပုံသွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ထုတ်ယူခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်း သိသာထင်ရှားသောပြဿနာများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အစိုဓာတ်လွန်ကဲခြင်းသည် ရေဓာတ်ပြိုကွဲခြင်း (ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှု) ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ပူဖောင်းများ၊ အပေါက်များ၊ ပျံ့နှံ့နေသောအမှတ်အသားများ၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာခိုင်ခံ့မှုလျော့နည်းခြင်း၊ အတိုင်းအတာမတည်ငြိမ်မှုနှင့် အရှိန်မြှင့်ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းကဲ့သို့သော ချို့ယွင်းချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ မော်တော်ကား၊ ထုပ်ပိုးခြင်း၊ အီလက်ထရွန်းနစ်ပစ္စည်းများနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးကဲ့သို့သော စက်မှုလုပ်ငန်းများတွင် အရည်အသွေးအာမခံချက်အတွက် အစိုဓာတ်ထိန်းချုပ်မှုသည် အရေးကြီးပါသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ISO 15512 စံနှုန်းသည် ဓာတ်ခွဲခန်းများနှင့် ထုတ်လုပ်သူများအကြား တသမတ်တည်းရှိပြီး ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်သော ရလဒ်များကို သေချာစေသည်။ ရေပါဝင်မှုသည် ဘေးကင်းသော လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် ရှိနေရမည့် ပစ္စည်းဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ကိုက်ညီမှုကို ၎င်းက ထောက်ခံပါသည်။ နိုင်ငံများစွာတွင် အမျိုးသားစံနှုန်းအဖြစ် လက်ခံကျင့်သုံးပြီး သာမိုပလတ်စတစ်များ၊ သာမိုဆက်များ၊ ဖလင်များနှင့် စာရွက်များအတွက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုကြသည်။ ဤစံနှုန်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ပလတ်စတစ်ထုတ်ကုန်များ၏ တည်တံ့ခိုင်မြဲမှုနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ်တို့၏အဖွဲ့အစည်းသည် ၎င်း၏ အရည်အချင်းပြည့်ဝပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ၎င်း၏ဖောက်သည်များ၏ လိုအပ်ချက်များကို နားလည်ခြင်း၊ ၎င်းတို့လိုအပ်သော အဆင့်မြင့်စမ်းသပ်ဝန်ဆောင်မှုများကို ပေးအပ်ခြင်းနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်များ တည်ထောင်ခြင်း၊ အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းနှင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင်လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့တွင် ကူညီပေးခဲ့ပါသည်။ ဤမူဘောင်အတွင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် "ISO 15512 ပလတ်စတစ် - ရေပါဝင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း" စံနှုန်းနှင့်အညီ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသို့ စမ်းသပ်ဝန်ဆောင်မှုများကိုလည်း ပေးဆောင်ပါသည်။