
استریل کردن دستگاه های پزشکی با اکسید اتیلن به دلیل سازگاری گسترده با مواد، یک روش معمول است. عارضه جانبی اصلی استفاده از اکسید اتیلن به عنوان عامل ضدعفونی کننده این است که می تواند بر روی دستگاه های در حال پردازش باقی بماند.
-kalinti-testi.jpg)
به طور کلی، پسماندهایی که پس از این فرآیند بر روی دستگاه یافت می شود به شرح زیر است:
این باقیمانده ها می توانند هم برای کارگران و هم برای بیماران مضر باشند. بنابراین، مهم است که همه دستگاه ها مقادیر حد استاندارد AAMI 10993-7 را رعایت کنند. محدودیت های طراحی شده توسط انجمن پیشرفت تجهیزات پزشکی (AAMI) بسته به استفاده مورد نظر از دستگاه متفاوت است.
به همین دلیل دستگاه ها به سه گروه اصلی استفاده محدود، استفاده طولانی مدت و استفاده دائمی تقسیم می شوند. همچنین چندین گروه دستگاه خاص وجود دارد که محدودیت های خاص خود را دارند. دستگاه های بدون تماس با بیمار نیازی به رعایت این استاندارد ندارند.
طبق استاندارد AAMI 10993-7، هیچ محدودیتی برای مواجهه با اتیلن گلیکول تعیین نشده است، زیرا بعید است که بقایای بیولوژیکی قابل توجهی از اتیلن گلیکول در هنگام ارزیابی خطر یافت شود.
تماس سطحی یا دستگاه های قابل کاشت باید مجموعه دیگری از معیارها به نام حد تماس قابل تحمل را داشته باشند. هدف از این محدودیت جلوگیری از تحریک موضعی ناشی از آزاد شدن اتیلن اکسید یا اتیلن کلروهیدرین از دستگاه می باشد.
در فرآیند اکسید اتیلن، اکثر مشکلات باقیمانده با چند تغییر ساده در پارامترهای استریلسازی موجود برطرف میشوند. برای سازندگان دستگاه های جدید، مشکلات باقی مانده از قبل با در نظر گرفتن روش های زیر در هنگام توسعه پارامترهای استریل سازی حذف می شوند:
اگر باقیمانده ها مشکل ساز باشند یا برای یک دستگاه جدید چالشی ایجاد کنند، ابتدا باید آزمایش های استریلیزاسیون انجام شود، به ویژه برای اطمینان از استفاده صحیح از روش های آزمایش، به منظور به حداقل رساندن اثرات فرآیند استریل کردن اکسید اتیلن.
سازمان ما همچنین خدمات تست باقیمانده ETO (اکسید اتیلن) را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود، از جمله مطالعات آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.
