ISO 10477 دندانپزشکی - مواد روکش و ونیر مبتنی بر پلیمر

استاندارد "ISO 10477 دندانپزشکی - روکش‌ها و ونیرهای پایه پلیمری" که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، روکش‌ها و ونیرهای پایه پلیمری مورد استفاده در دندانپزشکی را طبقه‌بندی کرده و الزامات آنها را شرح می‌دهد. همچنین روش‌های آزمایش برای تعیین انطباق با این الزامات را شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد روکش‌ها و ونیرهای پایه پلیمری برای روکش‌ها یا ونیرهای دائمی تولید شده در آزمایشگاه اعمال می‌شود. همچنین در مورد روکش‌ها و ونیرهای دندانی پایه پلیمری که سازنده ادعا می‌کند بدون نیاز به احتباس ماکرومکانیکی مانند مهره یا سیم، به زیرسازی می‌چسبند، اعمال می‌شود.

برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در ISO 1942، تعاریف زیر نیز اعمال می شود:

• مواد روکش و تاج دندان مبتنی بر پلیمر به ترکیبی پودری، مایع یا خمیری اشاره دارد که ممکن است حاوی مونومرها، پرکننده‌های معدنی یا پلیمری باشد و پس از پلیمریزه شدن، برای استفاده به عنوان روکش یا تاج دندان دائمی مناسب است. پلیمریزاسیون با مخلوط کردن آغازگرها و فعال‌کننده‌ها حاصل می‌شود. مواد روکش و تاج دندان مبتنی بر پلیمر برای روکش‌ها یا تاج‌های دائمی تولید شده در آزمایشگاه ممکن است به یک بستر متصل شوند یا نشوند.
• رزین عاج دندان یک ماده روکش و ونیر مبتنی بر پلیمر رنگدانه‌دار و کمی شفاف است که ظاهر عاج طبیعی را تقلید می‌کند.
• رزین مینای دندان یک ماده روکش و ونیر بر پایه پلیمر شفاف و با رنگدانه‌های کم است که به عنوان لایه‌ای روی رزین عاج دندان قرار می‌گیرد و ظاهر مینای طبیعی را تقلید می‌کند.
• رزین سرویکال یک ماده روکش و ونیر پلیمری با رنگدانه‌های متراکم و کمی شفاف است که ظاهر طبیعی عاج دندان را در ناحیه سرویکال دندان تقلید می‌کند.
• رزین مات، ماده‌ای بر پایه پلیمر با رنگدانه‌های زیاد برای روکش و ونیر است که در لایه‌های نازک برای پوشاندن کامل و اتصال به ماده زیرین استفاده می‌شود.

مواد روکش و روکش مبتنی بر پلیمر که در این استاندارد شرح داده شده‌اند، باید بر اساس سیستم فعال‌سازی آنها برای پلیمریزاسیون طبقه‌بندی شوند.

• نوع ۱: مواد روکش و ونیر پایه پلیمری (مواد خود پخت) که با مخلوط کردن آغازگرها و فعال‌کننده‌ها سخت می‌شوند.
• نوع ۲: مواد روکش و روکش مبتنی بر پلیمر که با اعمال انرژی از یک منبع خارجی مانند گرما یا تابش (مرئی یا محدوده UV) سخت می‌شوند.
  • کلاس ۱: مواد روکش و ونیر بر پایه پلیمر که حاوی آغازگرهای فوتوپلیمریزاسیون نیستند.
  • کلاس ۲: مواد روکش و ونیر پایه پلیمری حاوی آغازگرهای فوتوپلیمریزاسیون.
• نوع ۳: مواد روکش و روکش پایه پلیمری (مواد دو مرحله‌ای) که عمل پخت آنها با مخلوط کردن آغازگرها و فعال‌کننده‌ها و اعمال انرژی از یک منبع خارجی انجام می‌شود.

آزمایش‌های مورد نیاز برای روکش و مواد روکش به طبقه‌بندی آن بر اساس نوع و درجه بستگی دارد.

برای تمام آزمایش‌ها، نمونه آزمایش شامل یک یا چند بسته از رنگ انتخاب شده مطابق با هدف آزمایش است و حاوی ماده کافی (تقریباً 20 میلی‌لیتر) برای انجام آزمایش‌های مشخص شده، به علاوه مقداری برای تکرارهای لازم آزمایش است.

برای آزمایش ثبات رنگ، نمونه باید شامل رنگ مطابق بالا (تقریباً ۱ میلی‌لیتر) اما از یک بچ دیگر باشد.

برای آزمایش پایداری رنگ، نمونه باید شامل دو سایه اضافی از ماده باشد. سایه نمونه رزین باید شامل سه سایه مختلف (تقریباً ۱ میلی‌لیتر در هر سایه) باشد که هر کدام مربوط به یک سایه نماینده از رزین مینا، رزین عاج و رزین سرویکال است. در صورت استفاده از اجزای رنگی مختلف، اجزای رنگ باید با ملاحظات انتخاب شوند.

استاندارد ISO 10477 روش‌های مختلف آزمایش را برای ارزیابی خواص مکانیکی، فیزیکی و شیمیایی مواد دندانپزشکی مبتنی بر پلیمر تشریح می‌کند. این روش‌ها برای ارزیابی مناسب بودن مواد برای استفاده بالینی استفاده می‌شوند. روش‌های اصلی آزمایش عبارتند از:

• آزمایش مقاومت خمشی: این آزمایش برای ارزیابی مقاومت ماده در برابر خمش انجام می‌شود. از آزمایش خمش سه نقطه‌ای، که در استاندارد ISO 4049 شرح داده شده است، استفاده می‌شود. حداقل مقاومت خمشی (معمولاً 80 مگاپاسکال برای مواد روکش و بریج دائمی) ...
• جذب آب و حلالیت: این آزمایش برای اندازه‌گیری پایداری و مقاومت در برابر تخریب یک ماده در محیط دهان استفاده می‌شود. این آزمایش از روش آزمایش تعریف شده در استاندارد ISO 4049 استفاده می‌کند. حداکثر محدودیت‌های تعریف شده برای جذب آب و حلالیت تعیین شده است.
• درجه تبدیل (در صورت کاربرد برای مواد پلیمریزه شده): این آزمایش برای تعیین میزان تبدیل کامل مونومرها به پلیمر، به ویژه برای مواد پلیمریزه شده در دهان، استفاده می‌شود. این آزمایش معمولاً به طور غیرمستقیم از طریق طیف‌سنجی مادون قرمز (FTIR) یا بر اساس آزمایش‌های مونومر شویش اندازه‌گیری می‌شود.
• پایداری رنگ: این آزمایش برای اطمینان از حفظ زیبایی‌شناسی ماده در طول زمان انجام می‌شود. مواد در معرض عوامل رنگ‌زا یا پیرشدگی نوری قرار می‌گیرند و تغییرات رنگ به روش اسپکتروفتومتری اندازه‌گیری می‌شود.
• استحکام پیوند (برای مواد پوشش): این آزمایش برای بررسی چسبندگی بین مواد هسته و پوشش استفاده می‌شود. آزمایش‌های پیوند برشی یا کششی انجام می‌شود.
• چرخه حرارتی (اختیاری برای ارزیابی دوام): این آزمایش با چرخه بین حمام‌های گرم و سرد، محیط دهان را شبیه‌سازی می‌کند تا خستگی و زوال را ارزیابی کند.
• زیست‌سازگاری: بر اساس مجموعه استانداردهای ISO 10993 برای آزمایش زیست‌سازگاری، شامل سمیت سلولی، حساسیت‌زایی و سمیت ژنتیکی.

استاندارد IOS 10477 همچنین شرایط آزمایش (مانند دما، رطوبت)، آماده‌سازی نمونه و زمان آزمایش را تعریف می‌کند.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "ISO 10477 دندانپزشکی - مواد روکش و ونیر مبتنی بر پلیمر" ارائه می‌دهیم.