ISO 10477 Pergigian - Bahan Mahkota dan Venir Berasaskan Polimer

Piawaian "Pergigian ISO 10477 - Mahkota dan venir berasaskan polimer," yang diterbitkan oleh Pertubuhan Standardisasi Antarabangsa (ISO), mengklasifikasikan mahkota dan venir berasaskan polimer yang digunakan dalam pergigian dan menerangkan keperluan. Ia juga menerangkan kaedah ujian untuk menentukan pematuhan dengan keperluan ini. Piawaian ini digunakan untuk mahkota dan venir berasaskan polimer untuk venir atau mahkota kekal yang dihasilkan oleh makmal. Ia juga terpakai kepada mahkota dan venir pergigian berasaskan polimer di mana pengilang menuntut lekatan pada substruktur tanpa pengekalan makromekanikal seperti manik atau wayar.

Untuk tujuan piawaian ini, sebagai tambahan kepada terma dan takrifan yang diberikan dalam ISO 1942, takrifan berikut digunakan:

• Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer merujuk kepada komposisi serbuk, cecair atau tampal yang mungkin mengandungi pengisi monomer, bukan organik atau polimer dan, setelah dipolimerkan, sesuai digunakan sebagai venir gigi kekal atau mahkota. Pempolimeran dicapai dengan mencampurkan pemula dan pengaktif. Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer untuk venir atau mahkota kekal yang dihasilkan oleh makmal mungkin diikat atau tidak pada substrat.
• Resin dentin ialah bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang berpigmen dan sedikit lut sinar yang meniru rupa dentin semula jadi.
• Resin enamel ialah bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang lut sinar dan berpigmen ringan yang dibungkus sebagai lapisan di atas resin dentin dan meniru rupa enamel semula jadi.
• Resin serviks ialah bahan mahkota dan venir berasaskan polimer berpigmen padat dan sedikit lut sinar yang meniru rupa semula jadi dentin di kawasan serviks gigi.
• Resin legap ialah bahan mahkota dan venir berasaskan polimer berpigmen tinggi yang digunakan dalam lapisan nipis untuk menutup sepenuhnya dan mengikat bahan asas.

Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang diterangkan dalam piawaian ini hendaklah dikelaskan mengikut sistem pengaktifan mereka untuk pempolimeran.

• Jenis 1: Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer (bahan pengawetan sendiri) yang dikeraskan dengan mencampurkan pemula dan pengaktif.
• Jenis 2: Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang dikeraskan dengan penggunaan tenaga daripada sumber luar seperti haba atau sinaran (julat kelihatan atau UV).
  • Kelas 1: Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang tidak mengandungi pemula fotopolimerisasi.
  • Kelas 2: Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer yang mengandungi pemula fotopolimerisasi.
• Jenis 3: Bahan mahkota dan venir berasaskan polimer (bahan penyembuhan dwi) yang pengawetannya dicapai dengan mencampurkan pemula dan pengaktif dan menggunakan tenaga daripada sumber luaran.

Ujian yang diperlukan untuk bahan mahkota dan venir bergantung pada pengelasannya mengikut jenis dan gred.

Untuk semua ujian, sampel ujian terdiri daripada satu atau lebih bungkusan warna yang dipilih mengikut tujuan ujian dan mengandungi bahan yang mencukupi (kira-kira 20 ml) untuk melakukan ujian yang ditentukan, ditambah dengan elaun untuk ulangan ujian yang diperlukan.

Untuk ujian konsistensi teduhan sampel hendaklah terdiri daripada teduhan seperti di atas (kira-kira 1ml) tetapi daripada kumpulan lain.

Untuk ujian kestabilan warna, sampel hendaklah terdiri daripada dua warna tambahan bahan. Naungan sampel resin hendaklah terdiri daripada tiga warna yang berbeza (kira-kira 1 ml setiap naungan), setiap satu sepadan dengan naungan wakil resin enamel, resin dentin, dan resin serviks. Jika komponen warna yang berbeza digunakan, komponen warna harus dipilih dengan pertimbangan.

Piawaian ISO 10477 menggariskan pelbagai kaedah ujian untuk menilai sifat mekanikal, fizikal dan kimia bahan pergigian berasaskan polimer. Kaedah ini digunakan untuk menilai kesesuaian bahan untuk kegunaan klinikal. Kaedah ujian utama ialah:

• Ujian kekuatan lentur: Ujian ini dilakukan untuk menilai rintangan bahan terhadap lenturan. Ujian lenturan tiga mata, yang diterangkan dalam piawaian ISO 4049, digunakan. Kekuatan lentur minimum (biasanya 80 MPa untuk mahkota kekal dan bahan jambatan) ialah
• Penyerapan dan keterlarutan air: Ujian ini digunakan untuk mengukur kestabilan dan rintangan terhadap degradasi bahan dalam persekitaran mulut. Ia menggunakan kaedah ujian yang ditakrifkan dalam piawaian ISO 4049. Had maksimum yang ditetapkan untuk penyerapan dan keterlarutan air ditetapkan.
• Tahap penukaran (jika berkenaan dengan bahan terpolimer): Ujian ini digunakan untuk menentukan sejauh mana monomer telah ditukar sepenuhnya kepada polimer, terutamanya untuk bahan yang dipolimerkan di dalam mulut. Ia biasanya diukur secara tidak langsung melalui spektroskopi inframerah (FTIR) atau berdasarkan ujian monomer elusi.
• Kestabilan warna: Ujian ini dilakukan untuk memastikan bahan mengekalkan estetikanya dari semasa ke semasa. Bahan terdedah kepada agen pewarnaan atau penuaan ringan, dan perubahan warna diukur secara spektrofotometri.
• Kekuatan ikatan (untuk bahan salutan): Ujian ini digunakan untuk menguji lekatan antara teras dan bahan salutan. Ujian ricih atau ikatan tegangan dilakukan.
• Berbasikal terma (pilihan untuk penilaian ketahanan): Ujian ini mensimulasikan persekitaran mulut dengan berbasikal antara mandi air panas dan sejuk untuk menilai keletihan dan kemerosotan.
• Biokompatibiliti: Berdasarkan set piawaian ISO 10993 untuk ujian biokompatibiliti, termasuk sitotoksisiti, pemekaan dan genotoksisiti.

Piawaian IOS 10477 juga mentakrifkan keadaan ujian (cth. suhu, kelembapan), penyediaan sampel dan masa ujian.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi serta sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian "Pergigian ISO 10477 - mahkota dan bahan venir berasaskan polimer".