EN 13130 ​​Материјали и производи во контакт со прехранбени производи - Ограничена пластика

Стандардот EN 13130, кој е европски стандард, се состои од следните делови под главниот наслов „Материјали и производи во контакт со прехранбени производи - Ограничени пластични материи“:

• Дел 1: Тест методи за специфична миграција на супстанции од пластика во храна и симуланти на храна и водич за симулации за определување на супстанции во пластиката и избор на услови за изложување на храна
• Дел 2: Определување на терефтална киселина во симуланти на храна
• Дел 3: Определување на акрилонитрил во симуланти на храна и храна
• Дел 4: Определување на 1,3-бутадиен во пластика
• Дел 5: Определување на винилиден хлорид во симуланти на храна
• Дел 6: Определување на винилиден хлорид во пластика
• Поглавје 7: Определување на моноетилен гликол и диетилен гликол во симуланти за храна
• Поглавје 8: Определување на изоцијанати во пластиката
• Дел 9: Определување на оцетна киселина, винил естер во симуланти на храна
• Дел 10: Одредување на акриламид во симуланти на храна
• Поглавје 11: Определување на 11-аминодеканоична киселина во симуланти на храна
• Поглавје 12: Определување на 1,3-бензенедиметанамин во симуланти на храна
• Поглавје 13: Определување на 2,2-бис(4-хидроксифенил)пропан (бисфенол А) во симуланти за храна
• Поглавје 14: Определување на 3,3-бис(3-метил-4-хидроксифенил)-2-индолин во симуланти на храна
• Поглавје 15: Определување на 1,3-бутадиен во симуланти на храна
• Поглавје 16: Определување на капролактам и капролактамска сол во симуланти на храна
• Поглавје 17: Определување на карбонил хлорид во пластиката
• Поглавје 18: Определување на 1,2-дихидроксибензен, 1,3-дихидроксибензен, 1,4-дихидроксибензен, 4,4'-дихидроксибензофенон и 4,4'дихидроксибифенил во симуланти на храна
• Поглавје 19: Определување на диметиламиноетанол во симуланти на храна
• Поглавје 20: Определување на епихлорохидрин во пластика
• Поглавје 21: Определување на етилендиамин и хексаметилендиамин во симуланти за храна
• Поглавје 22: Определување на етилен оксид и пропилен оксид во пластика
• Поглавје 23: Определување на формалдехид и хексаметилентетрамин во симуланти на храна
• Поглавје 24: Определување на малеинска киселина и малеинска анхидрид во симуланти на храна
• Поглавје 25: Определување на 4-метил-1-пентен во симуланти на храна
• Поглавје 26: Определување на 1-октен и тетрахидрофуран во симуланти на храна
• Поглавје 27: Определување на 2,4,6-триамино-1,3,5-триазин во симуланти на храна
• Дел 28: Определување на 1,1,1-триметилолпропан во симуланти за храна

Стандардот EN 13130-1 дава насоки за избор на соодветни услови за контакт на симуланти на храна со предметот за тестирање пред да се одреди специфичната миграција на тие супстанции кои подлежат на ограничување за миграција. Според директивата 90/128/ЕЕЗ која е на сила во земјите на Европската Унија, дозволено е да се утврди миграцијата на компонентите наведени во прехранбените производи наместо употреба на слични супстанции. Меѓутоа, во овој случај, нема потреба да се даваат насоки за условите за време и температурен тест, бидејќи условите за контакт ќе бидат еднакви на оние што навистина се применуваат. Дополнително, овој стандард дава општи упатства за одредување на количината на супстанцијата во финалниот пластичен материјал или артикл.

Условите за тестирање на миграција за материјалите во контакт со прехранбените производи секогаш одговараат на посилни услови за контакт помеѓу пластичниот материјал или артикл и прехранбениот производ, како и информациите за максималната температура за употреба. Тестовите за миграција треба да се извршат под сите најлоши применливи услови што се применуваат на примерокот.

Во рамките на стандардот EN 13130, тестовите за миграција се вршат на четири начини:

• Тестирање со целосно потопување. Со овој метод се добиваат примероци со одредена големина со сечење на примероците и потопени во симулацијата. Со тестот за потопување, двете страни на примерокот се во контакт со храната.
• Еднострано тестирање со помош на преодна ќелија. Кога ќелијата се користи за тестирање, само една површина од материјалот е во контакт со храната. Ова е особено важно за повеќеслојни материјали.
• Едностран тест со помош на кесичка. За рамни производи кои имаат доволна цврстина на запечатување за да формираат издржливи кеси, може да се претпочита едностран тест во внатрешноста на торбата бидејќи не бара посебен апарат и овозможува поефикасно користење на просторот во рерната. Само една површина, како што е ќелијата за миграција, е во контакт со храната.
• Едностран тест со полнење. За производите во форма на контејнери, често е најдобро да се тестираат со полнење со симулант за храна. Тестирањето за полнење не е практично за многу големи контејнери и може да биде неопходно да се направат помали примероци за тестирање репрезентативни за предметот што треба да се тестира.

Еден од овие методи се избира според обликот и димензиите на материјалот што треба да се тестира. Општата граница на миграција се утврдува за да се осигури дека материјалите не пренесуваат големи количини на супстанции што би можеле да предизвикаат неприфатлива промена во составот на храната, дури и ако не се безбедни.

Меѓу бројните тестови, мерења, анализи и евалуации што нашата организација ги нуди за бизниси во различни сектори, нудиме и услуги за тестирање на материјали и предмети што доаѓаат во контакт со храна, како и пластични материјали со ограничена одговорност, во рамките на стандардот EN 13130, благодарение на нашиот обучен и стручен персонал и напредна технолошка опрема.