Ujian Bahan Pembungkusan Makanan Boleh Terbiodegradasi

Pertambahan penduduk, pembandaran, kebolehubahan dalam diet dan perubahan iklim memberi tekanan kepada keselamatan makanan. Kehilangan terbesar tanaman segar berlaku pada peringkat lepas tuai. Hasil segar rosak kerana kandungan lembapannya yang tinggi. Secara amnya, kehilangan hasil segar selepas tuai adalah semasa pemprosesan, penyimpanan dan pembungkusan. Walau bagaimanapun, teknologi digital termasuk inovasi pembungkusan pintar dianggap sesuai untuk memantau dan mengawal kerugian.

Namun begitu, penggunaan bahan plastik sintetik dalam pembungkusan makanan memberi kesan negatif terhadap iklim dan alam sekitar. Oleh itu, bahan pembungkusan mesra alam semakin menjadi alternatif.

Beberapa bahan terbiodegradasi biasa dari segi keselamatan alam sekitar dan makanan ialah gelatin, kanji, kitosan, selulosa dan asid polilaktik. Kekuatan tegangan, rintangan koyakan, kebolehtelapan, kebolehdegradan dan keterlarutan adalah beberapa ciri yang menentukan pemilihan dan penggunaan bahan pembungkus makanan. Filem biodegradasi boleh terdegradasi dalam tanah oleh tindakan enzimatik mikrob dan bioasimilasi.

Kajian telah menunjukkan bahawa asid polilaktik dan kanji merupakan bahan pengganti yang berpotensi untuk filem polimer sintetik, iaitu bahan pembungkusan makanan plastik. Biofilm yang boleh dimakan boleh dikompos dan dihasilkan daripada polisakarida, protein dan lipid. Penghasilan biofilm yang boleh dimakan merupakan pendekatan baharu untuk menghasilkan pembungkusan makanan terbiodegradasi yang selamat untuk manusia dan alam sekitar.

Dalam ujian, analisis, pengukuran dan kajian penilaian yang dijalankan dalam organisasi kami, piawaian kebangsaan dan antarabangsa serta peraturan perundangan yang terpakai dipatuhi dan keputusan yang boleh dipercayai dan saksama diperolehi. Di antara banyak ujian yang dijalankan dalam konteks ini, terdapat juga perkhidmatan ujian untuk bahan pembungkus makanan terbiodegradasi.