Oznaczanie wilgoci (wilgotności) w miodzie

Miód, produkowany z nektaru lub spadzi, zawiera pewną ilość wody (około 17%). Zmienność zawartości wody w miodzie wpływa na jego jakość, stabilność, przetwarzalność i przechowywanie. Zawartość wilgoci w miodzie mierzy się zazwyczaj poprzez określenie jego współczynnika załamania światła. Następnie na podstawie zmierzonej wartości oblicza się zawartość procentową, stosując wzór doświadczalny lub tabelę przeliczeniową. Alternatywną metodą jest miareczkowanie Karla Fischera. Opracowana przez Karla Fischera do określania zawartości wilgoci w miodzie, metoda ta jest nowszym, uproszczonym podejściem i jest uważana za wiarygodną.

Zawartość wilgoci w miodzie jest ważnym kryterium jakości, które określa zdolność miodu do zachowania stabilności i odporności na psucie się w wyniku fermentacji drożdży. Ponieważ wraz z wilgotnością wzrasta możliwość fermentacji miodu podczas przechowywania. Współczynnik załamania światła to wartość, która maleje proporcjonalnie wraz ze wzrostem zawartości wody i dlatego służy do określania zawartości wilgoci w miodzie.

Miód to wodna dyspersja cząstek, jonów nieorganicznych, materiałów organicznych i przede wszystkim cukrów. Większość właściwości fizycznych miodu określa stężenie i skład węglowodanów.

Im dokładniej analizowana jest zawartość wilgoci w próbce miodu, tym dokładniej obliczana jest wilgotność bezwzględna analizowanej partii. Przy rozdzielczości do sześciu cyfr zawartość wilgoci w miodzie jest analizowana z niezwykłą precyzją, nawet w dużych partiach. Zawartość wilgoci jest bardzo ważna, ponieważ decyduje o jakości i właściwościach przechowywania miodu.

W badaniach, analizach, pomiarach i badaniach ewaluacyjnych prowadzonych w naszej organizacji przestrzegane są krajowe i międzynarodowe normy oraz obowiązujące przepisy prawne, a wyniki są rzetelne i bezstronne. Wśród licznych badań wykonywanych w tym kontekście znajdują się również usługi oznaczania wilgotności (wilgotności) w miodzie.