Popiół NMKL 173 w żywności — oznaczanie grawimetryczne

Norma NMKL 173, opracowana przez Skandynawski Komitet ds. Analizy Żywności (NMKL), określa metodę testową określającą ilość popiołu w żywności przy obliczaniu wartości energetycznej. Ta metoda może być stosowana do wszystkich produktów spożywczych, z niewielkimi modyfikacjami dla niektórych rodzajów żywności.

Opisaną metodę badawczą zbadano łącznie dla zawartości popiołu od 0,07 do 8,0 g/100 g. Podczas badania próbka jest spopielana do stałej masy w piecu muflowym w temperaturze 550 stopni.

Zawartość popiołu jest miarą całkowitej ilości minerałów znajdujących się w pożywieniu. Z drugiej strony zawartość minerałów jest miarą ilości niektórych składników nieorganicznych, takich jak wapń, sód, potas i chlor, znajdujących się w żywności. Oznaczanie zawartości popiołu i składników mineralnych w żywności jest ważne z następujących powodów:

• Do znakowania wartości odżywczych. Stężenie i rodzaj obecnych minerałów powinny być zwykle podane na etykiecie żywności.
• dla jakości. Jakość, smak, wygląd, konsystencja i stabilność wielu produktów spożywczych zależą od stężenia i rodzaju zawartych w nich minerałów.
• Dla stabilności mikrobiologicznej. Czasami stosuje się wysoką zawartość minerałów, aby opóźnić wzrost niektórych mikroorganizmów.
• Do odżywiania. Niektóre minerały, takie jak wapń, fosfor, potas i sód, są niezbędne w zdrowej diecie. Inne mogą być toksyczne, takie jak ołów, rtęć, kadm i aluminium.
• do przetwarzania. Często ważne jest poznanie zawartości minerałów w żywności podczas przetwarzania, ponieważ wpływają one na właściwości fizykochemiczne żywności.

Popiół to nieorganiczna pozostałość, która pozostaje po usunięciu wody i materii organicznej przez ogrzewanie w obecności środków utleniających, zapewniając pomiar całkowitej ilości minerałów w żywności. Techniki analityczne dostarczające informacji o całkowitej zawartości minerałów polegają na mierzalnym odróżnieniu minerałów od wszystkich innych składników w żywności. Stosowane metody opierają się na tym, że minerały nie są niszczone przez ogrzewanie i mają mniejszą lotność w porównaniu do innych składników żywności. Na tej zasadzie opierają się trzy główne typy procedur analitycznych stosowanych do oznaczania zawartości popiołu w żywności: suchy mączniak prawdziwy, mokry mączniak prawdziwy i suchy mączniak prawdziwy plazmy w niskiej temperaturze.

Nasza organizacja, z wyszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowaną technologicznie aparaturą, oferuje również oznaczanie zawartości popiołu w żywności w zakresie normy NMKL 173 metodą grawimetryczną, wśród licznych opracowań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych dla przedsiębiorstw z różnych branż.