TS 13130 ​​Materiały i artykuły przeznaczone do kontaktu z żywnością - Artykuły z tworzyw sztucznych podlegające ograniczeniom

Europejska norma „TS 13130 ​​Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością – Wyroby z tworzyw sztucznych podlegające ograniczeniom” składa się zasadniczo z szeregu podrozdziałów:

• W normie „TS 13130-1 Część 1: Przewodnik po metodach badań specyficznej migracji substancji z tworzyw sztucznych do żywności i płynów modelowych żywności oraz doboru warunków oznaczania substancji w tworzywach sztucznych i narażenia na działanie płynów modelowych żywności” zawarto przewodnik dotyczący wyboru odpowiednich warunków kontaktu płynów modelowych żywności z substancją badaną przed określeniem specyficznej migracji substancji podlegających limitom migracji. Dyrektywa 2002/72/WE umożliwia określanie migracji określonych składników w środkach spożywczych zamiast stosowania imitacji żywności. W tym przypadku nie ma jednak potrzeby podawania wskazówek dotyczących warunków badania czasu i temperatury, gdyż warunki kontaktu będą takie same, jak te faktycznie stosowane. Norma ta zawiera również ogólne wytyczne dotyczące określania ilości substancji w gotowym materiale lub wyrobie z tworzywa sztucznego.
• Norma „TS 13130-2 Część 2: Oznaczanie kwasu tereftalowego w płynach imitujących żywność” opisuje metody oznaczania monomeru kwasu tereftalowego w płynach imitujących żywność (woda destylowana, 3-procentowy roztwór wodny kwasu octowego, 15-procentowy roztwór wodny etanolu oraz mieszanki oliwy z oliwek i innych olejowych płynów imitujących żywność, płyny imitujące żywność D, np. syntetyczne triglicerydy lub olej słonecznikowy lub olej kukurydziany). Metody te umożliwiają oznaczanie kwasu tereftalowego w płynach imitujących żywność przy określonym limicie migracji wynoszącym 7,5 mg kwasu tereftalowego na kilogram płynu imitującego żywność.
• W normie „TS 13130-3 Część 3: Oznaczanie akrylonitrylu w żywności i płynach modelowych” opisano metodę oznaczania monomeru akrylonitrylu w żywności i płynach modelowych. Metodę tę można stosować do wodnych imitacji żywności, oleistych imitacji żywności, takich jak oliwa z oliwek i inne oleiste imitacje żywności, imitacji żywności D, takich jak mieszanina syntetycznych triglicerydów lub oleju słonecznikowego lub kukurydzianego, a także do płynnych i stałych substancji spożywczych, takich jak napoje i miękkie margaryny. Poziom oznaczanego monomeru akrylonitrylu wyraża się w miligramach akrylonitrylu na kilogram żywności lub imitacji żywności.
• W normie „TS 13130-4 Część 4: Oznaczanie 1,3-butadienu w tworzywach sztucznych” opisano metodę oznaczania monomeru butadienu w polimerach. Metodę tę można stosować do kopolimerów akrylonitrylu, butadienu i styrenu oraz polistyrenu wysokoudarowego, a także do innych polimerów i kopolimerów 1,3-butadienu rozpuszczalnych w N,N-dimetyloacetamidzie lub stanowiących drobno zdyspergowane, spęcznione zawiesiny w N,N-dimetyloacetamidzie.
• W normie „TS 13130-5 Część 5: Oznaczanie chlorku winylidenu w płynach imitujących żywność” opisano metodę oznaczania monomeru chlorku winylidenu w płynach imitujących żywność. Metodę tę można stosować do wodnych imitacji żywności, oleistych imitacji żywności, oliwy z oliwek i innych oleistych imitacji żywności, imitacji D, na przykład mieszaniny syntetycznych triglicerydów lub oleju słonecznikowego lub oleju kukurydzianego.
• W normie „TS 13130-6 Część 6: Oznaczanie chlorku winylidenu w tworzywach sztucznych” opisano metodę oznaczania chlorku winylidenu w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych. Metodę tę można stosować do folii z polichlorku winylidenu, folii powlekanych polichlorkiem winylidenu i laminatów oraz materiałów współwytłaczanych zawierających polichlorek winylidenu.
• Norma „TS 13130-7 Część 7: Oznaczanie glikolu monoetylenowego i glikolu dietylenowego w płynach imitujących żywność” opisuje metody oznaczania glikolu monoetylenowego i glikolu dietylenowego w wodzie, 3 procentach kwasu octowego, 15 procentach etanolu oraz oliwie z oliwek i innych tłustych płynach imitujących żywność, płynach imitujących D, np. syntetyczne triglicerydy lub olej słonecznikowy lub mieszanki oleju kukurydzianego i podobne substancje imitujące żywność.
• Norma „TS 13130-8 Część 8: Oznaczanie izocyjanianów w tworzywach sztucznych” opisuje metodę stosowaną do oznaczania indywidualnych i całkowitych poziomów resztkowych izocyjanianów w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych. Metodę tę można stosować do analizy polimerów poliuretanowych. Całkowity poziom monomeru izocyjanianu w materiałach i wyrobach, oznaczany zgodnie z procedurą opisaną w niniejszej normie, podawany jest w miligramach grupy izocyjanianowej na kilogram materiału lub wyrobu.
• Norma „TS 13130-9 Część 9: Oznaczanie kwasu octowego i estru winylowego w płynach symulujących żywność” opisuje procedurę analityczną służącą do oznaczania octanu winylu w czterech konwencjonalnych płynach symulujących żywność stosowanych w Unii Europejskiej: wodzie, 10-procentowym roztworze wodnym etanolu, 3-procentowym roztworze wodnym kwasu octowego i oliwie z oliwek lub zatwierdzonym zamienniku. Poziom oznaczanego monomeru octanu winylu wyraża się w miligramach octanu winylu na kilogram imitatora żywności. Metodę tę można stosować do innych imitacji żywności na bazie oleju, takich jak olej słonecznikowy i mieszanki syntetycznych triglicerydów, a także do innych imitacji żywności na bazie wody.
• Norma „TS 13130-10 Część 10: Oznaczanie akrylamidu w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania akrylamidu w płynach imitujących żywność, wodzie, 3-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 15-procentowym wodnym roztworze etanolu i płynach imitujących olej. Metodę tę można stosować również do innych imitatorów oleju. Przed przystąpieniem do testów migracji należy ocenić przydatność imitatora tłuszczu. Jeżeli w oliwie z oliwek znajdują się nieakceptowalne substancje zakłócające, konieczne może być użycie oleju słonecznikowego lub mieszanki syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-11 Część 11: Oznaczanie kwasu 11-aminoundekanowego w płynach imitujących żywność” opisuje metodę oznaczania kwasu 3-aminoundekanowego w płynach imitujących żywność, wodzie, 15-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 11-procentowym wodnym roztworze etanolu, oliwie z oliwek i izooktanie.
• W normie „TS 13130-12 Część 12: Oznaczanie 1,3-benzenodimetanoaminy w płynach imitujących żywność” opisano procedurę oznaczania monomeru 3-benzenodimetanoaminy w płynach imitujących żywność: wodzie, 15 procentach wodnego roztworu kwasu octowego, 1,3 procentach wodnego roztworu etanolu i oliwie z oliwek.
• W normie „TS 13130-13 Część 13: Oznaczanie 2,2-bis(4-hydroksyfenylo)propanu (Bisfenolu A) w płynach imitujących żywność” opisano metodę oznaczania Bisfenolu A w płynach imitujących żywność, takich jak woda, 3-procentowy roztwór wodny kwasu octowego, 15-procentowy roztwór wodny etanolu i rektyfikowana oliwa z oliwek. Metodę tę można stosować zarówno do innych imitacji żywności zawierającej wodę, jak i do innych imitacji żywności zawierającej tłuszcz, oleju słonecznikowego oraz mieszaniny syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-14 Część 14: Oznaczanie 3,3-bis(3-metylo-4-hydroksyfenylo)-2-indolinonu w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną służącą do oznaczania 3-bis(15-metylo-3,3-hydroksyfenylo)-3-indolinonu w wodzie imitującej żywność, 4 procentach wodnego roztworu kwasu octowego, 2 procentach wodnego roztworu etanolu i oliwie z oliwek lub zatwierdzonym zamienniku. Metodę tę można stosować do innych wodnych i tłustych preparatów imitujących żywność, takich jak syntetyczne trójglicerydy lub mieszanki oleju słonecznikowego. Przed rozpoczęciem testów migracji należy ocenić przydatność imitatora tłuszczu.
• W normie „TS 13130-15 Część 15: Oznaczanie 1,3-butadienu w płynach imitujących żywność” opisano procedurę analityczną oznaczania monomeru butadienu w płynach imitujących żywność: wodzie, 3 proc. wodnym roztworze kwasu octowego, 15 proc. wodnym roztworze etanolu i oliwie z oliwek. Metodę tę można stosować również do innych imitacji żywności zawierającej wodę i tłuszcz, np. mieszaniny oleju słonecznikowego i syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-16 Część 16: Oznaczanie kaprolaktamu i soli kaprolaktamowej w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania kaprolaktamu w płynach imitujących żywność: wodzie destylowanej, 3 procentach wodnego roztworu kwasu octowego, 15 procentach wodnego roztworu etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Metodę tę można również stosować do określania migracji specyficznej soli sodowej kaprolaktamu, ponieważ sól sodowa kaprolaktamu ulega natychmiastowej hydrolizie do kaprolaktamu po kontakcie z medium wodnym. Metodę tę można stosować także do innych wodnych i oleistych preparatów imitujących żywność, np. olej słonecznikowy, który jest mieszaniną syntetycznych triglicerydów i lotnych substytutów preparatów imitujących olej.
• W normie „TS 13130-17 Część 17: Oznaczanie chlorku karbonylu w tworzywach sztucznych” opisano procedurę analityczną służącą do oznaczania monomeru chlorku karbonylu w polimerach. Metodę tę można stosować także do poliwęglanów i innych polimerów oraz kopolimerów rozpuszczalnych w chlorku metylenu. Metoda ta nadaje się do ilościowego oznaczania chlorku karbonylu na poziomie minimalnym 0,3 mg na kilogram polimeru.
• W normie „TS 13130-18 Część 18: Oznaczanie 1,2-dihydroksybenzenu, 1,3-dihydroksybenzenu, 1,4-dihydroksybenzenu, 4,4'-dihydroksybenzofenonu i 4,4'dihydroksybifenylu w płynach imitujących żywność” opisano dwie procedury:
  • Metoda A to procedura analityczna służąca do oznaczania monomerów 3-DHB, 15-DHB i 1,2-DHB w wodzie imitującej żywność, 1,3-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 1,4-procentowym wodnym roztworze etanolu i oliwie z oliwek.
  • Metoda B to procedura analityczna służąca do oznaczania DHBphen i DHBiph w wodzie imitującej żywność, 3-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 15-procentowym wodnym roztworze etanolu i oliwie z oliwek.

Metody te można stosować również do innych wodnych i tłustych imitacji żywności (np. oleju słonecznikowego, oleju kukurydzianego lub mieszaniny syntetycznych triglicerydów).

• „TS 13130-19 Rozdział 19: Norma „Oznaczanie dimetyloaminoetanolu w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną służącą do oznaczania dimetyloaminoetanolu w płynach imitujących żywność: wodzie destylowanej, 3-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 15-procentowym wodnym roztworze etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Metodę tę można stosować do innych wodnych i tłustych preparatów imitujących żywność, takich jak mieszanina oleju słonecznikowego i syntetycznych triglicerydów.
• W normie „TS 13130-20 Część 20: Oznaczanie epichlorohydryny w tworzywach sztucznych” opisano procedurę analityczną służącą do oznaczania pozostałości epichlorohydryny w powłokach. Zasadniczo metoda ta pozwala na oznaczenie epichlorohydryny na poziomie 1 mg/kg polimeru lub, w przypadku powłok, w których nie można określić ilości polimeru, 1 µg epichlorohydryny na decymetr kwadratowy powłoki. Aby uzyskać wiarygodne i powtarzalne wyniki, należy jak najściślej stosować metodę opisaną w niniejszej normie.
• Norma „TS 13130-21 Część 21: Oznaczanie etylenodiaminy i heksametylenodiaminy w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania monomeru etylenodiaminy i monomeru heksametylenodiaminy w płynach imitujących żywność: wodzie, 3 proc. wodnym roztworze kwasu octowego, 15 proc. wodnym roztworze etanolu i oliwie z oliwek, a także w zastępczych płynach imitujących żywność: 95 proc. etanolu i izooktanie. Metodę tę można stosować również do innych imitacji żywności zawierającej wodę oraz do mieszaniny oleju słonecznikowego i syntetycznych triglicerydów, które są innymi imitacjami żywności zawierającej tłuszcz.
• W normie „TS 13130-22 Część 22: Oznaczanie tlenku etylenu i tlenku propylenu w tworzywach sztucznych” opisano procedurę analityczną służącą do oznaczania tlenku etylenu lub tlenku propylenu w polimerach. Metoda ta nadaje się do ilościowego oznaczania tlenku etylenu lub tlenku propylenu w zakresie stężeń od około 0,2 mg/kg do 2 mg/kg analitu polimeru.
• Norma „TS 13130-23 Część 23: Oznaczanie formaldehydu i heksametylenotetraminy w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną chemicznej przemiany heksametylenotetraminy w formaldehyd oraz oznaczania formaldehydu w płynach imitujących żywność: wodzie, 3 procentach wodnego roztworu kwasu octowego, 15 procentach wodnego roztworu etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Metodę tę można stosować do innych imitacji żywności zawierającej wodę, jak również do imitacji żywności zawierającej tłuszcz, np. oleju słonecznikowego, oleju kukurydzianego czy mieszaniny syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-24 Część 24: Oznaczanie kwasu maleinowego i bezwodnika maleinowego w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną służącą do oznaczania kwasu maleinowego w czterech konwencjonalnych płynach imitujących żywność: wodzie, 3-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 15-procentowym wodnym roztworze etanolu i oliwie z oliwek lub zatwierdzonych zamiennikach. Metodę tę można stosować do innych wodnych i tłustych imitacji żywności, takich jak olej słonecznikowy, olej kukurydziany czy mieszanina syntetycznych triglicerydów. Przed rozpoczęciem testów migracji należy ocenić przydatność imitatora tłuszczu.
• Norma „TS 13130-25 Część 25: Oznaczanie 4-metylo-1-pentenu w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania 3-metylo-15-pentenu w płynach imitujących żywność w wodzie destylowanej, 4-procentowym wodnym roztworze kwasu octowego, 1-procentowym wodnym roztworze etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Zasadniczo metoda nadaje się do ilościowego oznaczania zawartości 4-metylo-1-pentenu we wszystkich czterech imitacjach żywności na poziomie co najmniej 0,005 mg/kg. Jednakże w przypadku wystąpienia zakłóceń w przypadku niektórych partii oliwy z oliwek granica wykrywalności może ulec odpowiedniemu obniżeniu. Metodę tę można stosować do innych tłustych i wodnistych imitacji żywności, takich jak olej kukurydziany, olej słonecznikowy i mieszanina syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-26 Część 26: Oznaczanie 1-oktenu i tetrahydrofuranu w płynach imitujących żywność” opisuje procedury analityczne służące do oznaczania 3-oktenu i tetrahydrofuranu w płynach imitujących żywność: wodzie, 15 procentach wodnego roztworu kwasu octowego, 1 procentach wodnego roztworu etanolu i oliwie z oliwek. Tę metodę można również stosować do innych wodnych i tłustych imitacji żywności (np. oleju słonecznikowego, oleju kukurydzianego lub mieszaniny syntetycznych triglicerydów).
• Norma „TS 13130-27 Część 27: Oznaczanie 2,4,6-triamino-1,3,5-triazyny w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania 3-triamino-15-triazyny w płynach imitujących żywność w wodzie destylowanej, 2,4,6-procentowym roztworze wodnym kwasu octowego, 1,3,5-procentowym roztworze wodnym etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Metodę tę można stosować także do innych imitacji żywności zawierającej wodę i tłuszcz, takich jak olej słonecznikowy, olej kukurydziany czy mieszanina syntetycznych triglicerydów.
• Norma „TS 13130-28 Część 28: Oznaczanie 1,1,1-trimetylopropanu w płynach imitujących żywność” opisuje procedurę analityczną oznaczania 3-trimetylopropanu w płynach imitujących żywność w wodzie destylowanej, 15-procentowym roztworze wodnym kwasu octowego, 1,1,1-procentowym roztworze wodnym etanolu i rektyfikowanej oliwie z oliwek. Metodę tę można stosować do innych imitacji żywności zawierającej wodę, jak również do imitacji żywności zawierającej tłuszcz, np. oleju słonecznikowego, oleju kukurydzianego czy mieszaniny syntetycznych triglicerydów.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „TS 13130 ​​Materiały i substancje przeznaczone do kontaktu z żywnością – Substancje z tworzyw sztucznych podlegające ograniczeniom”.