DIN 19528 Kaedah Penapisan untuk Penyiasatan Gabungan Kelakuan Penapisan Bahan Bukan Organik dan Organik

Piawaian “DIN 19528 Penapisan pepejal - Kaedah penapisan untuk penyiasatan gabungan tingkah laku penapisan bahan bukan organik dan organik”, yang diterbitkan oleh Institut Standardisasi Jerman (DIN), menerangkan kaedah ujian penapisan lajur (ujian penapisan lajur ke atas) yang direka untuk menilai bagaimana bahan bukan organik (cth., logam berat, garam) dan bahan organik (cth., PAH, bahan pencemar berterusan lain) terlepas daripada bahan pepejal apabila terdedah kepada air di bawah keadaan aliran terkawal dan dinamik.

Ujian ini mensimulasikan proses luncuran jangka panjang dalam senario seperti berikut:

Tanah yang tercemar dan bahan yang digali
Bahan buangan (cth., abu pembakaran, sanga, sisa pembinaan dan perobohan)
Bahan mineral kitar semula
Bahan seperti tanah yang digunakan dalam kerja tanah, landskap atau aplikasi timbunan.

Kaedah ini menyediakan simulasi keadaan medan yang lebih realistik berbanding ujian kelompok/goncangan mudah (DIN 19529) kerana ia menggunakan penapisan ke atas berterusan melalui lajur yang dibungkus, membolehkan perwakilan lengkung ayunan yang bergantung pada masa, kesan susutan dan proses pengangkutan yang lebih baik dalam media berliang.

Kaedah ini amat berharga untuk perkara berikut:

Ujian pematuhan dengan peraturan sisa buangan, perlindungan tanah dan kitar semula Jerman.
Penilaian risiko pelepasan bahan pencemar ke dalam air bawah tanah atau air permukaan.
Pencirian bahan untuk kegunaan semula atau pelupusan.

Prinsip asas pengujian adalah seperti berikut:

Penapisan huluan: Air mengalir ke atas melalui lajur menegak yang diisi dengan bahan pepejal untuk meminimumkan aliran keutamaan dan perangkap udara.
Saiz zarah: Biasanya digunakan pada bahan berbutir dengan saiz butiran maksimum sehingga 22,4 mm. Dalam amalan/penyesuaian antarabangsa yang berkaitan, ia biasanya maksimum 10 mm atau 2 mm.
Eluen: Biasanya air yang dinyahmineralkan atau cecair penapisan sintetik, ujian ini dilakukan pada suhu terkawal (biasanya sekitar 20 darjah).
Nisbah cecair-pepejal: Pecahan eluat dikumpulkan pada nisbah cecair-pepejal kumulatif seperti 0,3, 1,0, 2,0 dan 4,0 L/kg (kadangkala dilanjutkan sehingga 10 L/kg untuk jangka masa yang lebih panjang).
Kadar aliran: Dikawal untuk mencapai masa sentuhan yang realistik (cth., halaju air liang setara dalam julat cm/hari).
Penyediaan sampel: Bahan dimasukkan ke dalam lajur secara berlapis-lapis dengan sedikit pemadatan, termasuk fasa tepu awal.
Analisis: Eluat ditapis/diemparkan, diawet dan dianalisis untuk bahan sasaran. Lengkung ayunan kumulatif boleh diplotkan.

Kaedah ini telah dipengaruhi terutamanya oleh dan disahkan silang dengan piawaian “ISO 21268-3 Kualiti tanah - Prosedur penapisan untuk ujian kimia dan ekotoksikologi berikutnya bagi tanah dan bahan tanah - Bahagian 3: Ujian penapisan huluan”. Piawaian DIN 19528 merujuk kepada keputusan pengesahan.

Penyelidik menggunakan piawaian DIN 19528 untuk tujuan berikut:

Untuk mengkaji pelarutan logam berat, garam dan bahan organik dalam jangka masa panjang daripada bahan buangan yang diproses.
Membandingkan ujian kelompok dan lajur untuk PFAS dan bahan cemar lain yang muncul.
Mengoptimumkan masa ujian untuk ujian pematuhan yang lebih pantas sambil mengekalkan kebolehpercayaan.
Untuk menilai kesan aliran yang tidak seragam dan kekukuhan.

Piawaian ini sering dirujuk di Jerman dan negara-negara jiran dalam konteks kejuruteraan alam sekitar, pengurusan sisa dan pemuliharaan tanah/air bawah tanah.

Pendek kata, piawaian DIN 19528 mentakrifkan kaedah ujian resapan lajur untuk menilai kelakuan larut lesap bahan bukan organik daripada sisa berbutir dan bahan binaan. Piawaian ini digunakan secara meluas dalam ujian alam sekitar untuk menilai bagaimana unsur-unsur yang berpotensi berbahaya mungkin dilepaskan apabila ia bersentuhan dengan air di bawah keadaan makmal terkawal.

Kaedah pengujian ini memainkan peranan penting dalam pengelasan sisa, kriteria penerimaan tapak pelupusan sampah dan penilaian alam sekitar bahan binaan kitar semula.

Piawaian DIN 19528 terutamanya terpakai kepada perkara berikut:

Bahan buangan berbutir
Bahan binaan kitar semula
Hasil sampingan perindustrian (cth., sanga, abu)
Tanah yang tercemar
Produk pembinaan mineral

Piawaian ini memberi tumpuan kepada tingkah laku rembesan jangka panjang di bawah keadaan rembesan yang mensimulasikan rembesan semula jadi (contohnya, air hujan yang melalui bahan di kawasan penyimpanan atau timbunan). Tidak seperti ujian kelompok mudah, piawaian ini menggunakan kaedah rembesan lajur dinamik.

Kaedah ini secara amnya mengikuti langkah-langkah berikut:

Penyediaan sampel: Bahan dihancurkan (jika perlu) dan diayak mengikut saiz zarah yang ditentukan. Sampel dimuatkan ke dalam lajur menegak.
Proses penapisan: Air ternyahion dialirkan melalui turus sama ada ke atas atau ke bawah. Kadar aliran dikawal dengan teliti. Pecahan eluat dikumpulkan pada nisbah cecair-pepejal yang ditetapkan.
Pengumpulan pecahan: Beberapa pecahan eluat dikumpulkan. Setiap pecahan dianalisis secara berasingan.
Analisis kimia: Parameter mungkin termasuk:
Logam berat (contohnya, plumbum, kadmium, kromium, nikel, zink)
Ion utama (klorida, sulfat)
nilai pH
Kekonduksian elektrik

Piawaian DIN 19528 dianggap penting atas sebab-sebab berikut:

Simulasi alam sekitar yang realistik: Tidak seperti ujian penapisan kelompok, piawaian ini mensimulasikan penyusupan air berterusan, dengan lebih dekat mewakili keadaan semula jadi seperti hujan.
Penilaian pelepasan yang bergantung pada masa memberikan maklumat tentang: kesan pelepasan awal, corak pelepasan jangka panjang dan mobiliti pencemar.
Pematuhan peraturan: Data DIN 19528 biasanya digunakan dalam perkara berikut:
Pengelasan tapak pelupusan sampah
Penilaian risiko alam sekitar
Undang-undang sisa Jerman dan Eropah
Proses kelulusan bahan binaan

Aplikasi tipikal piawaian ini termasuk:

Penggunaan agregat konkrit kitar semula.
Penggunaan sanga relau bagas.
Pengujian abu pembakaran.
Kelulusan alam sekitar bagi bahan timbunan pembinaan.
Penilaian risiko penggunaan semula tanah yang tercemar.

Kesimpulannya, piawaian DIN 19528 merupakan piawaian yang kukuh secara saintifik dan relevan terhadap alam sekitar untuk menilai tingkah laku larut lesap bahan mineral berbutir. Dengan mensimulasikan keadaan larut lesap yang realistik, ia menyediakan data kritikal untuk perlindungan alam sekitar, pengurusan sisa dan amalan pembinaan yang mampan. Bagi industri yang menggunakan bahan binaan, agregat kitar semula atau hasil sampingan industri, piawaian ini merupakan alat penting dalam memastikan pematuhan peraturan dan keselamatan alam sekitar.

Selama bertahun-tahun, organisasi kami, dengan kakitangannya yang cekap dan berpengalaman, telah memahami keperluan pelanggannya, menyediakan perkhidmatan ujian lanjutan yang mereka perlukan, dan membantu mereka dalam penubuhan, pelaksanaan dan penambahbaikan sistem pengurusan. Dalam rangka kerja ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian DIN 19528.