EN 1062 Cat dan Varnis - Bahan Salutan dan Sistem Salutan untuk Batu dan Konkrit Luaran

Piawaian Eropah "EN 1062 Cat dan varnis - Bahan salutan dan sistem salutan untuk batu dan konkrit luaran" terdiri daripada beberapa sub-standard di bawah tajuk yang sama:

• Piawaian "EN 1062-1 Bahagian 1: Pengelasan" menerangkan sistem umum untuk mengklasifikasikan bahan pelapisan dan sistem pelapisan untuk hiasan dan perlindungan batu luar yang baru dan lama, bersalut atau tidak bersalut. Piawaian ini juga termasuk sistem pengelasan pilihan berdasarkan sifat fizikal tertentu.

Piawaian ini digunakan untuk semua bahan salutan dan sistem salutan untuk batu, termasuk yang direka untuk digunakan dengan plaster pengikat organik dan sistem penebat haba. Cadangan untuk sistem salutan khusus untuk batu dimasukkan dalam lampiran kepada standard (Lampiran A).

• Piawaian "DIN EN 1062-2 Bahagian 2: Penentuan dan klasifikasi kadar penghantaran wap air (kebolehtelapan)" menerangkan kaedah untuk menentukan kadar penghantaran wap air salutan, sistem salutan dan produk berkaitan yang direka untuk batu luaran dan konkrit. Kaedah ini boleh digunakan untuk salutan dan sistem salutan pada substrat berliang seperti bata, konkrit dan plaster. Prosedur menggunakan substrat berliang tidak boleh digunakan untuk salutan dengan ketebalan filem kering kurang daripada 80 µm seperti yang ditentukan oleh pengiraan.
• Piawaian "DIN EN 1062-2 Bahagian 3: Penentuan kebolehtelapan air cecair" menerangkan kaedah untuk menentukan kebolehtelapan air cecair salutan, sistem salutan dan produk berkaitan yang direka untuk batu luaran dan untuk pengelasannya mengikut piawaian EN 1062-1. Kaedah ini sah untuk salutan dan sistem salutan pada permukaan berliang seperti bata, konkrit dan plaster. Kebolehtelapan air cecair yang lebih besar daripada nilai yang ditentukan tidak boleh diukur dengan tepat dengan kaedah ujian yang diterangkan dalam piawaian ini.
• Piawaian "DIN EN 1062-2 Bahagian 6: Penentuan kebolehtelapan karbon dioksida" menerangkan dua kaedah untuk menentukan kebolehtelapan karbon dioksida salutan, sistem salutan dan produk berkaitan yang direka bentuk untuk batu luaran dan konkrit. Kaedah ini sah untuk salutan dan sistem salutan pada plaster, konkrit dan permukaan berliang yang serupa.
  • Kaedah Kaedah Gravimetrik. Bahagian bersalut bahan ujian terdedah kepada gas penyukat dan karbon dioksida yang dikeluarkan dikira. Sekeping ujian melampirkan sel ujian yang mengandungi penyerap karbon dioksida, menjadikan sel kedap gas kepada persekitaran. Sel ujian dikekalkan dalam suasana karbon dioksida/udara kering pada 23 darjah tambah/tolak 2 darjah dan ditimbang pada selang masa yang tetap. Kebolehtelapan karbon dioksida dikira daripada pertambahan jisim. Penentuan lengkap apabila keadaan mantap dicapai, iaitu apabila peningkatan jisim tidak lagi berubah mengikut masa. Untuk tujuan kawalan, filem rujukan (standard) kebolehtelapan karbon dioksida yang diketahui diukur dalam setiap siri penentuan.
  • Kaedah B Kaedah gas pembawa. Sekeping ujian bersalut diapit di antara dua bahagian sel kebolehtelapan, menjadikan dua bahagian itu kedap gas antara satu sama lain dan kepada persekitaran. Semasa gas penyukat melalui separuh daripada sel resapan, aliran gas pembawa (sebaik-baiknya nitrogen atau udara, bebas daripada karbon dioksida) melalui separuh lagi. Aliran gas pembawa ini membawa karbon dioksida yang tersebar ke sistem pengesanan berdasarkan spektrometri inframerah atau kromatografi gas. Penentuan dijalankan pada 23 darjah tambah/tolak 2 darjah dan selesai apabila keadaan mantap dicapai, iaitu apabila kebolehtelapan karbon dioksida tidak lagi berubah mengikut masa.

Kedua-dua gas (gas ukuran dan gas pembawa) boleh dilembapkan mengikut keperluan. Untuk tujuan kawalan, filem rujukan (standard) kebolehtelapan karbon dioksida yang diketahui diukur dalam setiap siri penentuan. Kedua-dua kaedah dilakukan secara isostatik, iaitu bahagian ujian tertakluk kepada perbezaan tekanan separa, bukan perbezaan tekanan mutlak.

Apabila menggunakan Kaedah A, hanya campuran karbon dioksida/udara kering boleh digunakan kerana penyerap akan bertindak balas dengan lembapan dalam gas ukuran. Oleh itu, jika kebolehtelapan karbon dioksida perlu diketahui pada tahap kelembapan yang berbeza, contohnya 50 peratus kelembapan relatif, hanya Kaedah B yang sesuai.

• Piawaian "DIN EN 1062-2 Bahagian 7 Penentuan sifat penyambung retak" menerangkan dua kaedah yang digunakan untuk menentukan sifat penjembatan retak bahan salutan, sistem salutan dan produk berkaitan yang direka untuk batu luaran dan konkrit. Piawaian ini hendaklah dibaca bersama-sama dengan EN 1062-1 dan “N 1504-2 Produk dan sistem untuk perlindungan dan pembaikan struktur konkrit - Definisi, keperluan, kawalan kualiti dan penilaian pematuhan - Bahagian 2: Sistem perlindungan permukaan untuk konkrit”. Piawaian ini juga memberikan klasifikasi salutan mengikut sifat penyambung retaknya. Kaedah yang akan digunakan untuk produk atau sistem tertentu hendaklah dipersetujui antara pihak yang terlibat.
• Piawaian "DIN EN 1062-11 Bahagian 11: Kaedah pendinginan sebelum ujian" menerangkan empat kaedah untuk spesimen ujian penyaman yang disediakan untuk menguji rintangan luluhawa bahan salutan dan sistem salutan untuk batu dan konkrit luaran. Kaedah penyaman udara yang dinyatakan membenarkan pelbagai keadaan cuaca, jadi kaedah penyaman udara yang berbeza hanya diperlukan dalam kes yang luar biasa.

Organisasi kami mempunyai kakitangan yang kuat yang mengikuti perkembangan dalam bidang sains dan teknologi di dunia dan sentiasa memperbaiki dirinya. Di antara banyak kerja ujian, pengukuran, analisis dan penilaian yang disediakan untuk perniagaan dalam pelbagai sektor, terdapat juga perkhidmatan ujian mengikut piawaian "EN 1062 Cat dan varnis - Bahan salutan dan sistem salutan untuk batu dan konkrit luaran".