EN ISO 19069 Plastik - Bahan Pengacuan dan Penyemperitan Polipropilena (PP)

Piawaian “EN ISO 19069 Plastik - Bahan pengacuan dan penyemperitan Polipropilena (PP), yang dibangunkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO) dan kemudiannya diterbitkan sebagai piawaian Eropah dalam skop usaha pengharmonian, terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

Piawaian “EN ISO 19069-1 Bahagian 1: Sistem pengenalpastian dan asas untuk spesifikasi” menetapkan sistem pengenalpastian untuk bahan termoplastik polipropilena (PP) yang boleh digunakan sebagai asas untuk spesifikasi. Jenis plastik polipropilena dibezakan antara satu sama lain melalui sistem pengelasan berdasarkan tahap sifat deskriptif berikut yang sesuai:
modulus keanjalan tegangan
Rintangan hentaman
Kadar aliran jisim leburan (MFR)
Turut disertakan ialah maklumat tentang parameter polimer asas, aplikasi atau kaedah pemprosesan yang dimaksudkan, sifat utama, bahan tambahan, pewarna, pengisi dan bahan pengukuh.

Piawaian ini terpakai kepada semua homopolimer polipropilena dan kopolimer propilena dengan kurang daripada 50 peratus jisim kandungan 1-olefinik lain, serta campuran polimer yang mengandungi sekurang-kurangnya 50 peratus jisim (m/m) polimer yang dinyatakan di atas.

Ini terpakai kepada bahan sedia digunakan standard dalam bentuk serbuk, granul atau pelet, serta bahan yang diubah suai atau tidak diubah suai dengan pewarna, bahan tambahan atau pengisi.

Piawaian ini tidak terpakai kepada getah berasaskan propilena.

Bahan dengan spesifikasi yang sama tidak semestinya memberikan prestasi yang sama. Piawaian ini tidak menyediakan data kejuruteraan, data prestasi atau data keadaan pemprosesan yang mungkin diperlukan untuk menentukan bahan bagi aplikasi atau kaedah pemprosesan tertentu.

Jika ciri tambahan tersebut diperlukan, ia hendaklah ditentukan mengikut kaedah ujian yang dinyatakan dalam piawaian EN ISO 19069-2, jika sesuai.

Sistem pengelasan dan spesifikasi untuk termoplastik adalah berdasarkan model piawai yang diberikan dalam piawaian.

Pendek kata, tujuan utama piawaian EN ISO 19069-1 adalah untuk mewujudkan sistem pengenalpastian yang jelas dan seragam untuk bahan termoplastik polipropilena yang direka bentuk untuk proses pengacuan dan penyemperitan. Sistem ini membolehkan pengeluar, pembekal, pemproses dan pengguna akhir mengenal pasti dan mentakrifkan gred PP secara konsisten merentasi rantaian bekalan global.

Piawaian ini digunakan untuk:

Homopolimer polipropilena
Kopolimer propilena yang mengandungi kurang daripada 50% (mengikut jisim) monomer 1-olefinik lain (cth., kopolimer etilena-propilena)

Ia tidak meliputi bahan atau produk siap dengan kandungan komonomer yang lebih tinggi; ia hanya meliputi bahan pengacuan/pengekstrusi asas.

Polipropilena digunakan dalam pelbagai aplikasi: alat ganti automotif, filem pembungkusan, barangan rumah, peranti perubatan, paip, gentian dan banyak lagi. Sistem pengenalan piawai menawarkan beberapa faedah:

Ia membolehkan pemilihan bahan yang tepat berdasarkan keperluan pemprosesan dan prestasi.
Ia memudahkan perdagangan antarabangsa dengan menyediakan bahasa teknikal yang sama.
Ia membentuk asas spesifikasi bahan dalam kontrak dan perjanjian kualiti.
Ia membantu memastikan kebolehkesanan dan kebolehulangan ciri-ciri.

Tanpa sistem sedemikian, membandingkan polipropilena aliran tinggi untuk pengacuan suntikan berdinding nipis daripada pengeluar yang berbeza akan menjadi lebih sukar dan terdedah kepada ralat.

Kesimpulannya, piawaian EN ISO 19069-1 merupakan piawaian asas bagi sesiapa sahaja yang bekerja dengan polipropilena dalam industri plastik. Sistem pengelasannya yang jelas dan berhierarki memudahkan komunikasi, spesifikasi dan kawalan kualiti untuk salah satu termoplastik paling versatil dan bervolum tinggi yang terdapat pada hari ini.

Piawaian “EN ISO 19069-2 Bahagian 2: Penyediaan dan pencirian spesimen ujian” menerangkan kaedah untuk menyediakan spesimen ujian dan kaedah ujian yang digunakan untuk mencirikan sifat-sifat pengacuan polipropilena (PP) dan bahan penyemperitan. Piawaian ini merangkumi keperluan untuk memproses bahan ujian dan menyamankan kedua-dua bahan ujian sebelum pengacuan dan spesimen sebelum ujian.

Piawaian ini juga menyediakan prosedur dan syarat untuk menyediakan spesimen ujian dan mengukur sifat-sifat bahan dari mana spesimen ini dibuat. Sifat-sifat dan kaedah ujian yang sesuai dan perlu untuk mencirikan bahan pengacuan dan penyemperitan PP disenaraikan.

Spesifikasi telah dipilih daripada kaedah ujian umum yang diberikan dalam piawaian ISO 10350-1. Kaedah ujian lain yang biasa digunakan atau yang mempunyai kepentingan khusus untuk bahan pengacuan dan penyemperitan ini juga termasuk dalam piawaian EN ISO 19069-2, serta ciri-ciri penentu yang dinyatakan dalam piawaian EN ISO 19069-1.

Untuk mendapatkan keputusan ujian yang boleh diulang dan setanding, adalah perlu untuk menggunakan kaedah penyediaan dan pengkondisian, saiz sampel dan prosedur ujian yang dinyatakan di sini. Nilai yang diperoleh mungkin tidak semestinya sama dengan yang diperoleh menggunakan sampel dengan saiz yang berbeza atau disediakan menggunakan kaedah yang berbeza.

Walaupun EN ISO 19069-1 mentakrifkan sistem pengenalpastian dan kod pengelasan untuk bahan PP, EN ISO 19069-2 memberi tumpuan kepada aspek praktikal: cara menyediakan spesimen ujian piawai daripada bahan dan kaedah ujian tepat yang perlu digunakan untuk mengukur sifat yang terdapat dalam pengenalpastian atau sifat bahan.

Piawaian ini terpakai kepada jenis PP yang sama seperti piawaian EN ISO 19069-1:

Homopolimer polipropilena
Kopolimer propilena (blok dan rawak) yang mengandungi kurang daripada 50% (mengikut jisim) monomer 1-olefinik yang lain.

Ia hanya merangkumi bahan polimer asas untuk pengacuan dan penyemperitan; ia tidak termasuk produk siap atau sebatian di luar skop ini.

Penyediaan dan pengujian sampel yang konsisten adalah penting untuk:

Helaian data bahan yang boleh diulang antara pembekal.
Perbandingan yang adil antara gred PP yang berbeza.
Kawalan kualiti yang boleh dipercayai dan pengesahan bahan masuk.
Spesifikasi yang bermakna dalam kontrak perolehan dan pematuhan peraturan (automotif, sentuhan makanan, perubatan, dll.)

Tanpa prosedur piawai, variasi kecil dalam keadaan pengacuan atau persediaan ujian boleh menyebabkan sisihan yang ketara daripada nilai yang dilaporkan untuk kekuatan impak, modulus atau sifat aliran, terutamanya dalam bahan separa kristal seperti PP.

Kesimpulannya, piawaian EN ISO 19069-2 memberi tumpuan kepada cara mengukur polimer.

Bersama-sama, kedua-dua piawaian yang mantap ini mewujudkan rangka kerja yang lengkap dan diselaraskan secara global untuk menentukan, menguji dan membandingkan bahan pengacuan dan penyemperitan polipropilena, menyokong aplikasi penggunaan akhir yang tidak terkira banyaknya di seluruh dunia.

Selama bertahun-tahun, organisasi kami, dengan kakitangannya yang cekap dan berpengalaman, telah memahami keperluan pelanggannya, menyediakan perkhidmatan ujian lanjutan yang mereka perlukan, dan membantu mereka dalam penubuhan, pelaksanaan dan penambahbaikan sistem pengurusan. Dalam rangka kerja ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian EN ISO 19069.