Piawaian “ISO 1924 Kertas dan kadbod - Penentuan sifat pengecutan”, yang diterbitkan oleh Organisasi Antarabangsa untuk Standardisasi (ISO), terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:
Kaedah untuk menentukan kekuatan tegangan yang diterangkan di sini adalah berkaitan dengan kaedah yang dinyatakan dalam piawaian ISO 1924-2. Kaedah ini menggunakan peranti ujian yang beroperasi dengan kadar aplikasi daya tegangan yang malar (kadar pembebanan yang malar) yang menyebabkan kepingan ujian patah dalam tempoh purata 20 saat tambah/tolak 5 saat. Kaedah yang diterangkan dalam piawaian ISO 1924-2 menggunakan peranti yang beroperasi dengan kadar pemanjangan yang malar.
Kelas peranti dalam piawaian ini digantikan dengan kelas peranti dalam piawaian ISO 1924-2. Oleh itu, memandangkan sebilangan besar peranti yang beroperasi pada kelajuan beban malar masih digunakan, adalah disyorkan agar piawaian ISO 1924-1 dimansuhkan 10 tahun selepas penerbitannya.
Pada prinsipnya, semasa pengujian, spesimen ujian dengan dimensi tertentu diregangkan pada kadar pembebanan yang tetap sehingga berlaku patah, menggunakan mesin uji tegangan yang mengukur kekuatan tegangan. Kekuatan tegangan maksimum direkodkan. Berdasarkan keputusan yang diperoleh dan berat gram spesimen, panjang patah dan indeks tegangan boleh dikira.
Sampel dipilih mengikut piawaian ISO 186. Sampel tersebut dikondisikan mengikut piawaian ISO 187, dan ujian dijalankan dengan menyediakan kepingan ujian di bawah keadaan atmosfera yang sama yang digunakan dalam pengkondisian sampel.
Ujian yang mematuhi piawaian ini sentiasa melibatkan pengukuran kekuatan tegangan. Pengukuran atau pengiraan sifat-sifat lain tertakluk kepada persetujuan antara pihak-pihak yang terlibat.
Piawaian ini terpakai kepada semua kertas dan kadbod, termasuk yang mempunyai kekuatan tegangan tinggi semasa putus, dengan syarat keputusannya berada dalam kapasiti mesin ujian. Ia juga terpakai kepada komponen kadbod beralun, tetapi tidak kepada kadbod beralun itu sendiri.
Piawaian ini tidak terpakai kepada tisu kertas dan produk tisu kertas yang mana piawaian ISO 12625-4 sah. Untuk menentukan sifat tegangan plat makmal, piawaian ISO 5270 adalah disyorkan.
Kaedah untuk menentukan sifat tegangan yang dinyatakan dalam piawaian ini adalah kaedah yang paling biasa digunakan. Kaedah ini berkaitan dengan kaedah yang dinyatakan dalam piawaian ISO 1924-3. Walaupun kadar pemanjangan malar yang digunakan ialah 20 mm/min dalam piawaian ISO 1924-2, ia adalah 100 mm/min dalam piawaian ISO 1924-3.
Oleh kerana keputusan ujian tegangan bergantung pada kadar pemanjangan yang dikenakan, piawaian ISO 1924-2 dan ISO 1924-3 tidak memberikan keputusan yang sama. Kebergantungan kadar boleh berbeza-beza bergantung pada kualiti kertas dan berbeza untuk kekuatan tegangan, regangan pada putus, penyerapan tenaga tegangan dan modulus keanjalan.
Dalam kebanyakan kes, peningkatan kadar pemanjangan daripada 20 mm/min (panjang rentang ujian 180 mm) kepada 100 mm/min (panjang rentang ujian 100 mm) boleh meningkatkan sifat tegangan sebanyak 5 hingga 15 peratus.
Pada prinsipnya, semasa ujian, spesimen ujian dengan dimensi tertentu diregangkan pada kadar pemanjangan yang malar sehingga patah, menggunakan mesin ujian yang merekodkan kedua-dua daya tegangan dan, jika perlu, pemanjangan. Jika daya tegangan dan pemanjangan direkodkan secara berterusan, terikan pada patah, penyerapan tenaga tegangan dan modulus keanjalan boleh ditentukan. Daripada data yang direkodkan dan berat spesimen, indeks tegangan dan indeks penyerapan tenaga tegangan boleh dikira.
Jika ujian dijalankan untuk menilai sesuatu kelompok, sampel hendaklah dipilih mengikut ISO 186. Jika ujian dijalankan pada jenis sampel yang lain, adalah perlu untuk memastikan bahawa sampel yang diambil mewakili sampel yang sedang diuji. Sampel kertas dan kadbod dikondisikan mengikut ISO 187. Sampel disimpan dalam persekitaran pengkondisian sepanjang ujian.
Ujian ini, seperti ujian mekanikal yang lain, sangat sensitif terhadap perubahan kandungan lembapan kepingan ujian. Kepingan ujian dikendalikan dengan berhati-hati, dan sentuhan dengan bahagian kepingan ujian yang hendak diletakkan di antara pengapit harus dielakkan dengan tangan kosong. Kepingan ujian dijauhkan daripada kelembapan, haba dan pengaruh lain yang boleh mengubah kandungan lembapannya.
Apabila menentukan kekuatan tegangan, ketepatan yang lebih tinggi dalam pengukuran pemanjangan diperlukan berbanding menentukan sifat tegangan yang lain. Jika pemanjangan ditentukan dengan ketepatan yang lebih rendah, nilai kekuatan tegangan yang terhasil tidak mematuhi piawaian ini. Piawaian ini terpakai kepada semua kertas dan kadbod, termasuk kertas dengan kebolehpanjangan yang tinggi seperti kertas krep dan kertas guni yang boleh dipanjangkan, tetapi tidak termasuk kertas berketumpatan rendah seperti kertas tisu dan produk tisu seperti yang disyorkan oleh piawaian ISO 12625-4.
Piawaian ISO 1924-3 telah dibangunkan untuk menentukan syarat-syarat bagi menentukan sifat tegangan kertas, termasuk kekakuan tegangan dan indeks kekakuan tegangan, menggunakan kadar pemanjangan yang lebih tinggi daripada yang dinyatakan dalam piawaian ISO 1924-2, yang merupakan bahagian yang paling biasa digunakan di mana kekuatan tegangan, pemanjangan pada putus, penyerapan tenaga tegangan dan modulus keanjalan diukur. Dalam piawaian ISO 1924-2, sifat tegangan diukur pada kadar pemanjangan malar 20 mm/min dalam bukaan ujian 180 mm. Untuk pengukuran kekakuan tegangan dalam piawaian ISO 1924-3, ketepatan yang lebih tinggi dalam merekodkan pemanjangan diperlukan berbanding piawaian ISO 1924-2.
Piawaian ISO 1924-3 menyatakan kaedah yang lebih pantas daripada kedua-dua kaedah tersebut. Selain sifat yang diukur dalam piawaian ISO 1924-2, kekuatan tegangan juga diukur. Sifat tegangan diukur pada kadar pemanjangan malar 100 mm/min dalam bukaan ujian 100 mm, dan pemanjangan direkodkan dengan ketepatan yang lebih tinggi daripada piawaian ISO 1924-2.
Piawaian ISO 1924-3 berbeza daripada piawaian sedia ada untuk menguji sifat tegangan kerana selang ujian, iaitu jarak antara garisan mampatan, ialah 100 mm, tanpa mengira jenis spesimen yang diuji. Untuk memendekkan masa ujian dan dengan itu membolehkan pengujian bilangan spesimen yang lebih besar dalam tempoh tertentu, kadar pemanjangan telah ditingkatkan kepada 100 mm/min.
Pada prinsipnya, adalah mustahil untuk meramalkan hubungan yang tepat antara keputusan ujian tegangan mana-mana kertas yang sifat tegangannya ditentukan menggunakan piawaian ISO 1924-2 dan ISO 1924-3. Hubungan ini hanya boleh ditentukan melalui ujian makmal.
Selama bertahun-tahun, organisasi kami, dengan kakitangannya yang cekap dan berpengalaman, telah memahami keperluan pelanggannya, menyediakan perkhidmatan ujian lanjutan yang mereka perlukan, dan membantu dalam penubuhan, pelaksanaan dan penambahbaikan sistem pengurusan. Dalam rangka kerja ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian kepada perniagaan mengikut piawaian "Kertas dan kadbod ISO 1924 - Penentuan sifat pengecutan".
Anda boleh meminta kami mengisi borang kami untuk mendapatkan temujanji, mendapatkan maklumat terperinci atau meminta penilaian.
