Piawaian "EN ISO 8256 Plastics - Penentuan kekuatan impak tegangan," berdasarkan piawaian Eropah dan kemudiannya diterbitkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO), menerangkan dua kaedah (kaedah A dan kaedah B) untuk menentukan kekuatan kesan tegangan plastik di bawah keadaan yang ditetapkan. Kaedah ini boleh digambarkan sebagai ujian tegangan pada kadar terikan yang agak tinggi.
Kaedah ujian ini boleh digunakan untuk bahan tegar seperti yang ditakrifkan dalam piawaian ISO 472, tetapi amat berguna untuk bahan yang terlalu fleksibel atau nipis untuk diuji oleh ujian impak yang mematuhi piawaian ISO 179 atau ISO 180.
Kaedah ini digunakan untuk menyiasat kelakuan sampel tertentu di bawah halaju impak yang ditentukan dan untuk meramalkan kerapuhan atau keliatannya dalam batasan yang wujud dalam keadaan ujian. Kaedah ini boleh digunakan untuk kedua-dua sampel yang disediakan daripada bahan acuan dan sampel daripada produk siap atau separuh siap (cth., acuan, lamina, atau kepingan tersemperit atau tuang).
Keputusan yang diperoleh daripada ujian spesimen acuan yang berbeza saiz mungkin tidak semestinya sama. Begitu juga, spesimen yang dipotong daripada produk acuan mungkin tidak menghasilkan hasil yang sama seperti spesimen saiz yang sama yang dibentuk terus daripada bahan. Keputusan ujian yang diperoleh daripada spesimen yang disediakan daripada sebatian acuan tidak boleh digunakan secara langsung pada acuan dalam sebarang bentuk, kerana nilai mungkin bergantung pada reka bentuk acuan dan keadaan acuan. Keputusan yang diperoleh daripada Kaedah A dan Kaedah B mungkin boleh dibandingkan atau tidak.
Kaedah ini tidak sesuai sebagai sumber data untuk pengiraan reka bentuk komponen. Walau bagaimanapun, maklumat tentang kelakuan tipikal bahan boleh diperoleh dengan menguji jenis spesimen ujian yang berbeza yang disediakan dalam keadaan berbeza dan pada suhu yang berbeza. Dua kaedah berbeza adalah sesuai untuk kawalan pengeluaran dan kawalan kualiti.
Untuk tujuan piawaian ini, terma dan takrifan berikut digunakan:
Pada dasarnya, spesimen patah dengan satu hentaman di bahagian bawah ayunan bandul mesin hentaman tegangan. Spesimen adalah mendatar pada saat patah. Satu hujung spesimen dipegang oleh bingkai atau bandul pada saat hentaman, manakala hujung yang satu lagi dipegang oleh kepala silang. Kedua-dua kaedah yang diterangkan adalah berdasarkan dua cara berbeza untuk meletakkan spesimen yang dipegang oleh kepala silang: spesimen boleh dipasang dengan tegar pada bingkai sokongan (kaedah A) atau dibawa ke bawah dengan bandul (kaedah B). Tenaga patah ditentukan oleh tenaga kinetik yang dibebaskan daripada bandul semasa proses patah spesimen. Pembetulan dibuat untuk tenaga melontar kepala silang (kaedah A) atau melantun (kaedah B).
Lima jenis spesimen ujian, seperti yang dinyatakan dalam jadual yang disediakan dalam piawai dan ditunjukkan dalam rajah, boleh digunakan dalam ujian. Secara umum, semua jenis boleh digunakan dalam satu daripada dua cara.
Kaedah A: Untuk mematuhi ISO 10350-1 dan ISO 11403-3, jenis sampel yang diutamakan ialah jenis 1 (yang boleh diambil daripada spesimen ujian pelbagai guna yang dinyatakan dalam ISO 3167 atau diacu terus mengikut ISO 294-1) dan jenis 4 (yang boleh diacu terus mengikut ISO 294 plat acuan atau mesin acuan. 294-3).
Kaedah B: Jenis spesimen yang diutamakan ialah Jenis 2 dan Jenis 4. Keputusan ujian bergantung kepada jenis spesimen, penyediaan dan ketebalan yang digunakan. Untuk keputusan berulang atau dalam kes perselisihan, jenis, penyediaan dan ketebalan spesimen ujian mesti dipersetujui. Spesimen diuji pada ketebalan asalnya sehingga dan termasuk 4 mm. Ketebalan spesimen pilihan untuk spesimen Jenis 1 ialah 4 mm tambah/tolak 0,2 mm, dan untuk spesimen Jenis 4, 3 mm tambah/tolak 0,2 mm. Di dalam kawasan ukuran, ketebalan hendaklah dikekalkan dalam toleransi tambah/tolak 5 peratus. Di atas 4 mm, kaedah ujian yang diterangkan dalam piawaian ini tidak boleh digunakan, dan piawaian ISO 179 atau ISO 180 harus digunakan untuk menentukan sifat impak spesimen.
Untuk acuan dan sebatian penyemperitan, spesimen hendaklah disediakan mengikut spesifikasi bahan yang berkaitan. Apabila tiada yang tersedia atau sebaliknya dinyatakan, spesimen hendaklah disemperit secara langsung mengikut piawaian yang sesuai dengan bahan, atau mampatan atau suntikan yang diacu daripada bahan mengikut ISO 293, ISO 294-1, ISO 294-2 atau ISO 295, atau dimesin daripada kepingan atau plat mampatan atau suntikan yang diacu daripada ISO18 mengikut spec 18 boleh disediakan daripada sebatian mengikut spesifikasi 2. spesimen ujian universal jenis A yang diterangkan dalam ISO 3167.
Untuk panel, sampel hendaklah diproses daripada panel mengikut ISO 2818. Untuk resin bertetulang gentian, panel hendaklah disediakan daripada komposit mengikut bahagian ISO 1268 yang berkaitan, dan sampel hendaklah diproses mengikut ISO 2818.
Penorehan sampel (untuk sampel jenis 1) hendaklah dijalankan mengikut ISO 2818 pada sampel tidak ditakuk yang disediakan dengan sesuai.
Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi serta sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian EN ISO 8256 Plastics - Determination of Tensile and Impact Strength.
Anda boleh meminta kami mengisi borang kami untuk mendapatkan temujanji, mendapatkan maklumat terperinci atau meminta penilaian.
