Kaedah Ujian Umum ISO 787 untuk Pigmen dan Pemanjang

Piawaian "Kaedah ujian umum ISO 787 untuk pigmen dan pemanjang", yang diterbitkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO), terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

Piawaian “ISO 787-1 Bahagian 1: Perbandingan Warna Pigmen” menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan warna pigmen berwarna dengan warna sampel yang dipersetujui. Mana-mana prosedur yang diterangkan boleh diterima, tetapi kaedah yang menggunakan Müller automatik adalah kaedah rujukan. Jika kaedah umum ini terpakai pada pigmen tertentu, rujukan silang kepada piawaian antarabangsa untuk pigmen tersebut harus ditambah, bersama-sama dengan nota yang memperincikan sebarang pengubahsuaian yang diperlukan dengan mengambil kira sifat khusus bahan tersebut. Hanya apabila prosedur yang diberikan dalam kaedah umum ini tidak terpakai pada bahan tertentu, kaedah khusus untuk perbandingan warna harus ditentukan.
Piawaian “ISO 787-2 Bahagian 2: Penentuan jirim meruap pada 105 darjah” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan pecahan jisim jirim meruap dalam sampel pigmen atau pengisi pada 105 darjah Celsius sebagai peratusan. Kaedah ini boleh digunakan untuk pigmen dan pengisi yang stabil pada 105 darjah Celsius.
Piawaian “ISO 787-3 Bahagian 3: Penentuan bahan larut air - Kaedah pengekstrakan panas” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan peratusan jisim bahan larut air dalam sampel pigmen atau pengisi. ISO 787-8 menyatakan kaedah untuk menentukan peratusan jisim bahan larut air melalui pengekstrakan sejuk. Bagi kebanyakan pigmen dan pengisi, kedua-dua kaedah ujian ini menghasilkan keputusan yang berbeza, dan oleh itu adalah penting bahawa kaedah yang digunakan dan kaedah yang digunakan dinyatakan dengan jelas dalam spesifikasi dan laporan ujian.
Piawaian “ISO 787-4 Bahagian 4: Penentuan keasidan atau kealkalian ekstrak akueus” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan keasidan atau kealkalian ekstrak akueus bagi sampel pigmen atau pemanjang.
ISO 787-5 Bahagian 5: Penentuan nilai penyerapan minyak menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan nilai penyerapan minyak bagi sampel pigmen atau pengisi. Nilai penyerapan minyak secara amnya harus dibandingkan dengan nilai yang ditentukan pada sampel produk yang dipersetujui pada masa yang sama.
Piawaian “ISO 787-7 Bahagian 7: Penentuan sisa pada ayak - Kaedah air - Prosedur manual” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan sisa pada ayak daripada sampel pigmen atau pengisi yang tersebar di dalam air. Piawaian ISO 787-18 merangkumi kaedah ujian umum untuk menentukan sisa pada ayak daripada sampel pigmen atau pengisi melalui prosedur pencucian mekanikal. Bagi kebanyakan pigmen dan pengisi, piawaian ISO 787-7 dan ISO 787-18 sering menghasilkan keputusan yang berbeza, dan oleh itu adalah penting bahawa spesifikasi menyatakan dengan jelas kaedah mana yang digunakan dan kaedah mana yang ditunjukkan dalam laporan ujian.
Piawaian “ISO 787-8 Bahagian 8: Penentuan bahan larut air - Kaedah pengekstrakan sejuk” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan peratusan jisim bahan larut air dalam sampel pigmen atau pengisi menggunakan pengekstrakan sejuk. Piawaian ISO 787-3 merangkumi kaedah untuk menentukan peratusan jisim bahan larut air melalui pengekstrakan panas. Bagi kebanyakan pigmen dan pengisi, kedua-dua kaedah ujian ini menghasilkan keputusan yang berbeza, dan oleh itu adalah penting bahawa kaedah yang digunakan dan kaedah yang digunakan dinyatakan dengan jelas dalam spesifikasi dan laporan ujian.
ISO 787-9 Bahagian 9: Penentuan pH Suspensi Akueus menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan pH suspensi akueus bagi sampel pigmen atau pemanjang.
Piawaian “ISO 787-10 Bahagian 10: Penentuan Ketumpatan - Kaedah Piknometer” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan ketumpatan pigmen atau sampel pemanjang menggunakan piknometer. ISO 787-23 menetapkan kaedah umum menggunakan sentrifugasi untuk membuang udara yang terperangkap.
Piawaian “ISO 787-11 Bahagian 11: Penentuan isipadu termampat dan ketumpatan ketara selepas mampatan” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan isipadu termampat dan ketumpatan ketara selepas mampatan sampel pigmen atau pemanjang.
Piawaian ISO 787-13 Bahagian 13: Penentuan sulfat, klorida dan nitrat larut air menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan sulfat, klorida dan nitrat larut air bagi pigmen.
Piawaian “ISO 787-14 Bahagian 14: Penentuan Kerintangan Ekstrak Akueus” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan kerintangan elektrik (rintangan elektrik khusus) atau kekonduksian elektrik khusus, masing-masing, bagi ekstrak akueus pigmen. Kaedah ini boleh digunakan untuk semua pigmen dan pengisi kecuali yang larut dalam air. Kerintangan ekstrak akueus pigmen dianggap sebagai sifat yang tidak bergantung kepada jumlah bahan larut dalam air. Jika dipersetujui, kaedah pengekstrakan sejuk boleh digunakan.
ISO 787-15 Bahagian 15: Perbandingan rintangan cahaya bagi jenis pigmen berwarna yang serupa menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan rintangan cahaya bagi jenis sampel pigmen berwarna yang serupa (pigmen rujukan dan sampel ujian yang dipersetujui). Piawaian ini menerangkan dua kaedah pendedahan. Dalam kaedah A, bahan terdedah kepada cahaya semula jadi di bawah kaca. Dalam kaedah B, bahan terdedah terus kepada cahaya buatan.
Piawaian “ISO 787-16 Bahagian 16: Penentuan kuasa pewarnaan relatif (atau nilai warna setara) dan warna melalui pengurangan pigmen berwarna - Kaedah perbandingan visual” menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan kuasa pewarnaan dan warna yang diperoleh dengan mengurangkan dua pigmen berwarna yang serupa. Keputusan dinyatakan sebagai “kuasa pewarnaan relatif” atau “nilai warna setara”. Piawaian ISO 787-24 merangkumi kaedah ujian umum untuk menentukan kuasa pewarnaan relatif pigmen berwarna menggunakan kaedah fotometrik.
Piawaian “ISO 787-17 Bahagian 17: Perbandingan kuasa pencahayaan pigmen putih” menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan kuasa pencahayaan pigmen putih dengan sampel yang dipersetujui daripada jenis yang sama. Piawaian ini merangkumi dua prosedur (A dan B). Prosedur A adalah lebih pantas daripada Prosedur B dan sesuai untuk menguji sampel pigmen tunggal. Prosedur B adalah lebih baik untuk menguji beberapa sampel, terutamanya jika pigmen dengan kuasa pencahayaan yang tidak diketahui sedang diuji.
Piawaian “ISO 787-18 Bahagian 18: Penentuan sisa pada ayak - Prosedur pencucian mekanikal” menerangkan kaedah umum untuk menentukan sisa pada ayak daripada sampel pigmen atau pengisi yang tersebar di dalam air menggunakan prosedur pencucian mekanikal. Kaedah ini juga boleh digunakan untuk memeriksa serbuk atau granul lain yang tidak larut dalam air. Ia tidak terpakai kepada pigmen dan pengisi hidrofobik atau pelet. Piawaian ISO 787-7 merangkumi kaedah ujian umum untuk menentukan sisa pada ayak daripada sampel pigmen atau pengisi yang tersebar di dalam air menggunakan prosedur manual. Bagi kebanyakan pigmen dan pengisi, kedua-dua kaedah ujian ini menghasilkan keputusan yang berbeza, dan oleh itu, adalah penting untuk menyatakan dengan jelas kaedah mana yang digunakan dan kaedah mana yang digunakan dalam laporan ujian.
Piawaian “ISO 787-19 Bahagian 19: Penentuan nitrat larut air (kaedah asid salisilik)” menerangkan kaedah ujian umum untuk menentukan nitrat larut air dalam sampel pigmen melalui kaedah spektrofotometri menggunakan asid salisilik. ISO 787-13 merangkumi kaedah untuk menentukan nitrat larut air dalam sampel pigmen menggunakan kaedah Nessler.
Piawaian “ISO 787-20 Bahagian 20: Perbandingan kemudahan penyebaran (kaedah goncangan ayunan)” menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan kemudahan penyebaran dua pigmen yang serupa dalam medium tertentu. Hasilnya dinyatakan dalam bentuk masa goncangan yang diperlukan untuk mencapai kehalusan pengisaran yang ditentukan dalam peranti tertentu. Kaedah ini kemungkinan besar menunjukkan keputusan perbandingan yang akan diperoleh apabila pigmen yang dibandingkan dikisar dalam larutan resin dalam jenis kilang tertentu, contohnya, kilang bebola.
ISO 787-21 Bahagian 21: Perbandingan kestabilan haba pigmen menggunakan media pembakar menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan kestabilan haba pigmen yang diuji dengan sampel yang dipersetujui.
Piawaian “ISO 787-22 Bahagian 22: Perbandingan rintangan pendarahan pigmen” menerangkan kaedah umum untuk membandingkan rintangan pendarahan pigmen dengan sampel yang dipersetujui.
Piawaian “ISO 787-23 Bahagian 23: Penentuan ketumpatan (melalui sentrifugasi dan penyingkiran udara)” menetapkan kaedah ujian umum untuk menentukan ketumpatan sampel pigmen atau pengisi dengan membuang udara menggunakan sentrifugasi. Piawaian ini merangkumi kaedah ujian umum untuk menentukan ketumpatan sampel pigmen atau pengisi menggunakan piknometer.
Piawaian “ISO 787-24 Bahagian 24: Penentuan kuasa pewarnaan relatif pigmen berwarna dan kuasa penyebaran relatif pigmen putih - Kaedah fotometrik” menerangkan kaedah ujian fotometrik untuk perbandingan dalam spektrum yang boleh dilihat:
Kekuatan pewarnaan bagi dua pigmen berwarna serupa yang tersebar dalam resin alkid tanpa bahan pengering.
Kuasa penyerakan dua pigmen putih daripada jenis yang sama yang tersebar dalam resin alkid tanpa bahan pengering.

Kaedah ujian ini menawarkan alternatif instrumental kepada kaedah yang diterangkan dalam ISO 787-16 dan ISO 787-17, masing-masing, dengan menghapuskan keperluan untuk pemadanan visual. Piawaian ini tidak sesuai untuk membandingkan pigmen berwarna yang warnanya berubah dengan ketara apabila dikurangkan.

Piawaian “ISO 787-25 Bahagian 25: Perbandingan warna pigmen putih, hitam dan berwarna dalam sistem warna penuh - Kaedah kolorimetrik” menerangkan kaedah ujian umum untuk membandingkan warna pigmen putih, hitam atau berwarna dalam sistem warna penuh dengan warna pigmen rujukan yang dipersetujui menggunakan prosedur kolorimetrik.
Piawaian “ISO 787-26 Bahagian 26: Penentuan kuasa pewarnaan relatif dan perbezaan warna kekal pewarna - Kaedah nilai K/S berwajaran” menerangkan kaedah untuk menentukan kuasa pewarnaan relatif dan perbezaan warna kekal antara pewarnaan ujian dan pewarnaan rujukan, apabila nilai kriteria kuasa pewarnaan adalah sama. Kaedah ini sesuai untuk menguji pewarnaan yang dikurangkan dengan pigmen putih dalam tekstil, kertas, larutan, bahan salutan lutsinar atau dakwat percetakan pada substrat putih, dengan syarat teori yang berkaitan digunakan. Pengiraan hanya dilakukan untuk sistem yang teori Kubelka-Munk boleh digunakan.
Piawaian “ISO 787-27 Bahagian 27: Penentuan kuasa pewarnaan relatif (atau nilai warna setara) dan warna melalui pengurangan pigmen berwarna - Kaedah perbandingan visual” menerangkan kaedah perbandingan visual untuk menentukan dua sifat asas pigmen berwarna (kuasa pewarnaan relatif (juga dipanggil nilai warna setara)).
Seberapa kuat pigmen mewarnakan asas putih (biasanya ton penuh atau ton pekat). Warna dalam pengurangan (ton pewarnaan atau pencerahan).
Kemunculan warna apabila pigmen dikurangkan (ditambah) dengan kuat oleh sejumlah besar pigmen putih.

Kaedah-kaedah ini merupakan pendekatan klasik dan tradisional yang digunakan untuk kawalan kualiti dan pemadanan warna dalam industri pigmen, pewarna, salutan, plastik dan dakwat percetakan di mana kaedah instrumental (contohnya, spektrofotometri) tidak diperlukan atau penilaian visual adalah lebih diutamakan.

Piawaian “ISO 787-28 Bahagian 28: Penentuan jumlah kandungan poliklorin bifenil (PCB) melalui pembubaran, penulenan dan GC-MS” menerangkan kaedah untuk menentukan jumlah kandungan poliklorin bifenil (PCB) dalam bahan pigmen dengan memeriksa semua 209 kemungkinan kongener. Piawaian ini sah untuk julat kerja antara 1 mg/kg dan 150 mg/kg. Had kuantifikasi terendah kaedah ini ialah 1 mg/kg setiap kongener. Keputusan di bawah 1 mg/kg dianggap kualitatif sahaja.
Piawaian “ISO 787-29 Bahagian 29: Penentuan rintangan terhadap cecair” sedang dalam pembangunan. Piawaian ini merangkumi kaedah ujian umum untuk menentukan rintangan pigmen terhadap air, asid, alkali dan pelarut.
Piawaian “ISO 787-30 Bahagian 30: Penentuan kuasa pencahayaan pigmen putih - Kaedah perbandingan visual” menerangkan kaedah perbandingan visual untuk menentukan kuasa pencahayaan (juga dipanggil kuasa pengurangan atau kuasa pewarna) pigmen putih (terutamanya titanium dioksida rutil dan anatase, tetapi juga zink sulfida, litopon, dsb.). Kaedah ini mengukur keberkesanan pigmen putih menerangi pes berwarna (biasanya pes pigmen hitam atau berwarna) apabila dicampurkan dalam jumlah yang kecil. Piawaian ini adalah setara visual bagi kaedah instrumental (menggunakan spektrofotometri) yang diterangkan dalam ISO 787-24.
Piawaian “ISO 787-31 Bahagian 31: Penentuan kuasa pencahayaan pigmen putih - Kaedah instrumental (kaedah kolorimetrik menggunakan ukuran pantulan)” menerangkan kaedah untuk menentukan secara instrumental (spektrofotometri) kuasa pewarna/kuasa pencerahan/kuasa pengurangan pigmen putih (terutamanya titanium dioksida) dengan mengukur berapa banyak ia menerangi pes hitam.
Piawaian “ISO 787-32 Bahagian 32: Penentuan warna pes berpigmen melalui kaedah skala kelabu (perbandingan visual)” menerangkan kaedah visual untuk menilai perbezaan warna yang halus antara dua pes berpigmen (biasanya ton penuh atau ton pekat) menggunakan skala kelabu ISO piawai (skala 5 langkah yang sama yang diketahui daripada ujian ketahanan warna) untuk menilai variasi warna.

Oleh itu, siri piawaian ISO 787 menyediakan asas global untuk menguji pigmen dan pengisi. Hampir setiap helaian data pigmen, spesifikasi teknikal, kontrak dan makmal kawalan kualiti di seluruh dunia merujuk kepada satu atau lebih bahagian piawaian ini.

Selama bertahun-tahun, organisasi kami, dengan kakitangannya yang cekap dan berpengalaman, telah memahami keperluan pelanggannya, menyediakan perkhidmatan ujian lanjutan yang mereka perlukan, dan membantu mereka dalam penubuhan, pelaksanaan dan penambahbaikan sistem pengurusan. Dalam rangka kerja ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian kepada perniagaan mengikut piawaian "Kaedah ujian umum ISO 787 untuk pigmen dan pemanjang".