EN ISO 899 Plastik - Penentuan Gelagat Rayapan

Piawaian “EN ISO 899 Plastics - Determination of creep behavior”, yang berdasarkan piawaian Eropah dan kemudiannya diterbitkan oleh International Organization for Standardization (ISO), terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

Piawaian "EN ISO 899-1 Bahagian 1: Rayapan tegangan" menerangkan kaedah untuk menentukan rayapan tegangan plastik dalam bentuk spesimen ujian standard di bawah keadaan tertentu, seperti prarawatan, suhu dan kelembapan. Kaedah ini sesuai digunakan dengan bahan plastik tegar dan separa tegar tidak bertetulang, diisi dan bertetulang gentian dalam bentuk spesimen ujian berbentuk dumbbell, sama ada diacu terus atau dimesin daripada kepingan atau artikel acuan.

Kaedah ini bertujuan untuk menyediakan data untuk reka bentuk kejuruteraan dan tujuan penyelidikan dan pembangunan. Data untuk tujuan reka bentuk kejuruteraan memerlukan penggunaan extensometer untuk mengukur panjang tolok spesimen. Data untuk tujuan penyelidikan atau kawalan kualiti boleh menggunakan perubahan jarak antara genggaman (sambungan nominal).

Rayapan tegangan boleh berbeza-beza dengan ketara bergantung pada perbezaan dalam penyediaan spesimen, dimensi dan persekitaran ujian. Sejarah haba spesimen ujian juga boleh memberi kesan yang mendalam terhadap tingkah laku rayapan. Oleh itu, apabila keputusan perbandingan yang tepat diperlukan, faktor-faktor ini mesti dikawal dengan teliti. Apabila sifat rayapan tegangan digunakan untuk tujuan reka bentuk kejuruteraan, matlamatnya adalah untuk menguji bahan plastik ke atas pelbagai tegasan, masa dan keadaan persekitaran.

Spesimen ujian dikondisikan seperti yang dinyatakan dalam piawaian untuk bahan yang diuji. Jika tiada maklumat tentang pelaziman tersedia, set syarat yang paling sesuai yang dinyatakan dalam ISO 291 digunakan, melainkan dipersetujui sebaliknya oleh pihak yang terlibat. Tingkah laku rayapan dipengaruhi bukan sahaja oleh sejarah haba spesimen yang diuji tetapi juga oleh suhu dan (jika berkenaan) kelembapan yang digunakan dalam penyaman udara. Jika spesimen tidak berada dalam keseimbangan lembapan, rayapan terjejas seperti berikut: spesimen yang terlalu kering akan menghasilkan tegasan tambahan akibat penyerapan air semasa ujian, dan spesimen yang terlalu lembap akan mengecut akibat penyahserapan air.

Melainkan jika dipersetujui sebaliknya oleh pihak yang terlibat, contohnya, untuk ujian pada suhu tinggi atau rendah, ujian hendaklah dijalankan dalam suasana yang sama digunakan untuk penyaman udara. Perubahan suhu sepanjang tempoh ujian hendaklah kekal dalam tambah atau tolak 2 darjah.

Piawaian "EN ISO 899-2 Bahagian 2: Rayapan lentur dengan pemuatan tiga mata" menerangkan kaedah untuk menentukan rayapan lentur plastik dalam bentuk spesimen ujian standard di bawah keadaan tertentu, seperti prarawatan, suhu dan kelembapan. Kaedah ini digunakan untuk rasuk mudah disokong bebas yang dimuatkan hanya pada rentang pertengahan (ujian pemuatan tiga mata).

Kaedah ini sesuai digunakan dengan bahan plastik tegar dan separa tegar tidak bertetulang, diisi dan bertetulang gentian dalam bentuk spesimen ujian berbentuk dumbbell, sama ada secara langsung atau dimesin daripada kepingan atau artikel acuan. Kaedah ini mungkin tidak sesuai untuk bahan bertetulang gentian tertentu kerana variasi dalam orientasi gentian.

Kaedah ini bertujuan untuk menyediakan data untuk reka bentuk kejuruteraan dan tujuan penyelidikan dan pembangunan. Data untuk tujuan reka bentuk kejuruteraan memerlukan penggunaan extensometer untuk mengukur panjang tolok spesimen. Perubahan jarak antara cengkaman (pemanjangan nominal) boleh digunakan untuk tujuan penyelidikan atau kawalan kualiti.

Rayapan lentur boleh berbeza dengan ketara bergantung pada perbezaan dalam penyediaan dan dimensi spesimen, serta persekitaran ujian. Sejarah haba spesimen ujian juga boleh mempunyai kesan yang mendalam terhadap tingkah laku rayapan. Oleh itu, apabila keputusan perbandingan yang tepat diperlukan, faktor-faktor ini mesti dikawal dengan teliti.

Jika sifat rayapan lentur akan digunakan untuk tujuan reka bentuk kejuruteraan, bahan plastik mesti diuji ke atas pelbagai tegasan, masa dan keadaan persekitaran. Kaedah ini mungkin tidak sesuai untuk menentukan rayapan lentur bagi plastik selular tegar.

Spesimen ujian dikondisikan seperti yang dinyatakan dalam piawaian untuk bahan yang diuji. Jika tiada maklumat pelaziman tersedia, set syarat paling sesuai yang dinyatakan dalam ISO 291 digunakan, melainkan dipersetujui sebaliknya oleh pihak yang terlibat. Tingkah laku rayapan dipengaruhi bukan sahaja oleh sejarah haba spesimen yang diuji tetapi juga oleh suhu dan (jika berkenaan) kelembapan yang digunakan dalam penyaman udara.

Ringkasnya, piawaian ISO 899 adalah penting kerana ia menyediakan kaedah piawai dan boleh dipercayai untuk mengukur sifat mekanikal bahan yang dinamik, seperti kekakuan, redaman dan keanjalan, apabila tertakluk kepada getaran. Jurutera dan pereka bentuk memerlukan data sifat dinamik yang tepat untuk memilih bahan yang sesuai untuk aplikasi yang melibatkan getaran, seperti bahagian automotif, komponen aeroangkasa atau mesin yang tertakluk kepada beban dinamik. Sifat mekanikal dinamik mempengaruhi cara bahan berkelakuan di bawah keadaan operasi dunia sebenar yang melibatkan kejutan, getaran atau pemuatan kitaran. ISO 899 membantu meramalkan ketahanan, hayat keletihan dan tingkah laku bunyi/getaran.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi serta sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian EN ISO 899 Plastics - Determination of Creep Behavior.