Plastik ISO 16620 - Kandungan Berasaskan Bio

Piawaian "Plastik ISO 16620 - Kandungan berasaskan Bio" yang dibangunkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO) sebenarnya terdiri daripada bahagian berikut di bawah tajuk yang sama:

Piawaian "Plastik ISO 16620-1 - Kandungan berasaskan bio - Bahagian 1: Prinsip umum" menerangkan prinsip umum dan kaedah pengiraan untuk menentukan jumlah kandungan berasaskan bio dalam produk plastik. Kaedah pengiraan ini adalah berdasarkan jisim karbon atau jisim setiap komponen yang terdapat dalam produk plastik. Piawaian ini digunakan untuk produk plastik dan bahan plastik yang diperbuat daripada komponen berasaskan bio atau berasaskan fosil, resin polimer, monomer atau bahan tambahan. Mengetahui kandungan berasaskan bio produk plastik berguna apabila menilai kesan alam sekitar mereka.
Piawaian "Plastik ISO 16620-2 - Kandungan berasaskan bio - Bahagian 2: Penentuan kandungan karbon berasaskan bio" menerangkan kaedah pengiraan untuk menentukan kandungan karbon berasaskan bio dalam monomer, polimer dan bahan plastik dan produk berdasarkan pengukuran kandungan 14C. Piawaian ini digunakan untuk produk plastik dan bahan plastik yang diperbuat daripada komponen berasaskan bio atau berasaskan fosil, resin polimer, monomer atau bahan tambahan. Mengetahui kandungan berasaskan bio produk plastik berguna apabila menilai kesan alam sekitar mereka.
Piawaian "Plastik ISO 16620-3 - Kandungan berasaskan bio - Bahagian 3: Penentuan kandungan polimer sintetik berasaskan bio" menerangkan kaedah untuk menentukan jumlah bahagian berasaskan bio dalam polimer sintetik berasaskan bio dalam produk plastik. Kaedah pengiraan bagi kandungan polimer sintetik berasaskan bio ini adalah berdasarkan jisim polimer sintetik berasaskan bio dalam produk plastik. Piawaian ini digunakan untuk produk plastik dan bahan plastik yang diperbuat daripada komponen berasaskan bio atau berasaskan fosil, resin polimer, monomer atau bahan tambahan. Mengetahui kandungan berasaskan bio produk plastik berguna apabila menilai kesan alam sekitar mereka.
Piawaian "Plastik ISO 16620-4 - Kandungan berasaskan bio - Bahagian 4: Penentuan kandungan jisim berasaskan bio" menerangkan kaedah untuk menentukan kandungan jisim berasaskan bio dalam produk plastik berdasarkan analisis radiokarbon dan analisis unsur. Piawaian ini digunakan untuk produk plastik dan bahan plastik yang diperbuat daripada komponen berasaskan bio atau berasaskan fosil, resin polimer, monomer atau bahan tambahan. Kaedah ini boleh digunakan dengan syarat produk plastik mengandungi unsur karbon dan ungkapan yang memberikan komposisi unsur dan kandungan karbon berasaskan bio tersedia.
Standard "Plastik ISO 16620-5 - Kandungan berasaskan bio - Bahagian 5: Pengisytiharan kandungan karbon berasaskan bio, kandungan polimer sintetik berasaskan bio dan kandungan jisim berasaskan bio" menerangkan keperluan untuk pengisytiharan dan label kandungan karbon berasaskan bio, kandungan polimer sintetik berasaskan bio dan kandungan jisim berasaskan bio dalam produk plastik. Piawaian ini digunakan untuk produk plastik dan bahan plastik yang diperbuat daripada komponen berasaskan bio atau berasaskan fosil, resin polimer, monomer atau bahan tambahan.

Untuk tujuan piawaian ini, terma dan takrifan berikut digunakan:

Kandungan karbon berasaskan bio ialah jumlah karbon yang diperoleh daripada biojisim yang terkandung dalam produk. Kandungan karbon berasaskan bio dinyatakan sebagai sebahagian kecil daripada jisim sampel, sebahagian kecil daripada jumlah kandungan karbon, atau sebahagian kecil daripada jumlah kandungan karbon organik.
Biojisim ialah bahan asal biologi, tidak termasuk bahan yang ditanam dalam formasi geologi atau fosil.
Polimer sintetik berasaskan bio ialah polimer yang diperolehi sepenuhnya atau sebahagian daripada sumber biojisim melalui proses industri kimia atau biologi. Polimer semulajadi tidak dikelaskan sebagai polimer sintetik berasaskan bio.
Kandungan polimer sintetik berasaskan bio ialah jumlah polimer sintetik berasaskan bio yang terkandung dalam produk. Jumlah polimer sintetik berasaskan bio dalam produk dinyatakan sebagai nisbah atau peratusan jisim polimer sintetik berasaskan bio kepada jumlah jisim produk.
Kandungan karbon dinyatakan sebagai peratusan mengikut berat (jisim) jumlah karbon dalam komponen, bahan atau produk.
Jumlah karbon ialah jumlah karbon yang terdapat dalam sampel dalam bentuk karbon organik, bukan organik dan unsur.
Jumlah karbon organik ialah jumlah karbon yang ditukar kepada karbon dioksida melalui pembakaran dan tidak dibebaskan sebagai karbon dioksida melalui rawatan asid.
Kandungan jisim berasaskan bio ialah jumlah keseluruhan polimer sintetik berasaskan bio, polimer semula jadi dan bahan tambahan berasaskan bio dalam produk. Jumlah kandungan jisim berasaskan bio dalam produk dinyatakan sebagai nisbah atau peratusan jumlah polimer sintetik berasaskan bio, polimer semula jadi dan bahan tambahan berasaskan bio kepada jumlah jisim produk.
Peratus karbon moden ialah nilai ternormal dan piawai untuk jumlah isotop 14C dalam sampel. Asid oksalik dikira berdasarkan jumlah isotop 14C yang diseragamkan dan dinormalkan bagi bahan rujukan standard.
Radiokarbon ialah isotop radioaktif bagi unsur karbon (8C) yang mempunyai 6 neutron, 6 proton dan 14 elektron.

Produk plastik biasanya terdiri daripada enam komponen berikut:

Polimer sintetik berasaskan bio (komponen A)
Polimer sintetik berasaskan fosil (komponen B)
Polimer semula jadi (komponen C)
Bahan tambahan organik atau bukan organik berasaskan bio (komponen D)
Bahan tambahan organik berasaskan fosil (komponen E)
Daripada bahan tambahan bukan organik (komponen F)

14C yang terdapat dalam bahan kimia disebabkan oleh karbon dioksida yang dibebaskan baru-baru ini ke atmosfera. Ia hampir tiada dalam produk fosil dari 20 ribu tahun hingga 30 ribu tahun kerana pereputan radioaktif. Oleh itu, kandungan 14C dianggap sebagai pengesan bahan kimia yang disintesis daripada karbon dioksida yang dikeluarkan baru-baru ini ke atmosfera, dan terutamanya produk bio yang dihasilkan baru-baru ini.

Penentuan kandungan biojisim adalah berdasarkan pengukuran 14C dalam polimer, yang membolehkan pengiraan pecahan karbon berasaskan bio. Pengalaman yang luas dalam penentuan 14C dan sampel rujukan boleh diperolehi daripada pentarikhan objek arkeologi di mana tiga kaedah yang diterangkan dalam piawaian ISO 16620-2 adalah berdasarkan:

Kaedah A: Kaedah pembilang kilauan cecair
Kaedah B: Kaedah pengionan beta
Kaedah C: Kaedah spektrometri jisim pemecut

Menentukan biojisim yang digunakan dalam produk plastik ialah cara praktikal untuk menilai usaha membangunkan sepenuhnya atau sebahagian polimer sintetik berasaskan bio. Ia juga membantu pengguna memahami dan membandingkan sumbangan relatif terhadap perlindungan alam sekitar. Piawaian ISO 16620-3 menyediakan kaedah untuk mengukur kandungan polimer sintetik berasaskan bio yang diperoleh daripada sumber biojisim.

Dalam piawaian ISO 16620-4, dua kumpulan produk dibezakan seperti berikut:

Produk Kumpulan I diperoleh melalui tindak balas kimia, biokimia atau biologi
Produk Kumpulan II diperoleh dengan mencampurkan produk Kumpulan I tanpa sebarang tindak balas kimia, biokimia atau biologi.

Bahan semulajadi boleh digunakan untuk menghasilkan produk Kumpulan I atau sebagai komponen produk Kumpulan II.

Di antara pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang disediakan untuk perniagaan dalam pelbagai sektor, organisasi kami juga menyediakan perkhidmatan pensijilan dan ujian yang ditakrifkan dalam piawaian "Plastik ISO 16620 - Kandungan berasaskan Bio", dengan kakitangan terlatih dan pakar serta peralatan teknologi termaju .