
استاندارد AOAC 992.16 که توسط انجمن رسمی شیمیدانان تحلیلی (AOAC) ایجاد شده است، یک روش آنزیمی - وزنی را برای تعیین مقدار کل فیبر غذایی در غذاها و محصولات غذایی تعریف می کند.

دو نوع روش کلی برای جداسازی و تجزیه و تحلیل فیبر غذایی ایجاد شده است: روش آنزیمی-گرانشی و روش آنزیمی-شیمیایی. اجزای غذای جدا شده با توجه به روش مورد استفاده متفاوت است. هر دو روش آنزیمی-گرانشی و آنزیمی-شیمیایی دستخوش تغییرات و بهبودهایی شده اند که بیشتر آنها در 20 سال گذشته رخ داده است.
رویکرد آنزیمی-گرانشی تلاش می کند تا مواد وارد شده به روده بزرگ را با حذف نشاسته، پروتئین و چربی و به دست آوردن باقیمانده ای که سپس خشک و وزن می کند، منعکس کند. اصلاحی برای پروتئین و خاکستر باقی مانده انجام می شود و نتیجه به عنوان نسبت ماده اولیه بیان می شود.
رویکرد آنزیمی-شیمیایی محتوای کربوهیدرات فیبر را پس از حذف کربوهیدرات های موجود (مونوساکاریدها، دی ساکاریدها و نشاسته) و چربی به صورت شیمیایی مشخص می کند. تعدادی از روشهای مختلف برای اندازهگیری کربوهیدراتها به عنوان مونوساکاریدهای تشکیلدهنده یا گروههایی از گونههای مونوساکارید توسعه داده شدهاند.
رویکرد وزن سنجی با اندازه گیری فیبر خام آغاز شد. این روش اول شامل تیمار مواد گیاهی با اسید و قلیایی برای تشکیل پسماند است. این روش در سال های اخیر به خوبی تثبیت شده است و توسط انجمن رسمی شیمیدانان تحلیلی (AOAC) به عنوان روشی برای اندازه گیری فیبر در خوراک دام پذیرفته شده است. در دهه 1970 از روش الیاف خام برای تعیین محتوای فیبر استفاده شد. علاوه بر صنعت خوراک دام، این روش همچنان در بسیاری از نقاط جهان مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال، استفاده از آن به دلیل از بین رفتن همه پلی ساکاریدهای محلول، برخی پلی ساکاریدهای نامحلول و برخی لیگنین، و ادغام برخی از مواد نیتروژن دار به باقی مانده محدود شده است.
امروزه دو راه برای بدست آوردن فیبر محلول وجود دارد: آنالیز مستقیم و با کم کردن فیبر نامحلول از کل فیبر.
سازمان ما همچنین خدمات تست کل فیبر رژیمی در غذاها و محصولات غذایی را در چارچوب استاندارد AOAC 996.16 با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه می کند. کسب و کار در بخش های مختلف
