
نیتروژن اوره شیر پارامتری است که برای نظارت بر وضعیت تغذیه پروتئین گاوهای شیری استفاده می شود. نیتروژن اوره شیر به مقدار اوره موجود در شیر اشاره دارد و این مقدار با غلظت اوره در خون ارتباط نزدیکی دارد. در واقع، مقدار نیتروژن اوره شیر به خودی خود معنادار نیست. این مقدار همراه با سوابق تولید شیر، شیوه های مدیریت خوراک و ارزیابی ماده خشک، پروتئین قابل تجزیه شکمبه، پروتئین تجزیه ناپذیر شکمبه، کربوهیدرات های غیرساختاری و مصرف آب مورد استفاده قرار می گیرد.

هنگامی که گاوها تغذیه می شوند، میکروب های شکمبه پروتئین را به آمونیاک کاهش می دهند. میکروب ها از آمونیاک و کربوهیدرات های قابل تخمیر برای ساخت اسیدهای آمینه و پروتئین میکروبی استفاده می کنند. سپس این مواد به اسیدهای آمینه تبدیل می شوند و توسط گاو در روده کوچک جذب می شوند. آمونیاک اضافی از طریق دیواره شکمبه جذب می شود و به اوره تبدیل می شود و به کبد می رسد. اوره می تواند از طریق بزاق به شکمبه بازگردانده شود یا از طریق ادرار دفع شود.
میزان و سرعت هضم کربوهیدرات در شکمبه توسط سنتز پروتئین میکروبی تنظیم می شود. برای جذب آمونیاک، باکتری ها به یک منبع انرژی یعنی کربوهیدرات های قابل تخمیر نیاز دارند. چربی های موجود در خوراک توسط باکتری ها به عنوان منبع انرژی استفاده نمی شود. بنابراین، برای عملکرد بهینه شکمبه و سنتز پروتئین میکروبی باید مقادیر کافی کربوهیدرات قابل تخمیر فراهم شود.
گاوها انرژی زیادی را صرف دفع اوره اضافی از طریق ادرار می کنند. غلظت بیش از حد اوره در خون اثرات مضری بر تولید شیر، کارایی تولید مثل، بقای جنین و عملکرد سیستم ایمنی دارد.
عوامل موثر بر غلظت نیتروژن اوره شیر عبارتند از:
به طور خلاصه، میانگین مقدار نیتروژن اوره شیر به طور مؤثر توسط تولیدکنندگان برای شناسایی زمان بروز کمبود پروتئین یا انرژی در سطح شکمبه استفاده میشود. هنگام ارزیابی یک برنامه تغذیهای، بخشهای پروتئین و میزان کربوهیدراتهای غیرساختاری موجود در یک جیره متعادل در درجه اول ارزیابی میشوند.
سازمان ما همچنین خدمات آنالیز نیتروژن اوره شیر را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود، از جمله مطالعات آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.
