TS 13130 ​​​​مواد و مقالات مورد نظر برای تماس با مواد غذایی - مقالات پلاستیکی مشمول محدودیت ها

استاندارد اروپایی «TS 13130 ​​مواد و اقلامی که در تماس با مواد غذایی قرار می‌گیرند - اقلام پلاستیکی مشمول محدودیت‌هایی» اساساً شامل تعدادی زیربخش است:

• در استاندارد «TS 13130-1 بخش 1: راهنمای روش‌های آزمون برای مهاجرت ویژه مواد از پلاستیک‌ها به مواد غذایی و شبیه‌سازهای غذایی و انتخاب شرایط برای تعیین مواد در پلاستیک‌ها و قرار گرفتن در معرض شبیه‌سازهای غذایی»، راهنمایی برای انتخاب شرایط تماس مناسب شبیه‌سازهای غذایی با ماده مورد آزمایش قبل از تعیین مهاجرت ویژه مواد مشمول محدودیت‌های مهاجرت ارائه شده است. دستورالعمل 2002/72/EC اجازه می‌دهد تا به جای استفاده از مواد غذایی مصنوعی، مهاجرت مواد تشکیل‌دهنده مشخص‌شده در مواد غذایی تعیین شود. با این حال، در این مورد نیازی به ارائه راهنمایی در مورد شرایط آزمایش زمان و دما نیست زیرا شرایط تماس برابر با شرایط واقعی اعمال شده خواهد بود. این استاندارد همچنین راهنمایی کلی برای تعیین مقدار ماده در ماده یا کالای پلاستیکی نهایی ارائه می‌دهد.
• استاندارد «TS 13130-2 بخش 2: تعیین اسید ترفتالیک در شبیه‌سازهای غذایی» روش‌هایی را برای تعیین اسید ترفتالیک مونومر در شبیه‌سازهای غذایی (آب مقطر، محلول آبی 3 درصد اسید استیک، محلول آبی 15 درصد اتانول و مخلوط‌های روغن زیتون و سایر شبیه‌سازهای غذایی روغنی، شبیه‌سازهای غذایی D، به عنوان مثال تری‌گلیسیریدهای مصنوعی یا روغن آفتابگردان یا روغن ذرت) شرح می‌دهد. این روش‌ها می‌توانند اسید ترفتالیک را در مواد غذایی مشابه در سطح محدودیت مهاجرت خاص 7,5 میلی‌گرم اسید ترفتالیک در هر کیلوگرم از مواد غذایی مشابه تعیین کنند.
• در استاندارد «TS 13130-3 بخش 3: تعیین اکریلونیتریل در مواد غذایی و شبیه‌سازهای غذایی»، روشی برای تعیین مونومر اکریلونیتریل در مواد غذایی و شبیه‌سازهای غذایی شرح داده شده است. این روش را می‌توان برای شبیه‌سازهای غذایی آبی، شبیه‌سازهای غذایی روغنی مانند روغن زیتون و سایر شبیه‌سازهای غذایی روغنی، شبیه‌سازهای غذایی نوع D مانند مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی یا روغن آفتابگردان یا روغن ذرت و مواد غذایی مایع و جامد مانند نوشیدنی‌ها و مارگارین نرم اعمال کرد. میزان مونومر اکریلونیتریل تعیین شده بر حسب میلی‌گرم اکریلونیتریل در هر کیلوگرم غذا یا شبیه‌ساز غذا بیان می‌شود.
• در استاندارد «TS 13130-4 بخش 4: تعیین 1,3،1,3-بوتادین در پلاستیک‌ها»، روشی برای تعیین مونومر بوتادین در پلیمرها شرح داده شده است. این روش برای کوپلیمر اکریلونیتریل-بوتادین-استایرن و پلی‌استایرن با ضربه‌پذیری بالا، و همچنین برای سایر پلیمرها و کوپلیمرهای ۱،۳-بوتادین که در N،N-دی‌متیل‌استامید محلول هستند یا به صورت سوسپانسیون‌های متورم و پراکنده ریز در N،N-دی‌متیل‌استامید می‌باشند، کاربرد دارد.
• در استاندارد «TS 13130-5 بخش 5: تعیین وینیلیدن کلراید در شبیه‌سازهای غذایی»، روشی برای تعیین مونومر وینیلیدن کلراید در شبیه‌سازهای غذایی شرح داده شده است. این روش را می‌توان برای شبیه‌سازهای غذایی آبی، شبیه‌سازهای غذایی روغنی مانند روغن زیتون و سایر شبیه‌سازهای غذایی روغنی، شبیه‌سازهای D، به عنوان مثال، مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی یا روغن آفتابگردان یا روغن ذرت، اعمال کرد.
• در استاندارد «TS 13130-6 بخش 6: تعیین وینیلیدن کلرید در پلاستیک‌ها»، روشی برای تعیین وینیلیدن کلرید در مواد و محصولات پلاستیکی شرح داده شده است. این روش برای فیلم‌های پلی (وینیلیدین کلراید)، فیلم‌ها و لمینت‌های روکش‌دار پلی (وینیلیدین کلراید) و مواد کواکسترود شده حاوی پلی (وینیلیدین کلراید) قابل استفاده است.
• استاندارد «TS 13130-7 بخش 7: تعیین مونواتیلن گلیکول و دی اتیلن گلیکول در شبیه‌سازهای غذایی» روش‌هایی را برای تعیین مونواتیلن گلیکول و دی اتیلن گلیکول در آب، 3 درصد اسید استیک، 15 درصد اتانول و روغن زیتون و سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب، شبیه‌سازهای D، به عنوان مثال، شرح می‌دهد. تری گلیسیریدهای مصنوعی یا مخلوط روغن آفتابگردان یا روغن ذرت و شبیه سازهای غذایی مشابه.
• استاندارد «TS 13130-8 بخش 8: تعیین ایزوسیانات‌ها در پلاستیک‌ها» روشی را شرح می‌دهد که برای تعیین سطح ایزوسیانات باقیمانده به صورت جداگانه و کل در مواد و کالاهای پلاستیکی استفاده می‌شود. این روش می‌تواند برای آنالیز پلیمرهای پلی اورتان به کار رود. کل سطح مونومر ایزوسیانات در مواد و کالاها، که طبق رویه شرح داده شده در این استاندارد تعیین می‌شود، بر حسب میلی‌گرم گروه ایزوسیانات در هر کیلوگرم ماده یا کالا ارائه می‌شود.
• استاندارد «TS 13130-9 بخش 9: تعیین اسید استیک، وینیل استر در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین وینیل استات در چهار شبیه‌ساز غذایی مرسوم اتحادیه اروپا، آب، محلول آبی 10 درصد اتانول، محلول آبی 3 درصد اسید استیک و روغن زیتون یا یک جایگزین تأیید شده را شرح می‌دهد. میزان مونومر وینیل استات تعیین‌شده بر حسب میلی‌گرم وینیل استات در هر کیلوگرم از شبیه‌ساز غذایی بیان می‌شود. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای غذایی روغنی، مانند روغن آفتابگردان و مخلوط‌های تری‌گلیسیرید مصنوعی، و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی اعمال کرد.
• استاندارد «TS 13130-10 بخش 10: تعیین آکریل آمید در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین آکریل آمید در شبیه‌سازهای غذایی، آب، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و شبیه‌سازهای روغنی را شرح می‌دهد. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای نفتی نیز به کار برد. مناسب بودن شبیه‌ساز چربی باید قبل از انجام آزمایش‌های مهاجرت ارزیابی شود. اگر تداخلات غیرقابل قبولی در روغن زیتون یافت شود، ممکن است استفاده از روغن آفتابگردان یا ترکیبی از تری گلیسیریدهای مصنوعی ضروری باشد.
• استاندارد «TS 13130-11 بخش 11: تعیین 11-آمینوندکانوئیک اسید در شبیه‌سازهای غذایی» روشی را برای تعیین 3-آمینوندکانوئیک اسید در شبیه‌سازهای غذایی، آب، 15 درصد اسید استیک آبی، 11 درصد اتانول آبی، روغن زیتون و ایزواکتان شرح می‌دهد.
• در استاندارد «TS 13130-12 بخش 12: تعیین 1,3،3-بنزن‌دی‌متان‌آمین در مواد غذایی مشابه»، روشی برای تعیین مونومر 15،1,3-بنزن‌دی‌متان‌آمین در مواد غذایی مشابه شامل آب، XNUMX درصد اسید استیک آبی، XNUMX درصد اتانول آبی و روغن زیتون شرح داده شده است.
• در استاندارد «TS 13130-13 بخش 13: تعیین 2,2،4-بیس(3-هیدروکسی فنیل) پروپان (بیس فنل A) در شبیه‌سازهای غذایی»، روشی برای تعیین بیس فنل A در شبیه‌سازهای غذایی مانند آب، محلول آبی 15 درصد اسید استیک، محلول آبی XNUMX درصد اتانول و روغن زیتون تصفیه‌شده شرح داده شده است. این روش برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب، روغن آفتابگردان و مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی معتبر است.
• استاندارد «TS 13130-14 بخش 14: تعیین 3,3،3-بیس(4-متیل-2-هیدروکسی فنیل)-3-ایندولینون در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین 15،3,3-بیس(3-متیل-4-هیدروکسی فنیل)-2-ایندولینون در شبیه‌سازهای غذایی آب، XNUMX درصد اسید استیک آبی، XNUMX درصد اتانول آبی و روغن زیتون یا جایگزین تأیید شده را شرح می‌دهد. این روش برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب، مانند تری‌گلیسیرید مصنوعی یا مخلوط‌های روغن آفتابگردان، قابل استفاده است. مناسب بودن شبیه‌ساز چربی باید قبل از انجام آزمایش‌های مهاجرت ارزیابی شود.
• در استاندارد «TS 13130-15 بخش 15: تعیین 1,3،3-بوتادین در شبیه‌سازهای غذایی»، یک روش تحلیلی برای تعیین مونومر بوتادین در شبیه‌سازهای غذایی شامل آب، 15 درصد اسید استیک آبی، XNUMX درصد اتانول آبی و روغن زیتون شرح داده شده است. این روش همچنین می‌تواند برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب، مانند مخلوطی از روغن آفتابگردان و تری‌گلیسیریدهای مصنوعی، اعمال شود.
• استاندارد «TS 13130-16 بخش 16: تعیین کاپرولاکتام و نمک کاپرولاکتام در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین کاپرولاکتام در شبیه‌سازهای غذایی شامل آب مقطر، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. این روش همچنین برای تعیین مهاجرت ویژه نمک سدیم کاپرولاکتام کاربرد دارد، زیرا نمک سدیم کاپرولاکتام بلافاصله پس از تماس با محیط‌های آبی به کاپرولاکتام هیدرولیز می‌شود. این روش همچنین برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و سایر شبیه‌سازهای غذایی روغنی قابل استفاده است، به عنوان مثال روغن آفتابگردان مخلوطی از تری گلیسیریدهای مصنوعی و جایگزین‌های فرار برای شبیه‌سازهای روغنی است.
• در استاندارد «TS 13130-17 بخش 17: تعیین کربونیل کلرید در پلاستیک‌ها»، یک روش تحلیلی برای تعیین مونومر کربونیل کلرید در پلیمرها شرح داده شده است. این روش همچنین برای پلی کربنات و سایر پلیمرها و کوپلیمرهایی که در متیلن کلرید محلول هستند، قابل استفاده است. این روش برای تعیین کمی کربونیل کلرید در حداقل سطح 0,3 میلی‌گرم در کیلوگرم پلیمر مناسب است.
• در استاندارد «TS 13130-18 بخش 18: تعیین 1,2،1,3-دی هیدروکسی بنزن، 1,4،4,4-دی هیدروکسی بنزن، 4,4،XNUMX-دی هیدروکسی بنزن، XNUMX،XNUMX'-دی هیدروکسی بنزوفنون و XNUMX،XNUMX'دی هیدروکسی بی فنیل در شبیه سازهای غذایی»، دو روش شرح داده شده است:
  • روش الف یک روش تحلیلی برای تعیین مونومرهای 3،15-DHB، 1,2،1,3-DHB و 1,4،XNUMX-DHB در شبیه‌سازهای غذایی آب، XNUMX درصد اسید استیک آبی، XNUMX درصد اتانول آبی و روغن زیتون است.
  • روش ب یک روش تحلیلی برای تعیین DHBphen و DHBiph در شبیه‌سازهای غذایی آب، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون است.

این روش‌ها همچنین می‌توانند برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب (مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی) اعمال شوند.

• «TS 13130-19 فصل ۱۹: استاندارد «تعیین دی متیل آمینو اتانول در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین دی متیل آمینو اتانول در شبیه‌سازهای غذایی شامل آب مقطر، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. این روش برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب مانند مخلوطی از روغن آفتابگردان و تری‌گلیسیریدهای مصنوعی قابل استفاده است.
• در استاندارد «TS 13130-20 بخش 20: تعیین اپی کلروهیدرین در پلاستیک‌ها»، یک روش تحلیلی برای تعیین اپی کلروهیدرین باقیمانده در پوشش‌ها شرح داده شده است. به طور کلی، این روش امکان تعیین اپی کلروهیدرین را در سطح ۱ میلی‌گرم بر کیلوگرم پلیمر یا در مورد پوشش‌هایی که مقدار پلیمر قابل تعیین نیست، ۱ میکروگرم اپی کلروهیدرین در هر دسی‌متر مربع از پوشش فراهم می‌کند. برای دستیابی به نتایج قابل اعتماد و تکرارپذیر، ضروری است که روش شرح داده شده در این استاندارد تا حد امکان دقیق رعایت شود.
• استاندارد «TS 13130-21 بخش 21: تعیین اتیلن دی آمین و هگزامتیلن دی آمین در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین مونومر اتیلن دی آمین و مونومر هگزامتیلن دی آمین در شبیه‌سازهای غذایی آب، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون، و همچنین در شبیه‌سازهای غذایی جایگزین 95 درصد اتانول و ایزو اکتان را شرح می‌دهد. این روش همچنین می‌تواند برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و مخلوطی از روغن آفتابگردان و تری‌گلیسیریدهای مصنوعی که از دیگر شبیه‌سازهای غذایی چرب هستند، اعمال شود.
• در استاندارد «TS 13130-22 بخش 22: تعیین اکسید اتیلن و اکسید پروپیلن در پلاستیک‌ها»، یک روش تحلیلی برای تعیین اکسید اتیلن یا اکسید پروپیلن در پلیمرها شرح داده شده است. این روش برای تعیین کمی اتیلن اکسید یا پروپیلن اکسید در محدوده غلظتی تقریباً 0,2 میلی‌گرم بر کیلوگرم تا 2 میلی‌گرم بر کیلوگرم از آنالیت پلیمری مناسب است.
• استاندارد «TS 13130-23 بخش 23: تعیین فرمالدئید و هگزامتیلن تترامین در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تبدیل شیمیایی هگزامتیلن تترامین به فرمالدئید و تعیین فرمالدئید در شبیه‌سازهای غذایی شامل آب، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی به کار برد.
• استاندارد «TS 13130-24 بخش 24: تعیین اسید مالئیک و انیدرید مالئیک در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین اسید مالئیک در چهار شبیه‌ساز غذایی مرسوم را شرح می‌دهد: آب، 3 درصد اسید استیک آبی، 15 درصد اتانول آبی و روغن زیتون یا جایگزین‌های تأیید شده. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی به کار برد. مناسب بودن شبیه‌ساز چربی باید قبل از انجام آزمایش‌های مهاجرت ارزیابی شود.
• استاندارد «TS 13130-25 بخش 25: تعیین 4-متیل-1-پنتن در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین 3-متیل-15-پنتن در شبیه‌سازهای غذایی در آب مقطر، محلول آبی 4 درصد اسید استیک، محلول آبی 1 درصد اتانول و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. در اصل، این روش برای تعیین کمی ۴-متیل-۱-پنتن در هر چهار شبیه‌ساز غذایی در سطح حداقل ۰.۰۰۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم مناسب است. با این حال، در صورت مشاهده تداخل در برخی از بچ‌های روغن زیتون، ممکن است حد تشخیص به خطر بیفتد. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی مانند روغن ذرت، روغن آفتابگردان و مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی به کار برد.
• استاندارد «TS 13130-26 بخش 26: تعیین 1-اکتن و تتراهیدروفوران در شبیه‌سازهای غذایی» روش‌های تحلیلی برای تعیین 3-اکتن و تتراهیدروفوران در شبیه‌سازهای غذایی شامل آب، 15 درصد اسید استیک آبی، 1 درصد اتانول آبی و روغن زیتون را شرح می‌دهد. این روش همچنین می‌تواند برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبی و سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب (مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی) اعمال شود.
• استاندارد «TS 13130-27 بخش 27: تعیین 2,4,6،1,3,5،3-تری آمینو-15،2,4,6،1,3,5-تری آزین در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین XNUMX،XNUMX،XNUMX-تری آمینو-XNUMX،XNUMX،XNUMX-تری آزین در شبیه‌سازهای غذایی در آب مقطر، محلول آبی XNUMX درصد اسید استیک، محلول آبی XNUMX درصد اتانول و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. این روش همچنین برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی قابل استفاده است.
• استاندارد «TS 13130-28 بخش 28: تعیین 1,1,1،3،15-تری متیلول پروپان در شبیه‌سازهای غذایی» یک روش تحلیلی برای تعیین 1,1,1،XNUMX،XNUMX-تری متیلول پروپان در شبیه‌سازهای غذایی در آب مقطر، محلول آبی XNUMX درصد اسید استیک، محلول آبی XNUMX درصد اتانول و روغن زیتون تصفیه‌شده را شرح می‌دهد. این روش را می‌توان برای سایر شبیه‌سازهای غذایی آبکی و همچنین سایر شبیه‌سازهای غذایی چرب مانند روغن آفتابگردان، روغن ذرت یا مخلوطی از تری‌گلیسیریدهای مصنوعی به کار برد.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «TS 13130 ​​مواد و مواد در تماس با مواد غذایی - مواد پلاستیکی مشمول محدودیت‌ها» نیز وجود دارد.