
فیبر غذایی شامل پلیساکاریدهای غیرنشاستهای و لیگنین است که در روده کوچک انسان هضم یا جذب نمیشوند. این ماده ترکیبی از پلیساکاریدهای شیمیایی پیچیده است. دیوارههای سلولی گیاهان منبع اصلی فیبر غذایی هستند. در مواد غذایی، فیبر غذایی توسط Codex Alimentarius به عنوان نشاسته مقاوم و الیگوساکاریدهای غیرقابل هضم تعریف میشود. اصطلاح فیبر غذایی برای سلولز، همیسلولز و لیگنین استفاده میشود تا آنها را از موادی مانند چربیها، پروتئینها، پکتین و مواد معدنی که دیواره سلولی را تشکیل میدهند، متمایز کند. اینکه یک غذای گیاهی نرم یا سفت باشد و اینکه هضم آن دشوار یا آسان باشد، کاملاً به میزان فیبر موجود در غذا بستگی دارد. به طور کلی، محصولات غذایی سرشار از فیبر هنگام مصرف احساس سیری ایجاد میکنند. در همین حال، از آنجا که ارزش انرژی بالایی برای بدن فراهم نمیکنند، به ویژه برای کنترل وزن ترجیح داده میشوند. غذاهای غنی از فیبر همچنین فواید دیگری برای سلامتی دارند.

تعیین فیبر خام یک پارامتر مهم هنگام تعیین ارزش غذایی و کیفیت غذایی مواد غذایی است. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) میزان فیبر رژیمی مورد نیاز روزانه را 35 گرم تعیین کرده است.
در آزمایش، تجزیه و تحلیل، اندازه گیری و بررسی های انجام شده در سازمان ما، استانداردهای ملی و بین المللی و مقررات قانونی قابل اجرا رعایت شده و نتایج قابل اعتماد و بی طرفانه به دست می آید. این مطالعات بر اساس آخرین تجهیزات تکنولوژیکی، کادر آموزش دیده و مجرب و روش های نوین انجام می شود. در میان آزمایشهای متعددی که در این زمینه انجام شده است، خدمات تعیین فیبر غذایی در غذاها نیز وجود دارد.
