استاندارد AOAC 993.21 که توسط انجمن رسمی شیمیدانان تحلیلی (AOAC) توسعه یافته است، یک روش غیر آنزیمی - وزنی را برای تعیین مقدار کل فیبر غذایی در غذاها و محصولات غذایی تعریف می کند.
طبق این روش آزمایشی، میوه های خشک، سبزیجات یا منابع جدا شده فیبر در آب معلق می شوند و به مدت 37 دقیقه در دمای 90 درجه سانتیگراد انکوبه می شوند تا قندها و سایر اجزای محلول در آب حل شوند. سپس اجزای الیاف با اتانول رسوب داده شده و باقیمانده به ترتیب با اتانول 78 درصد، اتانول 95 درصد و استون شسته شده و سپس در 105 درجه خشک می شود.
اصطلاح فیبر توسط دستورالعمل کمیسیون 90/496/EC تعریف شده است که دستورالعمل 2/2008/EEC100 شورای را در مورد برچسب‌گذاری تغذیه‌ای مواد غذایی با توجه به مقادیر توصیه شده روزانه، عوامل تبدیل انرژی و تعاریف اصلاح می‌کند. بر این اساس، فیبر به پلیمرهای کربوهیدراتی با سه یا چند واحد مونومر اطلاق می‌شود که در روده کوچک انسان هضم یا جذب نمی‌شوند و در دسته‌های زیر قرار می‌گیرند:
کل فیبر غذایی موجود در غذاها با روش آنزیمی- وزنی تعیین می شود که با استفاده از سیستم های بافر فسفات اندازه گیری می شود. دو قسمت از نمونه از غذاهای خشک شده (در صورت لزوم چربی زدایی شده) ژلاتینه می شود و تا حدی با آلفا آمیلاز هضم می شود، سپس به صورت آنزیمی با پروتئاز و آمیل گلوکوزیداز هضم می شود تا پروتئین و نشاسته موجود در نمونه حذف شود و هضم انسان را شبیه سازی کند.
سپس باقیمانده فیلتر شده و با اتانول و استون شسته می شود، سپس خشک شده و وزن می شود. بخشی از نمونه برای پروتئین تجزیه و تحلیل می شود، بخشی دیگر خاکستر است. در آزمایش‌هایی که در آزمایشگاه‌های پیشرفته انجام می‌شود، کل فیبر غذایی با کم کردن وزن پروتئین و خاکستر از وزن باقیمانده محاسبه می‌شود.
سازمان ما همچنین خدمات تست کل فیبر رژیمی در غذاها و محصولات غذایی را در چارچوب استاندارد AOAC 993.21 با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه می کند. کسب و کار در بخش های مختلف
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
