افزایش جمعیت، شهرنشینی، تنوع در رژیم غذایی و تغییرات آب و هوایی بر امنیت غذایی فشار وارد می کند. بیشترین تلفات محصول تازه در مرحله پس از برداشت اتفاق می افتد. محصولات تازه به دلیل رطوبت زیاد آن فاسد می شوند. به طور کلی، تلفات پس از برداشت محصول تازه در هنگام پردازش، ذخیره سازی و بسته بندی است. با این حال، فناوری های دیجیتال از جمله نوآوری های بسته بندی هوشمند برای نظارت و کنترل تلفات مناسب در نظر گرفته می شوند.
با این حال، استفاده از مواد پلاستیکی مصنوعی در بسته بندی مواد غذایی تأثیر منفی بر آب و هوا و محیط زیست دارد. بنابراین، مواد بسته بندی سازگار با محیط زیست به طور فزاینده ای به یک جایگزین تبدیل می شوند.
برخی از مواد زیست تخریب پذیر رایج از نظر ایمنی محیطی و غذایی عبارتند از ژلاتین، نشاسته، کیتوزان، سلولز و پلی لاکتیک اسید. استحکام کششی، مقاومت به پارگی، نفوذپذیری، تجزیه پذیری و انحلال پذیری از جمله ویژگی هایی است که انتخاب و استفاده از مواد بسته بندی مواد غذایی را مشخص می کند. فیلم های زیست تخریب پذیر را می توان در خاک توسط اقدامات آنزیمی میکروبی و جذب زیستی تجزیه کرد.
تحقیقات نشان داده است که اسید پلی‌لاکتیک و نشاسته، مواد جایگزین بالقوه‌ای برای فیلم‌های پلیمری مصنوعی، یعنی مواد بسته‌بندی پلاستیکی مواد غذایی، هستند. بیوفیلم‌های خوراکی قابل کمپوست شدن هستند و از پلی‌ساکاریدها، پروتئین‌ها و لیپیدها تولید می‌شوند. تولید بیوفیلم‌های خوراکی، رویکردی نوین برای تولید بسته‌بندی‌های غذایی زیست‌تخریب‌پذیر است که برای انسان و محیط زیست بی‌خطر است.
در آزمایش، تجزیه و تحلیل، اندازه گیری و بررسی های انجام شده در سازمان ما، استانداردهای ملی و بین المللی و مقررات قانونی قابل اجرا رعایت شده و نتایج قابل اعتماد و بی طرفانه به دست می آید. در میان آزمایش‌های متعددی که در این زمینه انجام شده است، خدمات تست برای مواد بسته‌بندی مواد غذایی تجزیه‌پذیر نیز وجود دارد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
