روش‌های تست استاندارد ASTM D1417-10 برای شبکه‌های لاستیکی-سنتتیک

روش‌های تست استاندارد ASTM D1417-10 برای شبکه‌های لاستیکی-سنتتیک

استاندارد «ASTM D1417-10 روش‌های آزمون استاندارد برای شبکه‌های لاستیکی - مصنوعی» که توسط انجمن آمریکایی آزمایش و مواد (ASTM) تدوین شده است، روش‌های آزمون شبکه‌های لاستیکی مصنوعی، از جمله لاستیک اکریلات-بوتادین، لاستیک بوتادین، لاستیک کلروپرن، لاستیک ایزوبوتیلن ایزوپرن، لاستیک ایزوپرن، لاستیک نیتریل ، لاستیک پلی بوتادین، لاستیک پیریدین-استایرن- بوتادین، لاستیک استایرن-بوتادین، لاستیک با روکش سیلیکون، شبکه‌های لاستیکی مصنوعی با گروه‌های کربوکسیلیک اسید جایگزین شده در زنجیره پلیمری (X) و شبکه‌های لاستیکی مصنوعی تقویت شده (Y) را شرح می‌دهد. استثنائات این نوع لاستیک‌ها در رویه‌های آزمون جداگانه گنجانده شده است.

روش‌های تست استاندارد ASTM D1417-10 برای شبکه‌های لاستیکی-سنتتیک

روش های آزمون ارائه شده در این استاندارد شامل تعیین موارد زیر است:

  • روش های نمونه برداری و کل جامدات
  • مواد فرار غیر اشباع (استایرن باقیمانده)
  • مقدار pH
  • کشش سطحی
  • ویسکوزیته
  • لخته خون
  • استایرن صحافی شده
  • ویسکوزیته مونی
  • پایداری مکانیکی
  • تقویت پلی استایرن در پلیمر گنجانده شده است
  • محتوای اکریلونیتریل باقیمانده

لاستیک مصنوعی از مواد شیمیایی به دست آمده از نفت خام یا زغال سنگ ساخته می شود. مانند پلاستیک، از مولکول های پلیمری ساخته شده است، زنجیره های بلندی که به آن انعطاف پذیری و دوام می بخشد. اما الاستومری بیشتری دارد و به آن اجازه خم شدن و کشیده شدن می دهد. در مقابل، لاستیک طبیعی از لاتکس تجدیدپذیر حاصل از درخت لاستیک ساخته شده است. از آنجایی که ساختار شیمیایی لاتکس متفاوت است، محصولات طبیعی خواص فیزیکی متفاوتی دارند.

انواع مختلفی از لاستیک مصنوعی وجود دارد. بنابراین روش های تولید آنها نیز متفاوت است. به طور کلی، اولین گام اصلاح منبع است. تولیدکنندگان با پالایش مواد اولیه، معمولاً نفت یا زغال سنگ، شروع می کنند. این فرآیند تضمین می کند که ماده ای با وزن مولکولی مناسب به دست می آید. مرحله بعدی ایجاد پلیمرهایی (مولکول های بلند) است که به لاستیک مصنوعی خواص دلخواه خود را بدهد. برای انجام این کار، سازندگان اغلب از نپتا، مخلوط قابل اشتعال هیدروکربن های مایع استفاده می کنند که در تولید پلاستیک نیز استفاده می شود. وقتی تولیدکنندگان آن را با محصولات سوخت فسیلی و گاز طبیعی تحت شرایط مناسب مخلوط می‌کنند، واحدهای مونومر تولید می‌کنند که سپس در زنجیره‌های پلیمری جمع می‌شوند. لاستیک بوتیل، لاستیک استایرن- بوتادین و لاستیک نیتریل با استفاده از این روش ساخته می شوند.

مرحله بعدی افزودن ترکیبات شیمیایی است که مولکول های پلیمر را تشویق به تشکیل زنجیره های پلیمری می کند. این زنجیر به لاستیک مصنوعی کیفیت برتر آن را می دهد. در مرحله بعد، فرآیند ولکانیزاسیون این زنجیره های پلیمری را به ماده ای بادوام تر و آماده برای کاربرد در مقیاس صنعتی تبدیل می کند. در نهایت، تولید کنندگان لاستیک مصنوعی را به حلقه های O، واشر و محصولات مشابه تبدیل می کنند. پس از میدان، تعدادی آزمایش برای ارزیابی پایداری حرارتی و خواص شیمیایی آنها اعمال می شود.

امروزه محصولات لاستیکی طبیعی و مصنوعی زیادی در حال تولید هستند. لاستیک سیلیکونی در این میان حرف اول را می زند. از لاستیک سیلیکونی در کاربردهایی که نیاز به بهداشت خوب و مقاومت در برابر دماهای بالا دارند مانند تهیه غذا استفاده می شود. لاستیک سیلیکونی از ترکیب سیلیکون و اکسیژن با مخلوط کردن مواد افزودنی مختلف برای بهبود خواص آن به دست می آید.

تولید لاستیک بوتیل شامل ترکیب ایزوپرن با ایزوبوتیلن است. ترکیب این دو باعث می شود لاستیک غیر اشباع و مناسب برای ولکانیزه شود.

لاستیک مونومر اتیلن پروپیلن دی ان یک لاستیک درجه M است که از الاستومرهای زنجیره ای پلی اتیلن اشباع ساخته شده است. معمولاً برای لوله‌های شلنگ باغ، آسترهای حوض، تسمه‌ها، عایق‌های الکتریکی، کلکتورهای حرارتی پنل خورشیدی، نوارهای لاستیکی و اطراف مخروط بلندگو استفاده می‌شود.

لاستیک نوع نیتریل از ترکیبات بوتادین و اکریلونیتریل با استفاده از فرآیند پلیمریزاسیون امولسیونی ساخته می شود. اکریلونیتریل یک ماده بسیار واکنش پذیر است. هنگامی که با بوتادین مخلوط می شود، یک واکنش ولکانیزاسیون ایجاد می کند و در نتیجه نیتریل مقاوم در برابر روغن ایجاد می شود.

لاستیک پلی بوتادین، یا به طور ساده لاستیک بوتادین، نوعی لاستیک است که از پلیمریزاسیون محلول مونومر با وزن مولکولی بالا 1,3،XNUMX-بوتادین ساخته شده است. این ماده لاستیک مانند به طور مستقیم در محصولات لاستیکی، پلاستیک و برخی سوخت ها استفاده می شود.

نئوپرن نوعی لاستیک است که از اسید هیدروکلریک، استیلن و کلروپرن ساخته شده است. با استفاده از کلروپرن، مولکول های آن به یکدیگر متصل شده و سپس به تراشه هایی تبدیل می شوند که با عوامل کف کننده و رنگدانه های کربنی ذوب می شوند. حرارت بیشتر باعث انبساط لاستیک و شکل نهایی خود می شود.

در نتیجه، لاستیک طبیعی از درختان لاستیک به دست می آید. در مقابل، لاستیک های مصنوعی از نفت خام و سایر هیدروکربن ها به دست می آیند. لاستیک مصنوعی در اکثر کاربردهای مصرفی و صنعتی در مقایسه با لاستیک طبیعی خواص برتری دارد. قوی تر، انعطاف پذیرتر و در برابر حرارت زیاد مقاوم است.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد «ASTM D1417-10 Rubber lattices - روش‌های تست استاندارد برای مصنوعی» را با کادری آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته

واتساپ