استاندارد «EN ISO 6507 مواد فلزی - آزمون سختی ویکرز» که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و بعداً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:
آزمون سختی ویکرز در این سند برای طول‌های مورب فرورفتگی بین 0,020 میلی‌متر و 1,400 میلی‌متر مشخص شده است. استفاده از این روش برای تعیین سختی ویکرز از فرورفتگی‌های کوچک‌تر فراتر از محدوده این استاندارد است، زیرا نتایج به دلیل محدودیت‌های اندازه‌گیری نوری و نقص در هندسه نوک، با عدم قطعیت‌های قابل توجهی مواجه خواهند بود.
در اصل، این استاندارد شامل یک روش تأیید دوره‌ای برای بازرسی معمول دستگاه آزمایش در حال کار توسط کاربر است. استانداردهای بین‌المللی خاصی برای مواد یا محصولات خاص وجود دارد.
سختی ویکرز متناسب با نیروی آزمایش تقسیم بر مساحت سطح شیب‌دار فرورفتگی است. این سطح به صورت یک هرم قائم‌الزاویه با قاعده مربعی و رأس آن در همان زاویه فرورفتگی فرض می‌شود. رأس هرم قائم‌الزاویه با مرکز قاعده آن هم‌تراز است. در صورت لزوم، این استاندارد پارامترهای آزمایش سختی تعریف شده توسط گروه کاری سختی در چارچوب کمیته بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها و کمیته مشورتی جرم و کمیت‌های مرتبط را اتخاذ می‌کند.
اگر قرار است از یک دستگاه تست برای سایر روش‌های تست سختی نیز استفاده شود، باید برای هر روش به طور مستقل اعتبارسنجی شود. این استاندارد همچنین در مورد دستگاه‌های تست سختی قابل حمل اعمال می‌شود، اما در مورد دستگاه‌های تست سختی مبتنی بر اصول اندازه‌گیری متفاوت، مانند روش امپدانس اولتراسونیک، صدق نمی‌کند.
قبل از اینکه یک دستگاه تست سختی ویکرز بتواند اعتبارسنجی شود، باید بررسی شود تا اطمینان حاصل شود که طبق دستورالعمل سازنده به درستی تنظیم شده است. به طور خاص، موارد زیر باید بررسی شوند:
معیارهای مشخص شده در این سند برای عملکرد دستگاه آزمایش، طی یک دوره زمانی قابل توجه توسعه یافته و اصلاح شده‌اند. هنگام تعیین تلرانس خاصی که دستگاه باید آن را برآورده کند، عدم قطعیت مرتبط با استفاده از تجهیزات اندازه‌گیری یا استانداردهای مرجع در این تلرانس لحاظ می‌شود و بنابراین، در نظر گرفتن بیشتر این عدم قطعیت، به عنوان مثال، با کاهش تلرانس توسط عدم قطعیت اندازه‌گیری، نامناسب خواهد بود. این امر در مورد تمام اندازه‌گیری‌های انجام شده در طول تأیید مستقیم یا غیرمستقیم دستگاه صدق می‌کند.
بلوک‌های مرجع باید به‌طور خاص برای استفاده به‌عنوان بلوک‌های مرجع سختی با استفاده از فرآیند تولیدی که همگنی لازم، پایداری ساختاری، سختی سطح صاف و پایداری سختی در طول زمان را تضمین می‌کند، تولید شوند. ضخامت بلوک مرجع نباید کمتر از 5 میلی‌متر باشد. مساحت سطح آزمایش بلوک مرجع نباید از 40 سانتی‌متر مربع تجاوز کند. بلوک‌های مرجع باید عاری از مغناطیس باشند. به سازنده توصیه می‌شود اطمینان حاصل کند که بلوک‌های ساخته شده از فولاد در پایان فرآیند تولید (قبل از کالیبراسیون) مغناطیس‌زدایی شده‌اند. حداکثر انحراف در صافی سطوح آزمایش و تکیه‌گاه نباید از 0,005 میلی‌متر تجاوز کند. حداکثر خطا در توازی نباید از 0,010 میلی‌متر در عرض 50 میلی‌متر تجاوز کند. سطح آزمایش باید عاری از خراش‌هایی باشد که مانع از اندازه‌گیری فرورفتگی‌ها می‌شود. زبری سطح آزمایش نباید از 0,05 میکرومتر تجاوز کند. سطح تکیه‌گاه پایینی باید به‌خوبی یا بهتر سنگ‌زنی شده باشد. برای تأیید اینکه هیچ ماده‌ای متعاقباً از بلوک مرجع جدا نشده است، ضخامت آن باید در طول کالیبراسیون با دقت 0,01 میلی‌متر روی بلوک مرجع علامت‌گذاری شود یا یک علامت شناسایی روی سطح آزمایش ایجاد شود.
به طور خلاصه، استاندارد EN ISO 6507 روش اندازه‌گیری سختی را با استفاده از آزمون سختی ویکرز تعریف می‌کند که بر اساس فشار دادن یک فرورفتگی هرمی شکل الماسی به سطح ماده تحت بار مشخص و اندازه‌گیری قطر فرورفتگی تشکیل شده است.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN ISO 6507 Metallic Materials - Vickers hardness test ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
