در «روش تست استاندارد ASTM F1223-20 برای تعیین محدودیت پروتز کامل زانو» که توسط انجمن آزمایش و مواد آمریکا (ASTM) تهیه شده است، بیان شده است که پروتزهای کل زانو برای مقایسه طرح‌های جدید با موفقیت‌آمیز بالینی موجود استفاده می‌شوند. طراحی یا تعیین تفاوت در محدودیت بین دو طرح مشابه یا متفاوت.
این روش تست ابزاری را پوشش می‌دهد که با آن محدودیت یک پروتز کل زانو نسبت به حرکت تعیین‌شده توسط طراحی مفصل ذاتی تعیین می‌شود، که تحت شرایط بارگذاری خاص در شرایط آزمایشگاهی تعیین می‌شود.
آزمایش‌هایی که برای تعیین مهار در نظر گرفته می‌شوند عبارتند از کشش قدامی-خلفی، برش میانی جانبی، شلی چرخشی، چرخش والگوس-واروس و حواس‌پرتی، در صورت لزوم. همچنین ابزارهایی برای تعریف پارامترهای هندسی سطوح تماس که بر این حرکت تأثیر می گذارد و گزارش نتایج آزمایش گنجانده شده است. در این مرحله، الزامات استاندارد «روش‌های استاندارد ASTM E4-13 برای تأیید نیرو دستگاه‌های آزمایش» اعمال می‌شود.
به هر حال، این روش تست یک تست سایش نیست.
هنگامی که این روش آزمایشی برای محصولات موجود و نمونه‌های اولیه پیشنهادی اعمال می‌شود، هدف این روش آزمایش ارائه پایگاه‌داده‌ای از قابلیت‌های عملکرد محصول است که امیدواریم به پزشک در انتخاب آگاهانه‌تر جایگزینی کامل زانو کمک کند.
تطبیق مناسب قابلیت‌های ترمیمی عملکردی جایگزینی کامل زانو و نیازهای گیرنده (بیمار) به احتمال زیاد با یک پروتکل آزمایش منطقی ایمپلنت در تلاش برای آشکار کردن ویژگی‌های خاص دستگاه مرتبط با فرآیند انتخاب به دست می‌آید.
طرح های محصول جایگزینی کامل زانو متنوع است و طیف وسیعی از محدودیت ها (ثبات) را ارائه می دهد. محدودیت پروتز کامل زانو در شرایط آزمایشگاهی بستگی به برهمکنش‌های هندسی و سینماتیکی مختلف بین اجزای ایمپلنت دارد که می‌توان آن‌ها را شناسایی و تعیین کرد. میزان تعاملات سینماتیکی پروتز کل زانو باید مطابق با نیازهای گیرنده باشد که توسط پزشک در طول معاینه بالینی تعیین می شود.
برای سیستم های زانو یاتاقان متحرک، محدودیت کل ساختار ایمپلنت باید مشخص شود. مهار یاتاقان های متحرک توسط ویژگی های طراحی در هر دو رابط مشترک تحتانی و بالایی تعیین می شود.
روش‌شناسی، کاربرد، و محدودیت‌های آزمایش مهار / سستی مورد بحث قرار می‌گیرد. مشخص شده است که ارزیابی ایمپلنت های جدا شده (به عنوان مثال، بدون بافت نرم) به طور مستقیم رفتار in vivo را پیش بینی نمی کند، اما امکان مقایسه بین طرح ها را فراهم می کند. آزمایش مهار همچنین برای مشخص کردن عملکرد ایمپلنت در دامنه‌های حرکتی شدید که ممکن است در فرکانس‌های مختلف در داخل بدن با آن‌ها مواجه شود، بسته به آناتومی، توانایی قبل از عمل و فعالیت‌های بعد از عمل و سبک زندگی بیمار مفید است.
هنگام انجام آزمایش، قطعه ثابت فقط باید بتواند در جهت های موازی با محور z حرکت کند و نباید اجازه چرخش حول این محور را به جز در هنگام آزمایش حواس پرتی داشته باشد. در تست حواس پرتی کاملاً پایدار است. در همین حال، برای آزمایش طرح‌های نامتقارن که ممکن است در اطراف سطوح ساژیتال یا فرونتال نامتقارن باشند، ممکن است لازم باشد درجات بیشتری از آزادی در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، پشت جلوی درج بلبرینگ تیبیا ممکن است ضخیم‌تر از پشتی باشد. علاوه بر این، سطوح داخلی و جانبی ممکن است یکسان نباشند. اگر درجات آزادی اضافی مجاز باشد، این تغییرات در روش آزمون باید در گزارش گنجانده شود.
جزء متحرک عنصری است که هنگام تحت بارهای مخصوص آن آزمایش جابه جا می شود و به طور مناسب برای به دست آوردن داده های آن آزمایش چیده می شود.
دستگاه‌های سنجش جابجایی برای اندازه‌گیری حرکت نسبی بین اجزا مطابق با سیستم مختصات تعیین‌شده مرتب شده‌اند.
در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و مطالعات متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد «روش تست استاندارد ASTM F1223-20 برای تعیین محدودیت کامل پروتز زانو» را با آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. کارکنان و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
