استاندارد «ISO 23529 Rubber - رویه‌های کلی برای آماده‌سازی و آماده‌سازی قطعات آزمایشی برای روش‌های آزمایش فیزیکی» که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، رویه‌های کلی برای آماده‌سازی، اندازه‌گیری، علامت‌گذاری، نگهداری و آماده‌سازی قطعات آزمایشی لاستیکی برای استفاده در آزمایش‌های فیزیکی مشخص شده در سایر استانداردهای بین‌المللی و شرایط ترجیحی مورد استفاده در طول آزمایش‌ها را شرح می‌دهد.
این استاندارد شامل شرایط خاص قابل اجرا برای یک آزمایش یا ماده خاص یا مواردی که یک محیط آب و هوایی خاص را شبیه‌سازی می‌کنند، نمی‌شود. همچنین الزامات خاص برای آزمایش همه محصولات را مستثنی می‌کند. این استاندارد همچنین الزامات مربوط به فاصله زمانی بین ایجاد و آزمایش قطعات و محصولات آزمایشی لاستیکی را مشخص می‌کند. چنین الزاماتی برای اطمینان از نتایج آزمایش تکرارپذیر و به حداقل رساندن اختلافات بین مشتری و تأمین‌کننده ضروری است.
هویت هر قطعه آزمایشی باید ثبت شود تا بتوان آن را توسط نمونه ارائه شده شناسایی کرد و تمام جزئیات آماده‌سازی، نگهداری، آماده‌سازی و اندازه‌گیری را بتوان به هر قطعه آزمایشی ردیابی کرد. هر نمونه یا قطعه آزمایشی باید با علامت‌گذاری یا جداسازی در هر مرحله از آماده‌سازی و آزمایش، به صورت جداگانه قابل شناسایی باشد. هنگامی که از علامت‌گذاری به عنوان یک روش شناسایی استفاده می‌شود، علامت‌گذاری‌ها باید به اندازه کافی بادوام باشند تا اطمینان حاصل شود که قطعه آزمایشی یا نمونه تا زمان دور انداختن قابل شناسایی باقی می‌ماند. در مواردی که اثرات دانه‌بندی ممکن است قابل توجه باشد، جهت دانه‌بندی باید روی هر نمونه یا قطعه آزمایشی مشخص شود. روش علامت‌گذاری نباید بر خواص نمونه یا قطعه آزمایشی تأثیر بگذارد و باید از سطوح بحرانی، یعنی سطوحی که مستقیماً آزمایش می‌شوند (مثلاً در آزمایش‌های سایش) یا سطوحی که شکستگی در آزمایش به آن ختم می‌شود (مثلاً در آزمایش‌های پارگی یا کشش) اجتناب شود.
طبق رویه ملی، دمای استاندارد آزمایشگاه باید ۲۳ درجه سانتیگراد +/-۲ درجه سانتیگراد یا ۲۷ درجه سانتیگراد +/-۲ درجه سانتیگراد باشد. در صورت نیاز به تلورانس بیشتر، باید +/-۱ درجه سانتیگراد باشد. در کشورهای معتدل، دمای استاندارد آزمایشگاه معمولاً ۲۳ درجه سانتیگراد و در کشورهای گرمسیری و نیمه گرمسیری، دمای استاندارد آزمایشگاه معمولاً ۲۷ درجه سانتیگراد است.
اگر لازم باشد هم دما و هم رطوبت کنترل شوند، باید از جدول ارائه شده در استاندارد انتخاب شوند. هنگامی که کنترل دما و رطوبت مورد نیاز نیست، می‌توان از دما و رطوبت غالب محیط استفاده کرد. شرایط اخیر باید زمانی استفاده شود که شرایط استاندارد آزمایشگاهی به راحتی در دسترس نباشد.
نمونه‌هایی که در انتظار آماده‌سازی قطعه آزمایشی و قطعات آزمایشی قبل از آماده‌سازی هستند، باید در شرایطی نگهداری شوند که احتمال آلودگی، مانند شرایط محیطی مانند گرما یا نور، یا آلودگی متقاطع از سایر نمونه‌ها، به حداقل برسد.
برای همه آزمایش‌ها، حداقل زمان بین تشکیل ماده و آزمایش باید ۱۶ ساعت باشد. هنگامی که قطعات آزمایش از یک محصول بریده می‌شوند یا وقتی کل یک محصول، مانند یک تکیه‌گاه پل، آزمایش می‌شود، ممکن است زمان بسیار طولانی‌تری از ۱۶ ساعت بین تشکیل ماده و آزمایش مورد نیاز باشد. در این موارد، حداقل زمان باید مطابق با مشخصات محصول یا روش آزمایش مربوطه باشد.
برای آزمایش‌های غیرمحصولی، حداکثر زمان بین ایجاد مواد و آزمایش باید ۴ هفته باشد و برای ارزیابی‌هایی که قرار است قابل مقایسه باشند، آزمایش باید در صورت امکان پس از همین فاصله زمانی انجام شود.
برای آزمایش محصول، در صورت امکان، زمان بین ایجاد محصول و آزمایش نباید بیش از سه ماه باشد. در غیر این صورت، آزمایش باید ظرف دو ماه از تاریخ دریافت محصول توسط مشتری انجام شود.
این الزامات فقط برای آزمایش‌های اولیه مواد لاستیکی و هم برای آزمایش‌های اولیه و هم برای آزمایش‌های محصول تحویلی اعمال می‌شود. آزمایش‌های ویژه برای اهداف دیگر، مانند کنترل فرآیند یا ارزیابی اثرات شرایط غیرعادی انبارداری بر روی یک محصول، ممکن است در هر زمانی انجام شود. چنین دلایلی باید به وضوح در گزارش آزمایش ذکر شود.
در مورد ترکیبات عمل‌آوری نشده، دسته‌ها باید به مدت ۲ تا ۲۴ ساعت در یکی از دماهای استاندارد آزمایشگاهی مشخص شده، ترجیحاً در یک ظرف دربسته برای جلوگیری از جذب رطوبت از هوا یا در اتاقی که رطوبت نسبی آن ۵۰ درصد به علاوه/منهای ۵ درصد کنترل می‌شود، قرار داده شوند.
ضخامت قطعه آزمایشی باید مطابق با روش آزمایش مربوطه باشد. با این حال، در صورت لزوم برای حفظ سطح اصلی نمونه، می‌توان ضخامت‌های قطعه آزمایشی غیر از موارد ذکر شده در جدول را مشخص کرد. هنگامی که یک ماده، به ویژه یک محصول، نیاز به آزمایش دارد اما ضخامت توصیه شده در جدول موجود نیست، رویه‌هایی برای تنظیم ضخامت در محدوده‌های مشخص شده مورد نیاز است. رویه‌های توصیه شده در این استاندارد ارائه شده است. در بیشتر موارد، قبل از برش قطعات آزمایشی، باید ضخامت مواد تنظیم شود. برای اکثر لاستیک‌ها، برش یا صیقل دادن سطح را تغییر می‌دهد. بنابراین، هنگام اندازه‌گیری یک ویژگی وابسته به سطح، ممکن است لازم باشد ضخامت‌هایی غیر از موارد ذکر شده در جدول برای حفظ سطح اصلی مشخص شود.
این استاندارد به طور گسترده در سایر استانداردهای تست لاستیک ISO (مانند مقاومت کششی، سختی، پیرشدگی) مورد ارجاع قرار می‌گیرد، زیرا رویه‌های پردازش نمونه یکنواخت را تضمین می‌کند که برای اندازه‌گیری‌های قابل اعتماد و دقیق خواص فیزیکی حیاتی هستند.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "ISO 23529 Rubber - رویه‌های عمومی برای آماده‌سازی و آماده‌سازی قطعات آزمایشی برای روش‌های آزمایش فیزیکی" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
