مقادیر نقطه اشتعال به عنوان یک مشخصه طبقه‌بندی برای شناسایی مواد قابل اشتعال و احتراق در حمل و نقل، ذخیره‌سازی، جابجایی و مقررات ایمنی استفاده می‌شوند. تعریف دقیق کلاس‌ها در هر آیین‌نامه ارائه شده است.
مقدار نقطه اشتعال می‌تواند وجود مواد بسیار فرار را در یک ماده نسبتاً غیر فرار یا غیر قابل اشتعال نشان دهد و آزمایش نقطه اشتعال می‌تواند گامی مقدماتی برای بررسی‌های بیشتر در مورد ترکیب مواد ناشناخته باشد.
استاندارد تعیین نقطه اشتعال ISO 2719 - روش محفظه بسته پنسکی-مارتنز، که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، سه روش (روش A، روش B و روش C) را با استفاده از دستگاه تست محفظه بسته پنسکی-مارتنز برای تعیین نقطه اشتعال مایعات قابل اشتعال، مایعات حاوی جامدات معلق، مایعاتی که تمایل به تشکیل لایه سطحی در شرایط آزمایش دارند، بیودیزل و سایر مایعات در محدوده دمایی 40 تا 370 درجه شرح می‌دهد.
برای برخی از مخلوط‌ها، نقطه اشتعال مشخصی مشاهده نمی‌شود؛ در عوض، ممکن است انبساط قابل توجهی در شعله آزمایش و تغییر رنگ شعله آزمایش از آبی به زرد-نارنجی رخ دهد. گرمایش مداوم می‌تواند باعث احتراق قابل توجه بخارات در خارج از ظرف آزمایش شود و خطر آتش‌سوزی بالقوه‌ای را ایجاد کند.
از نظر فنی، اگرچه می‌توان نفت سفید با نقطه اشتعال بالای ۴۰ درجه را با استفاده از این استاندارد آزمایش کرد، اما آزمایش نفت سفید طبق استاندارد ISO 13736 رایج است. به طور مشابه، روغن‌های روان‌کننده معمولاً طبق استاندارد ISO 2592 آزمایش می‌شوند.
این استاندارد برای رنگ‌ها و لاک‌های پایه آب کاربرد ندارد. رنگ‌ها و لاک‌های پایه آب را می‌توان با استفاده از استاندارد ISO 3679 آزمایش کرد. مایعات حاوی مقادیر بسیار کم مواد فرار را می‌توان با استفاده از استانداردهای ISO 1523 یا ISO 3679 آزمایش کرد.
در اصل، قطعه آزمایشی در ظرف آزمایش دستگاه پنسکی-مارتنز قرار داده می‌شود و در حالی که به طور مداوم هم زده می‌شود تا زمانی که افزایش دمای ثابتی حاصل شود، گرم می‌شود. یک منبع احتراق از طریق روزنه ای در درب ظرف آزمایش در فواصل دمایی منظم هدایت می‌شود و همزمان فرآیند هم زدن را متوقف می‌کند. کمترین دمایی که در آن اعمال منبع احتراق باعث احتراق بخار قطعه آزمایشی و پخش شعله در سطح مایع می‌شود، به عنوان نقطه اشتعال در فشار بارومتریک مطلق ثبت می‌شود. این دما با استفاده از یک فرمول خاص به فشار اتمسفر استاندارد اصلاح می‌شود.
در دنیای فرآورده‌های نفتی، روان‌کننده‌ها و صنایع مرتبط، اطمینان از ایمنی و کیفیت مایعات قابل اشتعال از اهمیت بالایی برخوردار است. یکی از خواص حیاتی که به ارزیابی خطرات آتش‌سوزی و انفجار این مواد کمک می‌کند، نقطه اشتعال است که پایین‌ترین دمایی است که در آن یک مایع بخار کافی برای تشکیل مخلوط قابل اشتعال با هوا تولید می‌کند. استاندارد ISO 2719 با ارائه روشی دقیق برای اندازه‌گیری این خاصیت حیاتی، به سنگ بنای آزمایشگاه‌ها، تولیدکنندگان و تنظیم‌کنندگان مقررات در سراسر جهان تبدیل شده است.
برخلاف دمای احتراق خود به خودی (دمایی که در آن یک ماده خود به خود می‌سوزد)، نقطه اشتعال، پتانسیل احتراق از یک جرقه یا شعله خارجی را نشان می‌دهد. این امر برای موارد زیر بسیار مهم است:
استاندارد ISO 2719 برای تقطیرهای متوسط و پسماندهای سنگین‌تر ایده‌آل است، زیرا به‌طور خاص مایعات در محدوده دمایی ۴۰ تا ۳۷۰ درجه را هدف قرار می‌دهد، اما برای مواد بسیار فرار یا رنگ‌های پایه آب مناسب نیست.
در قلب استاندارد ISO 2719، دستگاه آزمایش محفظه بسته Pensky-Martens قرار دارد، یک دستگاه تخصصی شبیه به یک ظرف فلزی کوچک با درب، همزن و منبع احتراق. طراحی محفظه بسته با محدود کردن فرار بخار و شبیه‌سازی شرایط مهار در دنیای واقعی، نتایج دقیق‌تری نسبت به روش‌های محفظه باز ارائه می‌دهد.
این استاندارد سه روش را تشریح می‌کند که هر کدام برای دقت بهینه با انواع مختلف سیال سازگار شده‌اند:
سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات آزمایش پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی یاری می‌رساند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "تعیین نقطه اشتعال ISO 2719 - روش بسته Pensky-Martens" به مشاغل ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
