روش‌های آزمون استاندارد ASTM D429-14 برای خواص لاستیکی - چسبندگی به زیرلایه‌های سفت و سخت
استاندارد «ASTM D429-14 روش‌های آزمون استاندارد برای خواص لاستیک - چسبندگی به زیرلایه‌های صلب» که توسط انجمن آمریکایی آزمایش و مواد (ASTM) تدوین شده است، روش‌های آزمون برای آزمایش استحکام چسبندگی استاتیک لاستیک به مواد صلب (در بیشتر موارد، فلزات) را شرح می‌دهد. این روش‌ها عبارتند از:
- روش الف - قطعه لاستیکی که بین دو صفحه فلزی موازی نصب شده است
- روش ب - آزمون لایه برداری 90 درجه - قطعه لاستیکی نصب شده روی یک صفحه فلزی
- روش ج - اندازه‌گیری چسبندگی لاستیک به فلز با نمونه مخروطی
- روش D - آزمایش چسبندگی - اتصال پس از ولکانیزاسیون (PV) لاستیک به فلز
- روش E - تست لایه برداری 90 درجه - آستر لاستیکی مخزن - نصب شده بر روی یک صفحه فلزی
- روش F - قطعه لاستیکی که بین دو صفحه فلزی محدب موازی نصب شده است
- روش G - اندازه‌گیری استحکام پیوند برای اجزای پیوند یافته لاستیک-فلز با نمونه استوانه‌ای برش دوگانه
- روش H - اندازه‌گیری استحکام پیوند برای اجزای پیوند یافته لاستیک-فلز با استفاده از نمونه برشی چهارگانه
اگرچه این روش‌های آزمایش را می‌توان با طیف گسترده‌ای از مواد سخت استفاده کرد، اما این مواد بیشتر استثنا هستند تا قاعده. به همین دلیل، در متن به جای مواد سخت از اصطلاح مواد فلزی استفاده شده است.
این استاندارد برای رسیدگی به تمام مسائل ایمنی، در صورت وجود، مرتبط با استفاده از آن در نظر گرفته نشده است. مسئولیت ایجاد رویه‌های ایمنی و بهداشتی مناسب و تعیین قابلیت اعمال محدودیت‌های نظارتی قبل از استفاده، بر عهده کاربر این استاندارد است.
این روش‌های آزمایش برای نمونه‌های تهیه‌شده در آزمایشگاه تحت شرایط استاندارد طراحی شده‌اند که می‌توانند برای ارائه داده‌ها برای توسعه و کنترل ترکیبات لاستیکی و روش‌های تولید مورد استفاده قرار گیرند. این روش‌های آزمایش، با اصلاحات جزئی، برای به دست آوردن مقادیر مقایسه‌ای آزمایش چسبندگی قطعات تولیدی نیز استفاده می‌شوند، زمانی که طراحی اجازه تهیه نمونه‌های آزمایشی مناسب را بدهد. روش‌های الف، ب، ج و د در بسیاری از موقعیت‌های محصول که در آنها از لاستیک برای کنترل ارتعاش استفاده می‌شود، قابل اجرا هستند.
استاندارد ASTM D429 استحکام اتصال لاستیک به مواد سخت مانند فلزات را تعیین می‌کند. این استاندارد چندین نوع آزمایش برای استحکام چسبندگی لاستیک مشخص می‌کند، اما روش‌های الف و ب رایج‌ترین آنها هستند.
- روش الف: آزمایش کشش مورد استفاده برای تعیین چسبندگی یک عضو لاستیکی که بین دو ورق فلزی موازی نصب شده است را شرح می‌دهد. این روش مقادیر چسبندگی را تعیین می‌کند و اثربخشی تکنیک‌های مختلف پردازش و سیستم‌های چسب مختلف را آزمایش می‌کند.
- روش ب: روشی برای لایه‌برداری به منظور تعیین استحکام پیوند بین مواد لاستیکی و یک صفحه یا زیرلایه فلزی را شرح می‌دهد. مقدار مورد نظر، استحکام پیوند است که به صورت حداکثر نیرو تقسیم بر عرض نمونه تعریف می‌شود. نتایج با اندازه‌گیری نیروی لازم برای جدا کردن یک لاستیک از سطح فلز به دست می‌آیند. داده‌های به‌دست‌آمده، قدرت چسبندگی را در امتداد خطی در عرض یک نوار لاستیکی که از یک صفحه فلزی با زاویه ۹۰ درجه جدا شده است، نشان می‌دهد.
- روش ج: شامل اندازه‌گیری چسبندگی لاستیک-فلز با یک نمونه مخروطی است. داده‌هایی را برای توسعه و کنترل سیستم‌ها و اجزای مهاربندی فراهم می‌کند. این آزمایش نیروهای کششی و برشی را در ماده نمونه لاستیکی ترکیب می‌کند. می‌توان آن را در کاربردهای ارتعاشی یا ضربانی به کار برد، اما این آزمایش دینامیک نیست.
- روش D: آزمایش چسبندگی، استحکام پیوند لاستیک به فلز را هنگامی که پیوند پس از ولکانیزه شدن لاستیک تشکیل می‌شود، تعیین می‌کند. ولکانیزاسیون شامل یک واکنش شیمیایی با گوگرد و گرمایش است که خواص مکانیکی لاستیک را بهبود می‌بخشد. لاستیک اغلب در طول فرآیند ولکانیزه کردن یا حرارت دادن به فلز متصل می‌شود، اما این روش برای چسب یا سایر موادی است که پس از ولکانیزه کردن لاستیک استفاده می‌شوند.
- روش E: این آزمایش لایه برداری، استحکام چسبندگی آستر لاستیکی مخزن به دیواره مخزن را تعیین می‌کند. نتایج با اندازه‌گیری بار کششی مورد نیاز برای جدا کردن یک نوار لاستیکی از سطح فلزی با زاویه ۹۰ درجه به دست می‌آیند. این آزمایش تقریباً مشابه روش ب است با این تفاوت که فقط روی پوشش لاستیکی دیواره مخزن اعمال می‌شود.
- روش و: روش قطعه لاستیکی که بین دو صفحه فلزی محدب شکل موازی نصب می‌شود، استحکام اتصال مواد اتصال دهنده لاستیک-فلز را تعیین می‌کند. مقادیر چسبندگی با اندازه‌گیری نیروی محوری مورد نیاز برای جدا کردن لاستیک چسبیده از جزء فلزی بدست می‌آیند. سطح مشترک بین فلز و لاستیک محدب است. این هندسه احتمال شکست رابط را افزایش می‌دهد.
- روش G: اندازه‌گیری استحکام پیوند برای اجزای متصل شده لاستیک به فلز با نمونه استوانه‌ای دو برشه، برای تعیین استحکام پیوند نسبی بین چسب‌های مختلف. این آزمایش اغلب برای فهمیدن اینکه کدام چسب برای یک لاستیک خاص بهترین است، استفاده می‌شود. نمونه‌ها در دستگاه آزمایش برش قرار داده می‌شوند و تنش برشی روی خط پیوند اعمال می‌شود. آزمایش برش تا زمانی که پارگی به عمق ۵ میلی‌متر در سطح مشترک پیوند لاستیک-فلز رخ دهد، انجام می‌شود.
- روش H: روش اندازه‌گیری استحکام اتصال اجزای متصل شده لاستیک به فلز با استفاده از نمونه برشی چهار لبه، مشابه روش G است، با این تفاوت که نیازی به فیکسچر اعمال کننده تنش برشی نیست، فقط یک بلوک ساده پس از اعمال پیش تنش روی قطعه آزمایشی قرار می‌گیرد.
با این حال، آزمایش طبق این استاندارد نقاط قوتی دارد:
- برای گزارش نتایج دقیق، نقاط اوج و فرود را در طول آزمایش چسبندگی به دقت ردیابی کنید
- حفظ نیروی یک‌طرفه در طول فرآیند لایه‌برداری از یک زیرلایه.
- جابجایی صحیح نمونه.
سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در سراسر جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «ASTM D429-14 خواص لاستیک - روش‌های استاندارد آزمایش برای چسبندگی به زیرلایه‌های سخت» نیز وجود دارد.
