
ضریب جذب صوت یک ماده کمیتی است که مشخص می کند چه مقدار از شدت صدای ورودی توسط ماده منعکس نمی شود. ضریب جذب صدا برای ارزیابی راندمان جذب صدا مواد استفاده می شود. این مقدار نسبت انرژی جذب شده به انرژی ورودی است و با "α" نشان داده می شود. اگر بتوان انرژی صوتی را به طور کامل جذب کرد، مقدار "α" 1 است.

ضریب جذب صوت مواد وابسته به فرکانس است و در فرکانس های مختلف متفاوت است. منحنی های مشخصه فرکانس ضریب جذب صدا را می توان برای نشان دادن کامل ویژگی های جذب صدا فرکانس های مختلف استفاده کرد. از آنجایی که مقایسه و مشخص کردن راحت نیست، ضریب متوسط جذب صدا، که میانگین ضرایب جذب یک ماده صوتی در یک مجموعه فرکانس معین است، برای ساده سازی استفاده می شود.
ظرفیت جذب صوت یک عنصر ساختمانی با ضریب جذب صدا که برابر است با حاصلضرب ضریب جذب صدا و سطح جذب صدا تعریف می شود.
پارامتری که جذب صوت مواد را به بهترین شکل توصیف می کند، ضریب جذب «α» است. به عنوان نسبت انرژی صوتی جذب شده توسط یک سطح به انرژی صوتی وارد شده در آن سطح تعریف می شود و مقادیری بین 0 و 1 می گیرد. ضریب جذب صدا به زاویه برخورد بستگی دارد. با این حال، هنگامی که یک میدان صوتی پراکنده روی یک سطح گسترش مییابد، فرض میشود که امواج صوتی به همان اندازه از همه جهات به سطح برخورد میکنند. این پارامتر همچنین به فرکانس موج صوتی بستگی دارد و بنابراین در ادبیات مقادیر برای باندهای فرکانسی استاندارد ارائه شده است. جاذب های متخلخل و فیبری در فرکانس های بالاتر کارآمد هستند، اما در فرکانس های متوسط و پایین نیز اگر به اندازه کافی ضخیم باشند یا توسط شکاف هوا پشتیبانی شوند، عملکرد خوبی دارند.
جذب صوت مواد فیبری را می توان به دو روش اندازه گیری کرد: در یک محفظه طنین یا در یک لوله امپدانس. روش زمان طنین، شرایطی را که در ساختمانها با آن مواجه میشوند، شبیهسازی میکند. در استاندارد ISO 354 آکوستیک - اندازه گیری جذب صدا در محفظه طنین که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) تهیه شده است، هدف آن اندازه گیری ضریب جذب صدا مواد آکوستیک مورد استفاده به عنوان کاربردهای دیوار یا سقف در اتاقک طنین است. یا منطقه جذب صدا معادل اشیاء مانند مبلمان، افراد یا جاذب فضا یک روش آزمایشی شرح داده شده است. این روش برای اندازهگیری ویژگیهای جذب تشدیدکنندههای با میرایی ضعیف در نظر گرفته نشده است. نتایج به دست آمده را می توان برای مقاصد مقایسه و محاسبات طراحی از نظر آکوستیک اتاق و کنترل نویز استفاده کرد.
طبق این استاندارد، آزمایش باید در یک محفظه طنین با حجم 200 متر مکعب انجام شود تا یک میدان صوتی اعوجاج به اندازه کافی منتشر شود. مساحت نمونه آزمایشی که در اتاق قرار می گیرد باید بین 3 تا 10 متر مربع باشد. مونتاژ نمونه آزمایشی به نوع یا کاربرد ماده بستگی دارد و تعدادی از مونتاژها در این استاندارد استاندارد شده است. از آنجایی که زمان طنین با جذب نسبت معکوس دارد، ضریب جذب صدا از اندازهگیریهای زمان طنین محاسبه میشود. زمان طنین با و بدون نمونه آزمایش اندازه گیری می شود تا امکان محاسبه جذب ارائه شده توسط نمونه فراهم شود. با تقسیم میزان جذب بر مساحت نمونه، مقدار ضریب جذب «α» در واحد سطح به دست میآید.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
در حین آزمایش، در اصل، میانگین زمان طنین در محفظه طنین با و بدون درج نمونه آزمایش اندازه گیری می شود. از این زمان های طنین، مساحت جذب صدا معادل نمونه آزمایشی با استفاده از معادله سابین محاسبه می شود.
در مورد نمونه آزمایشی که به طور یکنواخت یک سطح را می پوشاند (یک جاذب مسطح یا آرایه خاصی از اجسام آزمایش)، ضریب جذب صدا از تقسیم ناحیه جذب صدا بر سطح تیمار شده به دست می آید.
اگر نمونه آزمایشی از چندین جسم یکسان تشکیل شده باشد، با تقسیم ناحیه جذب صدا بر تعداد اجسام، ناحیه جذب صدا معادل یک جسم واحد پیدا میشود.
اندازه گیری ها در باندهای یک سوم اکتاو با فرکانس های مرکزی ارائه شده در استاندارد بر حسب هرتز مشخص شده در استاندارد ISO 266 انجام می شود. اندازه گیری های اضافی را می توان در باندهای یک سوم اکتاو که فرکانس های مرکزی مشخص شده توسط استاندارد ISO 266 خارج از این محدوده است انجام داد. به خصوص در فرکانس های پایین (زیر 100 هرتز)، به دلیل چگالی مودال کم محفظه اکو، به دست آوردن نتایج اندازه گیری دقیق می تواند بسیار دشوار باشد.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات تست ضریب جذب صدا را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود ارائه میکند.
