استاندارد اروپایی «EN 1936 روش‌های آزمایش سنگ طبیعی - تعیین چگالی واقعی، چگالی ظاهری و تخلخل کل و باز» روش‌هایی را برای تعیین چگالی واقعی، چگالی ظاهری، تخلخل باز و کل سنگ طبیعی شرح می‌دهد.
هنگام انجام آزمایش‌ها، اساساً پس از خشک شدن تا رسیدن به جرم ثابت، چگالی ظاهری و تخلخل باز با جذب آب به کمک خلاء و وزن کردن غوطه‌وری نمونه‌ها تعیین می‌شوند. چگالی واقعی و تخلخل کل مستلزم پودر شدن نمونه است.
برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در EN 12670، تعاریف زیر نیز اعمال می شود:
تجهیزات اصلی مورد استفاده در این آزمایش ها عبارتند از:
در حین آماده‌سازی نمونه‌ها، نمونه‌برداری مسئولیتی بر عهده آزمایشگاه آزمایش نیست، مگر اینکه به‌طور خاص درخواست شده باشد. حداقل شش نمونه باید انتخاب شوند که نماینده بدنه سنگ مورد آزمایش باشند.
نمونه‌های آزمایش می‌توانند استوانه‌ای، مکعبی یا منشوری باشند و باید با برش الماسه یا مغزه‌گیری تهیه شوند. حجم ظاهری آنها که با اندازه‌گیری‌های هندسی محاسبه می‌شود، باید حداقل ۶۰ میلی‌لیتر باشد. علاوه بر این، نسبت سطح به حجم باید بین 60 میلی‌متر بر لیتر و 0,08 میلی‌متر بر لیتر باشد. نمونه‌های تهیه‌شده برای تعیین مقاومت فشاری یا خمشی در صورتی می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند که نسبت سطح به حجم آنها رعایت شده باشد.
نمونه‌ها باید در دمای 70 درجه سانتیگراد (به اضافه/منهای 5 درجه) خشک شوند تا به جرم ثابتی برسند. فرض بر این است که این امر زمانی محقق می‌شود که اختلاف بین دو توزین در فاصله زمانی ۲۴ ساعت و نیم، بیشتر از ۰.۱ درصد جرم نمونه نباشد. نمونه‌ها باید تا رسیدن به دمای اتاق در دسیکاتور نگهداری شوند.
هنگام آزمایش تخلخل باز و چگالی ظاهری، هر نمونه وزن می‌شود، سپس در یک ظرف تخلیه قرار می‌گیرد و فشار به تدریج به 2,0 کیلو پاسکال به علاوه/منهای 0,7 کیلو پاسکال = 15 میلی‌متر به علاوه/منهای 5 میلی‌متر جیوه کاهش می‌یابد. این فشار به مدت ۲ ساعت با اختلاف ۰.۲ ساعت حفظ می‌شود تا هوای موجود در منافذ باز نمونه‌ها از بین برود. آب بدون املاح با دمای 2 درجه سانتیگراد به علاوه/منهای 0,2 درجه به آرامی وارد حباب می‌شود (سرعت بالا آمدن آب باید به گونه‌ای باشد که نمونه‌ها حداقل به مدت 20 دقیقه کاملاً در آن غوطه‌ور شوند). در طول تحویل آب، فشاری معادل ۲.۰ کیلوپاسکال به اضافه/منهای ۰.۷ کیلوپاسکال حفظ می‌شود.
وقتی همه نمونه‌ها غوطه‌ور شدند، ظرف به فشار اتمسفر برگردانده می‌شود و نمونه‌ها به مدت 24 ساعت دیگر به اضافه/منهای 2 ساعت در فشار اتمسفر غوطه‌ور می‌مانند. سپس، برای هر نمونه:
در مورد سنگ‌های طبیعی با حفره‌های قابل مشاهده (مثلاً تراورتن)، حجم ظاهری با اندازه‌گیری ابعاد نمونه‌ها تا دقت میلی‌متر تعیین می‌شود.
هنگام آزمایش چگالی واقعی، تفاوت بین چگالی واقعی و ظاهری و بین تخلخل باز و تخلخل کل برای سنگ‌های متراکم و کم تخلخل بسیار کم است. برای این سنگ‌ها، تعیین چگالی ظاهری و تخلخل باز کافی است. در صورت کنترل منابع، تصمیم به صرف نظر کردن از تعیین چگالی واقعی بین طرفین توافق می‌شود.
این استاندارد دو روش برای تعیین چگالی واقعی تعریف می‌کند: پیکنومتر (روش الف) و حجم‌سنج لوشاتلیه (روش ب). روش اول دقیق‌تر است اما به زمان زیادی نیاز دارد. توصیه می‌شود در صورت اختلاف نظر، از آن به عنوان روش مرجع استفاده شود. روش حجمی لوشاتلیه دقت کمتری دارد اما انجام آن آسان و سریع است و می‌توان از آن برای کنترل تولید استفاده کرد.
سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان کارهای متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «روش‌های آزمایش سنگ طبیعی EN 1936 - تعیین چگالی واقعی و چگالی ظاهری و تخلخل کل و باز» نیز وجود دارد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
