تست خوردگی ازن

تمام تجهیزات و خطوط لوله در تماس با ازن باید از مواد مقاوم در برابر ازن ساخته شده باشد که بتواند در برابر فعالیت نفوذی و اکسید کننده ازن مقاومت کند. ازن می تواند باعث ترک خوردگی مواد، شکننده شدن، از دست دادن استحکام و سایر اشکال تخریب شود.

موادی که برای استفاده در تماس با ازن مناسب نیستند عبارتند از: لاستیک طبیعی، لاستیک پلی بوتادین، فوم پلی اورتان، پی وی سی (پلی وینیل کلراید) و فوم پلی استایرن.

مقاومت ازن به توانایی یک ماده برای مقاومت در برابر اثرات قرار گرفتن در معرض ازن، یک شکل بسیار واکنش پذیر از اکسیژن اشاره دارد. مواد مقاوم در برابر ازن می توانند در برابر ازن بدون تخریب یا شکستن مقاومت کنند و باعث دوام و ماندگاری بیشتر آنها شوند.

به عنوان مثال، تفلون (پلی تترا فلوئورواتیلن یا PTFE) در برابر ازن مقاوم است. تفلون به دلیل مقاومت عالی در برابر ازن و سایر عوامل محیطی مانند گرما، رطوبت و مواد شیمیایی شناخته شده است. مواد پلاستیکی در برابر ازن مقاوم نیستند. ازن می تواند مواد پلاستیکی را در طول زمان تجزیه کند. مواد پلاستیکی می توانند استحکام و سایر خواص مکانیکی را حتی در سطوح بسیار پایین ازن از دست بدهند. افزودنی ها ممکن است مقاومت ازن برخی از پلاستیک ها را افزایش دهند. الاستومرها و لاستیک ها به ویژه در معرض آسیب ازن هستند. فولاد ضد زنگ به طور کلی ماده ای با مقاومت بالا در برابر ازن در نظر گرفته می شود، اما تحت شرایط خاص، به ویژه فولادهایی با محتوای کروم و نیکل بالا، می تواند با ازن واکنش داده و باعث ایجاد حفره و خوردگی شود.

ازن می تواند خورنده باشد. هنگامی که ازن با سطح یک ماده واکنش می دهد، مواد اکسید کننده ای تولید می کند که به سطح حمله کرده و باعث خوردگی می شود. از آنجایی که ازن می تواند فرآیند خوردگی را تسریع کند، می تواند باعث خوردگی در موادی شود که قبلاً خورده یا خراب شده اند.

انواع لوله های زیر در برابر ازن مقاوم هستند:

• لوله تفلون: این نوع لوله از خانواده پلیمرهای مصنوعی فلوروپلیمر ساخته شده است که در برابر ازن بسیار مقاوم هستند. استفاده از آن با گاز ازن به شدت توصیه می شود.
• فولاد ضد زنگ (سری 316): لوله های فولادی ضد زنگ ساخته شده از این ماده، به دلیل مقاومت، استحکام و دوام عالی در ازن، یک ماده رایج مورد استفاده در کاربردهای ازن مرطوب است.
• لوله سیلیکونی: این یک ماده لوله انعطاف پذیر است که معمولا در کاربردهای پزشکی و غذایی استفاده می شود. سیلیکون به دلیل مقاومت بالا در برابر گاز ازن شناخته شده است.

میزان تأثیر قرار گرفتن در معرض ازن به عوامل مختلفی از جمله غلظت ازن، دما، رطوبت و مدت زمان قرار گرفتن در معرض آن بستگی دارد. مهر و موم های ساخته شده از مواد مقاوم تر در برابر ازن نسبت به مهر و موم های ساخته شده از لاستیک طبیعی یا سایر مواد کمتر مقاوم در برابر ازن، کمتر آسیب می بینند.

روش های آزمون پذیرفته شده بین المللی که برای اندازه گیری علمی مقاومت ازن استفاده می شود، استاندارد "EN/ISO 1431 Rubber, vulcanized or thermoplastic - Resistance to ozone cracking" است که بر اساس یک استاندارد اروپایی و توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) منتشر شده است. روش‌های آزمایش توصیف‌شده شامل قرار دادن نمونه‌های کمربند لاستیکی در یک محفظه آزمایش ازن تحت کشش (به عنوان مثال، ازدیاد طول ۲۰ درصد) و قرار دادن نمونه‌ها در معرض سطوح بسیار غلیظ ازن برای یک دوره زمانی مشخص (مثلاً تا ۹۶ ساعت) است.

این استاندارد از بخش های زیر با همین عنوان تشکیل شده است:

• در استاندارد ISO 1431-1 قسمت 1: تست کشش استاتیکی و دینامیکی، مواد ولکانیزه یا ترموپلاستیک در معرض هوای حاوی غلظت مشخصی از ازن تحت تنش کششی استاتیکی یا دینامیکی، در دمای معین و در صورت لزوم، در معرض هوا قرار می گیرند. رطوبت نسبی معین، در شرایط بدون تأثیر نور مستقیم، رویه‌های طراحی شده برای پیش‌بینی مقاومت در برابر ترک خوردگی لاستیک‌ها شرح داده شده‌اند. این روش ها از مشاهده بصری یا تجزیه و تحلیل تصویر برای ارزیابی شکل گیری و رشد ترک ها استفاده می کنند. تغییرات خواص فیزیکی یا شیمیایی ناشی از قرار گرفتن در معرض را نیز می توان با این روش تعیین کرد. مرجع و روش های جایگزین برای تعیین غلظت ازن در استاندارد ISO 1431-3 توضیح داده شده است.
• استاندارد "ISO 1431-2 قسمت 2: تست کشش دینامیکی" روشی را توصیف می کند که برای برآورد مقاومت ترک خوردگی لاستیک های ولکانیزه یا ترموپلاستیک تحت تنش کششی دینامیکی، در غیاب اثرات نور مستقیم، در هوای حاوی ازن طراحی شده است. در دمای مشخص و در غلظت مشخص. در اینجا لازم است هنگام تلاش برای مرتبط کردن نتایج آزمایش با عملکرد سرویس بسیار مراقب باشید، زیرا مقاومت نسبی ازن لاستیک های مختلف می تواند بسته به شرایط، به ویژه غلظت ازن و دما، به طور قابل توجهی متفاوت باشد.
• استاندارد ISO 1431-3 مرجع و روش‌های جایگزین برای تعیین غلظت ازن در اتاق‌های آزمایش آزمایشگاهی، سه روش آزمایشی را برای تعیین غلظت ازن در اتاق‌های آزمایش آزمایشگاهی شرح می‌دهد:
  • روش A جذب UV: این روش مرجع است و به عنوان یک ابزار کالیبراسیون برای روش های جایگزین B و C استفاده می شود.
  • روش B تکنیک های ابزاری: B1 Electrochemical و B2 Chemiluminescence
  • روش C تکنیک های شیمیایی مرطوب: رویه I، رویه II و رویه III

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای مشاغل در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تست خوردگی ازن را با کارکنان آموزش‌دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود ارائه می‌کند.