استاندارد "JIS K 6262 Rubber, vulcanized or thermoplastic - تعیین مجموعه فشرده سازی در دماهای محیط، بالا یا پایین" که توسط سازمان استانداردهای صنعتی ژاپن (JIS) ایجاد شده است، روش هایی را برای تعیین مجموعه فشرده سازی لاستیک های ولکانیزه و ترموپلاستیک در محیط، بالا توصیف می کند. یا دمای پایین
اساساً، این استاندارد بر اساس دو استاندارد زیر است که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) توسعه یافته است:
استاندارد ISO 815 روش‌هایی را برای تعیین ویژگی‌های فشرده‌سازی لاستیک‌های ولکانیزه و گرمانرم در دمای محیط یا دمای بالا (بسته به روشی که قطعه آزمایش در پایان آزمایش آزاد می‌شود) توصیف می‌کند. هدف این روش‌ها اندازه‌گیری توانایی لاستیک‌هایی با سختی در محدوده 10 IRHD تا 95 IRHD برای حفظ خواص کشسانی خود در دماهای مشخص پس از فشرده‌سازی طولانی‌مدت در کرنش ثابت (معمولاً 25 درصد) در یکی از مجموعه‌های توصیف‌شده شرایط جایگزین است. برای لاستیک هایی با سختی اسمی 80 IRHD و بالاتر از تنش فشاری کمتری استفاده می شود (80 درصد برای سختی اسمی 89 IRHD تا 15 IRHD و 90 درصد برای سختی اسمی 95 IRHD تا 10 IRHD).
هنگام انجام آزمایشات، یک قطعه آزمایشی با ضخامت شناخته شده در دمای استاندارد آزمایشگاهی تا یک کشش تعریف شده فشرده می شود و سپس برای مدت زمان مشخصی در دمای استاندارد آزمایشگاهی یا دمای بالا ثابت ثابت نگه داشته می شود. فشرده سازی آزاد می شود و پس از اینکه قطعه آزمایش برای مدتی در دمای استاندارد آزمایشگاهی یا دمای بالا بازیابی می شود، ضخامت قطعه آزمایش دوباره اندازه گیری می شود.
در استاندارد ISO 815، دو روش برای تعیین خواص فشرده سازی لاستیک های ولکانیزه و ترموپلاستیک در دماهای پایین شرح داده شده است. روش 1 از روش استفاده شده در استاندارد ISO 815-1 مشتق شده است. روش 2 از یک دستگاه تست خاص استفاده می کند که امکان اندازه گیری و ثبت ضخامت قطعه آزمایش را در طول بازیابی فراهم می کند. با توجه به بار اعمال شده در طول بازیابی در روش 2، نمی توان بین نتایج ارائه شده توسط هر دو روش همبستگی برقرار کرد.
هنگام اعمال روش 1، یک قطعه آزمایشی با ضخامت شناخته شده به یک کرنش تعریف شده در دمای استاندارد آزمایشگاهی فشرده می شود و سپس برای مدت زمان مشخصی در دمای پایین ثابت ثابت نگه داشته می شود. پس از اینکه فشرده سازی به طور کامل آزاد شد و به قطعه آزمایش اجازه داده شد تا آزادانه در همان دمای پایین ثابت بازیابی شود، ضخامت قطعه آزمایش دوباره اندازه گیری می شود.
هنگام اعمال روش 2، یک قطعه آزمایشی با ضخامت شناخته شده به یک کرنش تعریف شده در دمای استاندارد آزمایشگاهی فشرده می شود و سپس برای مدت زمان مشخصی در دمای پایین ثابت ثابت نگه داشته می شود. فشرده سازی آزاد می شود و به قطعه آزمایش اجازه داده می شود تا در این دما تحت فشار معین طبق استاندارد ISO 23529 برای اندازه گیری ضخامت بازیابی شود. ضخامت در فواصل زمانی پس از آزادسازی کرنش اندازه گیری می شود (به طوری که ارزیابی ویژگی های مجموعه فشرده سازی را می توان با ترسیم کرنش در برابر زمان در دمای پایین به دست آورد) یا در یک زمان خاص پس از آزادسازی کرنش.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
