
استاندارد اروپایی "EN 10213 ریخته گری فولاد برای مقاصد تحت فشار" برای ریخته گری های فولادی برای قطعات حاوی فشار اعمال می شود. این استاندارد مواد مورد استفاده در ساخت قطعات تجهیزات تحت فشار را پوشش می دهد.

این استاندارد اروپایی مربوط به ریخته گری هایی است که با ترکیب شیمیایی و خواص مکانیکی آنها مشخص می شود. این استاندارد در مواردی اعمال می شود که قطعات ریخته گری با جوش توسط نصاب به هم متصل می شوند.
این استاندارد در مواردی که قطعات ریخته گری توسط دو محصول آهنگری (ورق، لوله، آهنگری) یا غیر سازنده جوش داده می شود، اعمال نمی شود.
برای این استاندارد پشتیبانی هماهنگ برای مواد، فرض انطباق با الزامات اساسی دستورالعمل تجهیزات تحت فشار محدود به داده های فنی مواد در استاندارد است و کفایت مواد را برای تجهیزات خاص فرض نمی کند. در نتیجه، دادههای فنی مشخصشده در استاندارد مواد باید در برابر الزامات طراحی تجهیزات خاص ارزیابی شوند تا تأیید شود که الزامات اساسی دستورالعمل تجهیزات تحت فشار برآورده شدهاند.
استاندارد EN 10213 برای ریختهگریهای فولادی برای مقاصد تحت فشار، مخصوصاً برای شرکتهای تولیدکننده ریختهگری فولاد و تولیدکنندگان دستگاههای تحت فشار است.
فولاد ریخته گری یک آلیاژ آهنی با حداکثر کربن حدود 0,75 درصد است. ریخته گری های فولادی اجسام فلزی جامد هستند که با پر کردن فضای داخل قالب با فولاد مایع تولید می شوند. این در بسیاری از همان فولادهای کربنی و آلیاژی موجود است که می توانند به عنوان فلز فرفورژه تولید شوند. استاندارد EN 10213 تولید کنندگان و شرکت ها را در مورد فرآیند تولید، فرآیندهای جوشکاری، ریخته گری، رفتار خوردگی، مواد و روش های بازرسی راهنمایی می کند.
استاندارد EN 10213 نمونه ای از ترکیب شیمیایی و خواص مکانیکی مورد نیاز است که به دستیابی به دقت از نظر عملکرد و مشخصات محصول کمک می کند. این استاندارد شامل کلیه الزامات ریخته گری فولاد می باشد. رعایت و انطباق با استاندارد EN 10213 امکان تولید کارآمد ریخته گری فولادی با کیفیت بالا برای قطعات حاوی فشار را فراهم می کند.
ریختهگری فولاد یک قطعه فلزی است که با ریختن فولاد مذاب در حفره قالب ایجاد میشود. فولاد مایع سپس در حفره قالب سرد و جامد میشود. شکل قالب و بنابراین قطعه ریختهگری شده را میتوان طوری تنظیم کرد که کاملاً با مشخصات مطابقت داشته باشد. فولاد نسبت به سایر فلزات سیالیت کمتری دارد و نسبت به مواد قالب واکنشپذیرتر است. برخی از صنایع خاص که از این نوع ریختهگری استفاده میکنند عبارتند از صنایع راهآهن، ساخت و ساز، حفاری، حمل و نقل و معدن. کاربردهای عمده شامل چرخ دندههای ریختهگری فولادی، بدنه شیرها، محفظههای پمپ، ماشینآلات معدن، تجهیزات دریایی، مسدودکنندههای سیلندر موتور، پرسهای آهنگری و وسایل نقلیه راهآهن است. به دلیل قابلیت اطمینان و استحکام آن، بسیاری از صنایع به ریختهگری فولاد متکی هستند. صنایعی که از ریختهگری فولاد استفاده میکنند از فرآوری مواد غذایی و الکترونیک گرفته تا نفت و گاز را شامل میشود.
علاوه بر استاندارد «EN 1559-2 قالببندی - شرایط تحویل فنی - بخش 2: الزامات اضافی برای ریختهگری فولاد»، فولادهای ریختهگری طبق استانداردهای «EN 10027-1 سیستمهای شناسایی فولادها - نامهای فولاد» و «سیستمهای شناسایی فولادها - بخش 2: سیستم عددی» به شرح زیر شناسایی میشوند:
برای گریدهایی با خواص مکانیکی متفاوت با توجه به شرایط عملیات حرارتی، خریدار نماد عملیات حرارتی را مشخص می کند.
علاوه بر فرآیند ذوب در فرآیند تولید، استاندارد EN 1559-2، فرآیندهای جایگزین به صلاحدید سازنده واگذار شده است. عملیات حرارتی باید با جدول ارائه شده در استاندارد مطابقت داشته باشد، مگر اینکه خلاف آن توافق شده باشد.
به طور کلی، همه جوش ها مجاز هستند به شرطی که با همان معیارهای آزمایش غیر مخرب مانند قسمت مربوطه ریخته گری مطابقت داشته باشند، مگر اینکه خلاف آن توافق شده باشد. صلاحیت روش جوشکاری مطابق استاندارد EN ISO 11970 مورد نیاز است. شرایط عملیات حرارتی پیش گرمایش، بین پاسی و پس از جوشکاری مربوط به فرآیندهای جوشکاری در پیوست استاندارد (ضمیمه A) گنجانده شده است. این شرایط برای گریدهای فریتی و مارتنزیتی آموزنده و برای گریدهای آستنیتی و آستنیتی-فریتی هنجاری است. روش عملیات حرارتی تعیین شده برای واجد شرایط بودن روش جوشکاری فولادهای آستنیتی و آستنیتی-فریتی الزامی است.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد «EN 10213 Steel Castings for Press» را با کادری آموزشدیده و متخصص و تجهیزات فنآوری پیشرفته ارائه میکند.
