DIN 51130 مناطق کاری و فعالیت با خطر لغزش - روش راه رفتن - آزمون شیب

DIN 51130 مناطق کاری و فعالیت با خطر لغزش - روش راه رفتن - آزمون شیب

استاندارد «DIN 51130 تست پوشش‌های کف - تعیین مقاومت در برابر لغزش - مناطق کاری و فعالیت با خطرات لغزش - روش پیاده‌روی - تست شیب»، که توسط موسسه استاندارد آلمان (DIN) منتشر شده است، یک روش تست عملکرد برای تعیین و طبقه‌بندی مقاومت در برابر لغزش پوشش‌های کف مورد استفاده در محل‌های کار و مناطق کاری با خطر لغزش را شرح می‌دهد. این استاندارد همچنین شامل روشی برای اندازه‌گیری حجم حفره‌های جابجایی در پوشش‌های کف با سطوح پروفیل شده است. این استاندارد رتبه‌بندی R (کمترین R9، بیشترین R13) را برای پوشش‌های کف با کفش و سطوح روغن‌کاری شده ارائه می‌دهد.

DIN 51130 مناطق کاری و فعالیت با خطر لغزش - روش راه رفتن - آزمون شیب

طبق این استاندارد، ارزیابی‌های کلی به شرح زیر است:

  • R9: حداقل مقاومت در برابر لغزش (مثلاً برای محیط‌های خشک داخلی).
  • R10-R11: رایج برای مناطق مرطوب عمومی.
  • R12-R13: کشش بالا برای سطوح صنعتی یا شیب‌دار.

با این حال، این آزمایش‌ها فقط در محیط آزمایشگاهی (نه در محل)، با استفاده از کفش/آلاینده‌های خاص و بدون ارزیابی سایش طولانی مدت انجام می‌شوند.

یک اپراتور آزمایش که کفش‌های آزمایش پوشیده است، در حالت ایستاده روی کفپوش مورد آزمایش، ابتدا در حالت افقی و سپس به تدریج تا رسیدن به زاویه پذیرش، به جلو و عقب حرکت می‌کند. زاویه پذیرش با استفاده از کفپوشی که با روان‌کننده پوشانده شده است، تعیین می‌شود. میانگین زاویه پذیرش به دست آمده برای طبقه‌بندی درجه مقاومت برشی استفاده می‌شود. تأثیرات ذهنی بر زاویه پذیرش توسط یک روش کالیبراسیون محدود می‌شود. برای تعیین شکاف جابجایی، نمونه آزمایش با پر کردن آن با بتونه تراز می‌شود تا شکاف‌های پروفیل با سطح همسطح شوند و جرم آن قبل و بعد از این فرآیند اندازه‌گیری می‌شود. حجم شکاف جابجایی از اختلاف جرم و چگالی بتونه محاسبه می‌شود.

استاندارد DIN 51130 برای آزمایش خواص مقاومت در برابر لغزش پوشش‌های کف در محیط‌های کاری و مناطقی با خطر بالای لغزش طراحی شده است. این استاندارد به ویژه بر محیط‌هایی که افراد کفش می‌پوشند (شرایط کفش) و جایی که ممکن است آلاینده‌های بالقوه مانند روغن یا گریس وجود داشته باشد، تمرکز دارد. این استاندارد که به طور گسترده در سراسر اروپا در فضاهای تجاری، صنعتی و عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به طبقه‌بندی مواد بر اساس مقاومت در برابر لغزش آنها کمک می‌کند.

استاندارد DIN 51130 از روش راه رفتن روی سطح شیب‌دار (آزمایش صفحه شیب‌دار) استفاده می‌کند. این آزمایش عموماً مراحل زیر را دنبال می‌کند:

  • نمونه کفپوش روی یک سطح شیب‌دار قابل تنظیم نصب شده است.
  • سطح با روغن موتور روغن‌کاری می‌شود تا شرایط لغزنده در محیط‌های صنعتی شبیه‌سازی شود.
  • یک اپراتور آموزش‌دیده‌ی آزمایش، با پوشیدن چکمه‌های ایمنی استاندارد و کفی چسبی، روی یک سطح شیب‌دار به جلو و عقب راه می‌رود.
  • زاویه سطح شیب‌دار به تدریج افزایش می‌یابد تا زمانی که اپراتور با خیال راحت به حد تماس با زمین (درست قبل از لیز خوردن) برسد.
  • میانگین زاویه پذیرش به دست آمده از آزمایش‌های متعدد، طبقه‌بندی را تعیین می‌کند.

این روش خطرات لغزش در محیط‌های کاری واقعی را شبیه‌سازی می‌کند، اما از شرایط خاصی (چربی و چکمه‌های میخ‌دار) استفاده می‌کند که کاملاً منعکس‌کننده سناریوهای روزمره عابران پیاده نیست.

این استاندارد کفپوش‌ها را به گروه‌هایی از R9 تا R13 طبقه‌بندی می‌کند: مقادیر بالاتر R نشان دهنده مقاومت برشی بالاتر (زاویه شیب بالاتر قبل از وقوع برش) است. طبقه‌بندی‌های R و معانی آنها به شرح زیر است:

  • R9 (6-10 درجه): مقاومت کم در برابر لغزش. مناسب برای مناطق خشک داخلی مانند دفاتر، مغازه‌ها یا ورودی‌هایی که خطر آلودگی کمی دارند.
  • R10 (10-19 درجه): مقاومت متوسط. مناسب برای مکان‌های عمومی که گهگاه در معرض آب/روغن قرار می‌گیرند، مانند حمام یا آشپزخانه.
  • R11 (19-27 درجه سانتیگراد): مقاومت خوب. در محل‌های آماده‌سازی غذا، گاراژها یا آشپزخانه‌های تجاری استفاده می‌شود.
  • R12 (27-35 درجه سانتیگراد): مقاومت بالا. ایده‌آل برای مناطق صنعتی با روغن، گریس یا رطوبت مکرر (مانند کارخانه‌ها، کشتارگاه‌ها).
  • R13 (حداقل ۳۵ درجه): مقاومت بسیار بالا. مناسب برای شرایط سخت در کارخانه‌های فرآوری مانند روغن/گریس سنگین یا شیب‌های تند.

این رتبه‌بندی‌ها به ویژه در انتخاب کفپوش برای به حداقل رساندن حوادث در محل‌های کار با توجه به استانداردهای بهداشت و ایمنی مفید هستند.

استاندارد «DIN 51097 تست پوشش‌های کف - تعیین خواص مقاومت در برابر لغزش - مناطقی که راه رفتن با پای برهنه روی سطوح مرطوب امکان‌پذیر است - روش راه رفتن - تست شیب» که از تست رمپ مشابهی استفاده می‌کند اما تحت شرایط پای برهنه با آب صابون اعمال می‌شود، مناطق را به گروه‌های AC (برای استخرها، دوش‌ها) طبقه‌بندی می‌کند.

در همین حال، استاندارد «DIN EN 16165 تعیین مقاومت لغزشی سطوح عابر پیاده - روش‌های ارزیابی» که شامل آزمایش‌های کفش و پای برهنه می‌شود، تا حد زیادی جایگزین استاندارد DIN 51130 شده است، در حالی که طبقه‌بندی‌های R9-R13 را برای تضمین تداوم حفظ کرده است.

در برخی کشورها، روش‌های جایگزین مانند آزمایش پاندول (مثلاً استانداردهای BS 7976 یا EN 16165) عموماً ترجیح داده می‌شوند زیرا آنها شرایط آب مرطوب را با کفش‌های روزمره بهتر شبیه‌سازی می‌کنند و لغزش‌های دنیای واقعی را بهتر پیش‌بینی می‌کنند.

در حالی که استاندارد DIN 51130 در محیط‌های صنعتی روغنی با کفش‌های ایمنی کار مؤثر است، منتقدان معتقدند که این استاندارد ممکن است ایمنی را در مناطق عمومی غرق در آب با کفش‌های معمولی بیش از حد ارزیابی کند. این استاندارد دوام طولانی مدت مقاومت در برابر لغزش را ارزیابی نمی‌کند. برای ایمنی جامع، این استاندارد با آزمایش‌های پاندول یا ارزیابی‌های خاص سایت ترکیب می‌شود.

این استاندارد نقش حیاتی در جلوگیری از لغزش و سقوط دارد که از علل اصلی آسیب‌های محل کار هستند.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما خدمات تست را مطابق با استاندارد DIN 51130 نیز ارائه می‌دهیم.

واتساپ