
استاندارد DIN 53497 که توسط موسسه استاندارد آلمان (DIN) تهیه شده است، روشهای آزمایشی را برای تعیین خواص نگهداری در دمای بالا در قالبهای ساخته شده از مواد قالبگیری ترموپلاستیک بدون اعمال تنش مکانیکی خارجی تعریف میکند.

اساساً این استاندارد شامل دو روش تست زیر است:
اغلب بررسی می شود که بهترین رزین قالب گیری تزریق پلاستیک برای پروژه های خاص چیست. در واقع بهترین رزین، رزین مناسب با شرایط عملیاتی است. شما می توانید از بین هزاران رزین قالب گیری تزریق پلاستیک با خواص مشابه اما نه یکسان انتخاب کنید. اولین چیزی که در انتخاب پلاستیک باید در نظر گرفت عملکرد مواد و محیط فیزیکی است که در معرض آن قرار می گیرد. بنابراین، لازم است بررسی شود که چه نوع مواد قالب گیری تزریقی در برابر چالش های محیطی مختلف مانند نوسانات دما، رطوبت، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی، اشعه ماوراء بنفش و موارد دیگر مقاومت می کند. این ویژگی ها با استحکام، دوام، انعطاف پذیری، رنگ و هزینه مواد همراه است. به همین دلیل آزمایشات انجام شده در آزمایشگاه های پیشرفته حائز اهمیت است.
رایج ترین پلیمرهای مورد استفاده ترموپلاستیک ها، یعنی پلی وینیل کلراید (PVC)، پلی پروپیلن و پلی اتیلن هستند. ترموپلاستیکها دستهای از پلیمرها هستند که میتوانند با اعمال گرما نرم و ذوب شوند و میتوانند در حالت گرما نرم، به عنوان مثال با شکلدهی گرما، یا به صورت مایع، برای مثال با اکستروژن و قالبگیری تزریقی، پردازش شوند.
قالبگیری ترموپلاستیک یک فرآیند قالبگیری برگشتپذیر است که در آن گلولههای پلاستیکی ذوب میشوند، به شکل نهایی در قالب وارد میشوند و سپس به سرعت سرد میشوند تا سخت شوند. قالب گیری ترموست فرآیند معکوس ترموپلاستیک است. قالب گیری ترموست یک فرآیند برگشت ناپذیر است که در آن یک تغییر شیمیایی در ماده به جای تغییر فیزیکی رخ می دهد. مواد ترموست داخل یک قالب داغ تزریق می شود و سپس خنک می شود تا شکل نهایی قطعه حفظ شود.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات تست ذخیرهسازی داغ بر روی قالبهای ساخته شده از مواد قالب گرمانرم بدون تنش مکانیکی خارجی را در چارچوب استاندارد DIN 53497 با آموزشهای خود ارائه میکند. و کارکنان متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
