استاندارد ISO 15512 Plastics - تعیین میزان آب، که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، روش‌هایی را برای تعیین میزان آب پلاستیک‌ها به شکل پودر، دانه و محصول نهایی شرح می‌دهد. این روش‌ها، جذب آب (جنبشی و تعادلی) پلاستیک‌ها را که طبق استاندارد ISO 62 اندازه‌گیری شده است، آزمایش نمی‌کنند.
روش الف برای تعیین میزان آب تا ۰.۱٪ با دقت ۰.۱٪ مناسب است. روش‌های ب و ج برای تعیین میزان آب تا ۰.۰۱٪ با دقت ۰.۰۱٪ مناسب هستند. روش د برای تعیین میزان آب تا ۰.۰۱٪ با دقت ۰.۰۱٪ مناسب است. روش ه برای تعیین میزان آب تا ۰.۰۰۱٪ با دقت ۰.۰۰۱٪ مناسب است. دقت‌های ذکر شده، محدودیت‌های تشخیص بسته به حداکثر جرم نمونه ممکن هستند. میزان آب به صورت درصد جرمی آب بیان می‌شود.
روش D برای پلی‌آمید (PA)، پلی‌کربنات (PC)، پلی‌پروپیلن (PP)، پلی‌اتیلن (PE)، رزین اپوکسی، پلی‌اتیلن ترفتالات (PET)، پلی‌استر، پلی‌تترافلوئورواتیلن (PTFE)، پلی‌وینیل کلراید (PVC)، پلی‌لاکتید (PLA) و پلی‌آمیدیمید (PAI) مناسب است. این روش، به‌ویژه برای نمونه‌هایی که ممکن است آمونیاک آزاد کنند، توصیه نمی‌شود. روش‌های A، B، C و E به‌طورکلی برای همه انواع پلاستیک و سطوح رطوبت مناسب هستند.
میزان آب یک پارامتر مهم برای فرآوری مواد است و انتظار می‌رود که کمتر از سطح مشخص شده در استاندارد مربوط به مواد باقی بماند.
شش روش جایگزین در این استاندارد تعریف شده است:
قابلیت مقایسه بین آزمایشگاهی در تعیین میزان آب پلاستیک‌ها عموماً پایین است. دلایل اصلی این امر، تفاوت در بسته‌بندی نمونه، پردازش نمونه و تجهیزات و تنظیمات است. نمونه‌ها باید بسته‌بندی شوند، به عنوان مثال، در ظروف شیشه‌ای مخصوص یا کیسه‌های مهر و موم شده با مانع آب. پردازش نمونه ترجیحاً باید در نیتروژن خشک یا هوا انجام شود. برای افزایش تکرارپذیری و تجدیدپذیری، در نظر گرفته شده است که رویه شرح داده شده در این سند به طور دقیق رعایت شود.
تنظیمات دما برای روش تبخیر در این استاندارد مشخص نشده است. برای روش مانومتری، معمولاً از دمای ۲۰۰ درجه استفاده می‌شود. با این حال، این دما ممکن است برای برخی از مواد چگالشی خیلی زیاد باشد و به عنوان مثال، به دلیل واکنش چگالشی، منجر به تشکیل آب شود.
دمای گرمایش باید بسته به ماده مورد آزمایش، تجهیزات مورد استفاده و شرایط عملی بهینه شود. اگر دما خیلی پایین باشد، مقدار کل آب موجود در ماده مورد آزمایش به طور کامل تبخیر نمی‌شود، در حالی که دماهای بسیار بالا به دلیل اثراتی مانند واکنش‌های تجزیه و تراکم باعث تشکیل آب می‌شوند.
این استاندارد شامل روشی برای بهینه‌سازی دمای گرمایش به منظور انتخاب دمای صحیح برای تعیین محتوای آب و بهبود قابلیت مقایسه بین آزمایشگاهی است.
حتی مقادیر کم آب در مواد پلاستیکی می‌تواند در طول فرآیندهایی مانند قالب‌گیری تزریقی یا اکستروژن مشکلات قابل توجهی ایجاد کند. رطوبت بیش از حد می‌تواند منجر به هیدرولیز (تخریب شیمیایی) شود و در نتیجه نقص‌هایی مانند حباب، حفره، علائم پخش شدن، کاهش استحکام مکانیکی، بی‌ثباتی ابعادی و تسریع زوال ایجاد کند. کنترل رطوبت برای تضمین کیفیت در صنایعی مانند خودرو، بسته‌بندی، الکترونیک و ساخت و ساز بسیار مهم است.
به طور خلاصه، استاندارد ISO 15512 نتایج سازگار و تکرارپذیر را بین آزمایشگاه‌ها و تولیدکنندگان تضمین می‌کند. این استاندارد از رعایت خواص مواد پشتیبانی می‌کند، به طوری که میزان آب باید زیر آستانه‌های تعریف شده برای پردازش ایمن باقی بماند. این استاندارد که به عنوان یک استاندارد ملی در بسیاری از کشورها پذیرفته شده است، به طور گسترده برای ترموپلاستیک‌ها، ترموست‌ها، فیلم‌ها و ورق‌ها استفاده می‌شود. این استاندارد نقش حیاتی در حفظ یکپارچگی و عملکرد محصولات پلاستیکی در سراسر جهان ایفا می‌کند.
سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات آزمایش پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی یاری می‌رساند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "ISO 15512 Plastics - تعیین میزان آب" به مشاغل ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
