استاندارد DIN 51718 برای آزمایش سوخت‌های جامد - تعیین میزان آب و سطح رطوبت نمونه مورد تجزیه و تحلیل

استاندارد DIN 51718 برای آزمایش سوخت‌های جامد - تعیین میزان آب و سطح رطوبت نمونه مورد تجزیه و تحلیل

استاندارد «DIN 51718 آزمایش سوخت‌های جامد - تعیین میزان آب و رطوبت نمونه تحلیلی»، که توسط موسسه استاندارد آلمان (DIN) منتشر شده است، رویه‌های استاندارد شده‌ای را برای تعیین میزان آب و رطوبت نمونه‌های تحلیلی در سوخت‌های جامد شرح می‌دهد.

استاندارد DIN 51718 برای آزمایش سوخت‌های جامد - تعیین میزان آب و سطح رطوبت نمونه مورد تجزیه و تحلیل

میزان رطوبت یکی از مهمترین پارامترهای کیفی سوخت‌های جامد است و مستقیماً بر موارد زیر تأثیر می‌گذارد:

  • ارزش حرارتی (ارزش حرارتی)،
  • محاسبات جرم،
  • تبدیل نتایج تحلیلی به شرایط مرجع (مثلاً خشک، بدون آب و بدون خاکستر)
  • رفتار ذخیره‌سازی، حمل و نقل و راندمان احتراق.

بنابراین، تعیین دقیق میزان رطوبت برای تجارت زغال سنگ، نیروگاه‌ها، تولید کک، صدور گواهینامه بیوچار، سوخت‌های زیست توده و کنترل کیفیت سوخت بسیار مهم است.

این استاندارد برای سوخت‌های جامد مانند موارد زیر اعمال می‌شود:

  • زغال سنگ سخت
  • زغال سنگ قهوه‌ای / لیگنیت
  • کوکاکولا
  • بریکت
  • ذغال سنگ نارس
  • سایر سوخت‌های جامد مشابه (از جمله در عمل برخی از سوخت‌های زیستی و بیوچار)

استاندارد DIN 51718 سه روش اصلی برای تعیین کل محتوای آب تعریف می‌کند که بر اساس نوع سوخت، اندازه ذرات، سطح رطوبت مورد انتظار و دقت مورد نیاز انتخاب می‌شوند:

  • روش الف: خشک کردن دو مرحله‌ای (معمولاً روش مرجع برای زغال‌سنگ):
  • مرحله اول: خشک کردن اولیه ملایم در دمای تقریباً ۴۰ درجه (برای از بین بردن رطوبت سطحی/بدون تجزیه).
  • مرحله دوم: خشک کردن نهایی (رطوبت هیگروسکوپی) تا رسیدن به جرم ثابت در دمای تقریبی ۱۰۶ درجه.

این روش به ویژه برای زغال سنگ سخت و کک مناسب است تا از اکسیداسیون یا از بین رفتن مواد فرار جلوگیری شود.

  • روش ب: خشک کردن مستقیم در دمای بالا:
  • خشک کردن تک مرحله‌ای در دمای ۱۰۵ تا ۱۱۰ درجه (خشک کردن معمولی در فر تا رسیدن به جرم ثابت).
  • معمولاً برای بسیاری از سوخت‌های جامد که حساسیت خاصی به دما ندارند، استفاده می‌شود.
  • روش ج: روش جایگزین/ساده‌شده (بسته به مثال)
  • در شرایط خاص (مثلاً سوخت‌های بسیار مرطوب یا بررسی‌های سریع و روتین) استفاده می‌شود.

برای اطمینان از تکرارپذیری، دمای دقیق، زمان خشک کردن، جرم نمونه (تقریباً ۱ تا ۵۰ گرم بسته به مرحله)، نوع بوته، خنک شدن در خشک کن و فرمول محاسبه (درصد محتوای آب) به طور دقیق تعریف شدند.

روش محاسبه استاندارد است. نتایج معمولاً به صورت دریافتی یا تبدیل به مبنای دیگر گزارش می‌شوند.

استاندارد DIN 51718 از نظر فنی بسیار شبیه به استانداردهای زیر است (و عموماً در عمل معادل آنها در نظر گرفته می‌شود):

  • ISO 589 زغال سنگ سخت - تعیین رطوبت کل (روش دو مرحله‌ای)
  • سری CEN/TS 14774: سوخت‌های زیستی جامد - تعیین میزان رطوبت (روش خشک کردن در فر)

بسیاری از آزمایشگاه‌ها و سیستم‌های صدور گواهینامه (به عنوان مثال، گواهینامه اروپایی بیوچار، استانداردهای جهانی بیوچار C-Sink) به صراحت استاندارد DIN 51718 (به طور خاص روش A) را به عنوان یک روش پذیرفته شده یا معادل آن در کنار نسخه‌های ISO آن به رسمیت می‌شناسند.

کاربردهای عملی فعلی این استاندارد به شرح زیر است:

  • آزمایشگاه‌های زغال سنگ و کک
  • کنترل کیفیت زیست توده و گلوله‌های چوبی
  • تولید و صدور گواهینامه بیوچار (اغلب به استاندارد DIN 51718 برای ماده خشک/میزان رطوبت اشاره دارد)
  • بازرسی سوخت در نیروگاه
  • تحقیق و توسعه در زمینه فرآوری سوخت جامد.

به طور خلاصه، استاندارد DIN 51718 روشی را برای تعیین میزان آب (رطوبت) سوخت‌های معدنی جامد مانند زغال سنگ و کک تشریح می‌کند. میزان رطوبت یکی از مهمترین پارامترهای مؤثر بر کیفیت سوخت، ارزش حرارتی، رفتار ذخیره‌سازی و راندمان احتراق است.

استاندارد DIN 51718 در درجه اول در مورد موارد زیر اعمال می‌شود:

  • زغال سنگ سخت
  • لیگنیت (زغال قهوه‌ای)
  • کوک
  • بریکت
  • سایر سوخت‌های معدنی جامد

این استاندارد رویه‌هایی را برای تعیین رطوبت کل یا رطوبت تحلیلی با خشک کردن کنترل‌شده تحت شرایط مشخص تعریف می‌کند. این تعیین بر اساس موارد زیر است:

  • وزن کردن نمونه سوخت آماده شده.
  • خشک کردن در شرایط رطوبت و دمای کنترل شده.
  • وزن کردن مجدد نمونه خشک شده
  • به عنوان اتلاف جرم محاسبه می‌شود.

رطوبت به صورت درصدی از جرم اولیه نمونه بیان می‌شود.

مراحل این روش به طور کلی به شرح زیر است:

  • آماده‌سازی نمونه (خرد کردن و همگن‌سازی)
  • وزن کردن نمونه آزمایشی
  • خشک کردن در فر (معمولاً در دمای حدود ۱۰۵ درجه فارنهایت تحت شرایط جوی)
  • خنک کردن در دسیکاتور
  • آخرین وزن کشی
  • محاسبه رطوبت

تعیین میزان رطوبت به دلایل زیر مهم تلقی می‌شود:

  • اصلاح ارزش حرارتی: آب در انرژی احتراق نقشی ندارد. رطوبت بالاتر ارزش حرارتی مؤثر را کاهش می‌دهد.
  • نگهداری و حمل و نقل: رطوبت بیش از حد:
  • هزینه‌های حمل و نقل را افزایش می‌دهد.
  • باعث تخریب بیولوژیکی (به ویژه در لیگنیت) می‌شود.
  • خطر گرم شدن خود به خودی را افزایش می‌دهد.
  • کنترل فرآیند: نیروگاه‌ها و دیگ‌های بخار صنعتی برای احتراق پایدار به کیفیت سوخت ثابت نیاز دارند.

استاندارد DIN 51718 به طور گسترده در زمینه‌های زیر استفاده می‌شود:

  • نیروگاه های تولید برق
  • آزمایشگاه‌های تجارت و کنترل کیفیت زغال سنگ
  • تأسیسات تولید کک
  • کارخانه های سیمان
  • صنعت فولاد

استاندارد DIN 51718 بخشی از مجموعه استانداردهای گسترده‌تر DIN 51700 است که آزمایش سوخت‌های جامد را پوشش می‌دهد. از نظر فنی، این استاندارد با استانداردهای بین‌المللی زیر سازگار است:

  • ISO 589 زغال سنگ سخت - تعیین رطوبت کل
  • ASTM D3173 روش آزمون استاندارد برای تعیین میزان رطوبت در نمونه‌های آنالیز زغال سنگ.

اگرچه روش‌ها مشابه هستند، اما تفاوت‌های جزئی در دمای خشک کردن، آماده‌سازی نمونه یا اصول گزارش‌دهی وجود دارد.

تعیین دقیق رطوبت موارد زیر را ممکن می‌سازد:

  • شیوه‌های تجارت منصفانه
  • محاسبات قابل اعتماد عملکرد انرژی
  • رعایت مقررات قانونی
  • راندمان احتراق بهینه شده

در نتیجه، استاندارد DIN 51718 همچنان یک استاندارد اساسی در تجزیه و تحلیل سوخت است و مقادیر رطوبت قابل اعتماد و قابل مقایسه‌ای را برای سوخت‌های جامد ارائه می‌دهد. اگرچه هنجارهای جدیدتری برای سوخت‌های زیستی وجود دارد، اما امروزه هنوز هم به طور گسترده مورد استناد و استفاده قرار می‌گیرد. از آنجایی که رطوبت مستقیماً بر ارزش انرژی، رفتار جابجایی و عملکرد صنعتی تأثیر می‌گذارد، این استاندارد نقش مهمی در آزمایشگاه‌های آزمایش سوخت و صنایع تولید انرژی ایفا می‌کند.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری متخصص و باتجربه، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد DIN 51718 ارائه می‌دهیم.

واتساپ