تست های جذب آب

جذب آب مقدار آبی است که مواد برای رسیدن به قوام مطلوب و ایجاد محصول نهایی با کیفیت مصرف می کنند. به عنوان مثال، این مقدار بهینه آبی است که می توان به خمیر اضافه کرد قبل از اینکه خیلی چسبنده شود.

برخی از پلیمرها تمایل طبیعی به جذب آب دارند. در واقع، پلیمرهای سوپرجاذب در پزشکی، ساخت و ساز و کاربردهای پیشرفته مشابه ترجیح داده می شوند. اما در عین حال، ظرفیت جذب ترموپلاستیک ها منجر به تغییرات مختلفی در خواص پردازش آنها می شود. رطوبت یا جذب آب ظرفیت یک پلاستیک یا پلیمر برای جذب رطوبت از محیط اطراف است. رطوبت جذب شده به عنوان یک نرم کننده عمل می کند و دمای انتقال شیشه و استحکام پلاستیک را کاهش می دهد، اما این یک اثر برگشت پذیر است. با این حال، آب جذب شده همچنین می تواند منجر به تخریب غیر قابل برگشت ساختار پلیمری شود.

برخی از اثرات شناخته شده عبارتند از: تغییر در اندازه و جرم ناشی از جذب آب (به عنوان مثال تورم)، استخراج اجزای محلول در آب یا تغییرات در عملکرد مکانیکی (مانند انعطاف پذیری، استحکام کششی، استحکام ضربه) و الکتریکی.

استاندارد اصلی مورد استفاده در تست های جذب آب، استاندارد زیر است که توسط انجمن تست و مواد آمریکا (ASTM) منتشر شده است: روش تست استاندارد ASTM D570-98 برای جذب آب پلاستیک ها. این استاندارد یک روش آزمایشی را برای تعیین نرخ جذب نسبی آب توسط پلاستیک در هنگام غوطه ور شدن در آب توصیف می کند. این روش تست برای آزمایش انواع پلاستیک ها از جمله محصولات رزین ریخته گری، قالب گرم و سرد و پلاستیک های همگن و چند لایه به شکل میله ای و لوله ای و ورق هایی با ضخامت 0,13 میلی متر یا بیشتر در نظر گرفته شده است.

مطابق با این روش آزمایش، نمونه های آزمایش جذب آب را برای مدت زمان و دمای مشخصی در کوره خشک می کنند و سپس در دستگاه قرار می دهند تا خنک شوند. پس از سرد شدن، نمونه ها توزین می شوند. سپس این ماده در شرایط توافق شده، معمولاً 23 درجه سانتیگراد، به مدت 24 ساعت یا تا زمانی که به تعادل برسد، در آب نگهداری می شود. نمونه ها برداشته شده، با یک پارچه بدون پرز خشک شده و وزن می شوند.

سازمان ما همچنین خدمات تست جذب آب را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود در میان مطالعات آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.