
استاندارد ASTM D4049-20 که توسط انجمن آزمایش و مواد آمریکا (ASTM) ابداع شده است، یک روش آزمایشی برای تعیین توانایی یک گریس برای چسبیدن به سطح فلز هنگام قرار گرفتن در معرض اسپری آب تحت شرایط آزمایشگاهی تجویز شده ارائه می دهد. نتایج حاصل از استفاده از این روش آزمون، همبستگی را در عملیاتهای مربوط به پالس مستقیم جت آب، مانند سرویس بلبرینگ گردنی آسیاب فولاد نشان میدهد. این روش تست برای کنترل کیفیت و مشخصات خرید استفاده می شود.

گریس روان کننده یک روان کننده نیمه جامد است. این گریس در کاربردهای روانکاری تخصصی مانند بلبرینگ های غلتکی و سیستم های چرخ دنده با سرعت پایین که در آن روان کننده سیال از کار می افتد استفاده می شود. گریس می تواند در فاز مایع و همچنین در فاز جامد باشد. فاز جامد مایع مبتنی بر مایع را در ساختار نگه می دارد تا یکپارچگی ساختاری حفظ شود. در شرایط عملیاتی، مایع روان کننده در گریس برای انجام فرآیند روانکاری آزاد می شود. با حذف شرایط برش، گریس به حالت نیمه جامد برمی گردد.
گریس اساساً دارای سه جزء است: مایع روان کننده پایه، غلیظ کننده و مواد افزودنی. روان کننده مایع موجود در گریس توسط شبکه ای از غلیظ کننده ها یا ذرات جامد مانند خاک رس معدنی یا سایر پرکننده ها بی حرکت می شود.
مقاومت گریس در برابر آب یک ویژگی مهم برای گریس مورد استفاده در محیط های در معرض آب است. آلودگی گریس با آب نه تنها ظرفیت روانکاری گریس را کاهش می دهد، بلکه باعث از بین رفتن محافظت در برابر زنگ زدگی و خوردگی می شود. استاندارد ASTM D4049 یک روش تست استاندارد برای تعیین مقاومت گریس روان کننده در برابر پاشش آب ارائه می کند. این آزمایش تعیین می کند که با پاشیدن آب روی آن چه مقدار چربی از بین می رود.
گریس با قوام کم یا چسبندگی ضعیف در اثر اسپری آب مقدار زیادی وزن از دست می دهد. افزودن یک پلیمر با وزن مولکولی بالا به روان کننده به طور قابل توجهی ویسکوزیته روغن پایه را افزایش می دهد.
در میان مطالعات تست، اندازهگیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف انجام میدهد، سازمان ما نیز خدمات تست استانداردی را برای تعیین مقاومت گریس روانکار در برابر پاشش آب در محدوده استاندارد ASTM D4049-20 با آموزشدیده و کارکنان متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
