روش تست سختی ویکرز که یک روش آزمایشی است که برای اندازه گیری سختی مواد مورد استفاده در صنایع مختلف توسعه یافته است، در اکثر موارد برای تعیین سختی مواد در محدوده بار تست میکروسختی استفاده می شود. با این حال، این آزمایش معمولاً هنگام آزمایش سختی لایه‌های نازک مانند پوشش‌ها یا برای غلبه بر ترک در مواد شکننده استفاده می‌شود. در تست سختی ویکرز که یک روش نوری است، اندازه رد (مورب) باقی مانده از فرورفتگی اندازه گیری می شود.
تست سختی ویکرز در سال 1921 به عنوان جایگزینی برای روش تست برینل برای اندازه گیری سختی مواد طراحی شد و به طور کلی استفاده از این تست نسبت به سایر تست های سختی آسان تر است. از آنجایی که محاسبات لازم مستقل از اندازه فرورفتگی است، این تورفتگی برای همه مواد صرف نظر از سختی استفاده می شود.
پایه اصلی این آزمایش، مانند سایر تست‌های تعیین سختی، توانایی یک ماده برای مقاومت در برابر تغییر شکل پلاستیک از منبع استاندارد است. این روش برای انواع مواد فلزی کاربرد دارد و دارای یکی از وسیع ترین مقیاس ها در بین تست های سختی می باشد.
هر چه ردی که بر اثر فرورفتگی روی سطح ماده در یک نیروی آزمایشی مشخص باقی می ماند بزرگتر باشد، ماده مورد آزمایش نرم تر خواهد بود.
استاندارد ISO 6507 که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین شده است، شامل چهار بخش تحت عنوان اصلی «مواد فلزی - آزمون سختی ویکرز» است:
این استاندارد روش تست سختی ویکرز را برای سه محدوده نیروی آزمایش مختلف برای مواد فلزی، از جمله فلزات سخت و سایر کاربیدهای متخلخل، تعریف می‌کند.
تست سختی ویکرز برای طول های مورب فرورفتگی از 0,020 میلی متر تا 1400 میلی متر طراحی شده است. استفاده از این روش برای تعیین سختی ویکرز از فرورفتگی‌های کوچک مناسب در نظر گرفته نمی‌شود، زیرا نتایج تحت تأثیر عدم قطعیت‌های بزرگ به دلیل محدودیت‌های اندازه‌گیری نوری و نقص در هندسه نوک قرار خواهند گرفت.
سازمان ما همچنین خدمات تست سختی ویکرز را با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود، از جمله مطالعات تست، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل در بخش های مختلف ارائه می دهد، ارائه می دهد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
