ISO 1926 Цврсти целуларни пластики - Одредување на затегнувачки својства

Стандардот на Меѓународната организација за стандардизација (ISO), „ISO 1926 Цврсти целуларни пластики - Одредување на затегнувачки својства“, опишува метод за одредување на однесувањето на крути целуларни пластични материјали кога се подложени на затегнувачки стрес. Овој метод е првенствено применлив за целуларни материјали со доволна компресивна цврстина за да се овозможи соодветно зафаќање на примероците за тестирање. Доколку зафаќањето на примерокот за тестирање не е можно, методот се модифицира за да се зајакнат краевите на примерокот со метални плочи. Односот помеѓу големината на ќелијата и големината на примерокот за тестирање треба да биде таков што тестот е реалистичен.

Во принцип, примерок за тестирање со одреден облик е подложен на затегнувачко напрегање кое се пренесува на примерокот за тестирање со помош на соодветен уред и се исцртува соодветната крива на напрегање-деформација.

Машината за тестирање мора да ги има следните карактеристики:

Мора да има стеги соодветни за држење на примерокот за тестирање. Овие стеги мора да ги исполнуваат следниве барања:
- Мора доволно цврсто да се намести на површините на примерокот за тестирање за да се спречи лизгање.
- Не треба да се применува локализиран притисок врз кој било дел од краевите на примерокот за тестирање што би можел да предизвика кинење, деформација или кинење.
Во случај на тешкотии, треба да се користи опцијата опишана во ставката „Варијација: употреба на метални плочи“.
Подвижната стега може да се помести од фиксната стега, со примерокот за тестирање на место, со константна брзина од 5 плус/минус 1 mm/мин во насока паралелна со надолжната оска на примерокот за тестирање.
Силата применета на испитниот примерок може да се одреди и евидентира со максимална грешка од 1 процент.
Доколку се користи екстензометар, тој мора да примени минимална сила врз примерокот за тестирање и да овозможи зголемувањето на должината на мерачот на примерокот за тестирање да се отчита со точност од 0,1 mm. Растојанието помеѓу двете паралелни површини што ја дефинираат должината на мерачот на екстензометарот не смее да варира за повеќе од 1 процент (толеранција на паралелизам).

Тест примероците мора да ги имаат облиците и димензиите прикажани во стандардот. За време на процесот на подготовка и кондиционирање, обликуваните површини на тест примероците се отстрануваат, површините се сечат со механичка пила и, доколку е потребно, се обработуваат машински без да се менува структурата. Доколку е потребно, тест примероците се означуваат за да се означи нивната ориентација во однос на насоката на изотропијата. Кондиционирањето на тест примероците мора да се изврши во согласност со барањата на стандардот ISO 291. За точни мерења, тест примероците мора да се кондиционираат најмалку 6 часа под следниве услови:

Температура од 23 степени плус/минус 2 степени и релативна влажност од 50 проценти плус/минус 10 проценти
Температура од 23 степени плус/минус 5 степени и релативна влажност од 50 проценти плус 20 проценти, минус 10 проценти
Температура од 27 степени плус/минус 5 степени и релативна влажност од 65 проценти плус 20 проценти, минус 10 проценти

Тестот се изведува на најмалку пет примероци за тестирање. Сите примероци за тестирање што се надвор од опсегот на мерење на екстензометарот се отфрлаат, а доколку е потребно, бројот на примероци за тестирање подложени на тестот се зголемува за да се осигури дека бројот на значајни резултати е најмалку пет. Доколку се потребни повеќе од седум примероци за тестирање за да се добијат пет валидни отчитувања, треба да се користи методот опишан во делот насловен како „Варијација: употреба на метални плочи“.

Тестот се изведува во комора одржувана под една од атмосферските услови опишани погоре. Испитуваниот примерок се поставува помеѓу стеги. Доколку е потребно, постапете како што е опишано во делот насловен како „Варијација: Употреба на метални плочи“. Оригиналната мерна должина е означена на испитниот примерок. Силата што треба да се примени на испитниот примерок се применува рамномерно со подвижниот рачки. Стапката на поместување треба да биде 5 плус/минус 2 mm/мин. Ако не се користи екстензиометар, издолжувањето што одговара на дадена сила се евидентира во соодветни интервали. Се црта крива на напрегање-деформација.

Потоа се пресметуваат износот на издолжување, максималниот затегнувачки напон и напрегањето на кинење (затегнувачки напон).

Во светот на инженерството на материјали, особено во индустријата за пластика, стандардизираните методи за тестирање се клучни за обезбедување конзистентност, сигурност и безбедност во развојот на производи и контрола на квалитетот. Еден таков критичен стандард е ISO 1926, кој се фокусира на одредување на затегнувачките својства на цврстата целуларна пластика. Овие материјали, честопати нарекувани цврсти пени, се широко користени во различни апликации, од изолациски панели и структурни компоненти до пакување и автомобилски делови, поради нивната лесна структура и одлични механички својства.

Овој стандард обезбедува ригорозна методологија за оценување на тоа како овие материјали се однесуваат под затегнувачки стрес. Опсегот на овој стандард е тесно фокусиран на цврсти целуларни пластики кои можат да издржат компресија потребна за безбедно зафаќање на примерокот. Овој стандард не се однесува на флексибилни пени или материјали што се распаѓаат под минимален притисок. Примарниот фокус на овој стандард е одговорот на затегнувачкиот стрес, вклучувајќи ја цврстината на истегнување и издолжувањето. Тестот се изведува со контролирана и константна брзина на истегнување сè додека примерокот не се распадне. Овој стандард често се користи во комбинација со ASTM D1623 и EN 1607, кои имаат слични цели, но може да се разликуваат во процедуралните детали. Овој стандард е неопходен за производителите кои обезбедуваат усогласеност со законските барања како што се градежните кодови или стандардите за безбедност на автомобилите.

Стандардот ISO 1926 е дизајниран за прецизност и едноставност и бара основна опрема за тестирање на истегнување, како што се универзални машини за тестирање. Чекорите во постапката се генерално следниве:

Подготовка на примерокот: Тест примероците од тегови (кучешка коска) се сечат од лимен материјал или обликувани делови според димензиите наведени во овој стандард (обично должина од 100 mm x 10 mm). Примероците мора да бидат без дефекти и кондиционирани најмалку 16 часа на 23°C и 50% релативна влажност.
Поставување на опремата: Се користи машина за тестирање на истегнување способна да примени константна брзина на крстот. За цврсто зафаќање на примероците за да се спречи лизгање и да се искористи цврстината на притисок на материјалот, се користат клинести или самопорамнувачки држачи.
Тестирање: Примерокот се става во држачи и се применува сила на затегнување со брзина од 5 mm/min (или како што е прилагодено за дебелината на материјалот). Податоците за оптоварувањето и издолжувањето се евидентираат сè додека примерокот не се скрши. Се изведуваат минимум пет повторени тестови за да се обезбеди статистичка веродостојност.
Пресметки: Затегнувачката цврстина се пресметува со делење на максималното оптоварување со оригиналната површина на напречниот пресек. Издолжување при кинење е процентното зголемување на должината на калибарот при кинење.

Стандардот ISO 1926 квантификува две основни затегнувачки својства:

Затегнувачка цврстина: Максималниот стрес што материјалот може да го издржи пред кршење.
Издолжување при кинење: Тоа е процентот на деформација во точката на кинење на примерокот.

Овие метрики даваат увид во еластичноста и кршливоста на материјалот. На пример, пените со висока цврстина што се користат во структурната изолација можат да покажат затегнувачка цврстина што надминува 1 MPa, но нивната цврстина може да резултира со ниско издолжување.

Усогласеноста со стандардот ISO 1926 е од витално значење за обезбедување квалитет во индустриите што се потпираат на цврсти пени. Во градежништвото, ја потврдува издржливоста на термоизолациските плочи под механички оптоварувања. Во автомобилскиот дизајн, помага во изборот на лесни компоненти што го одржуваат својот интегритет при судири. Еколошки, стандардизираното тестирање го поддржува развојот на одржливи пени што содржат рециклирана содржина, осигурувајќи дека ги исполнуваат критериумите за перформанси.

Неусогласеноста може да доведе до дефекти на производот, повлекување на производите од пазарот или правна одговорност, истакнувајќи ја улогата на стандардот во намалувањето на ризикот.

Како резултат на тоа, стандардот ISO 1926 претставува камен-темелник во карактеризацијата на цврстите целуларни пластики, комбинирајќи ја лабораториската прецизност со сигурноста во реалниот свет. Со стандардизирање на одредувањето на затегнувачките својства, тој им овозможува на инженерите да иновираат со доверба, од енергетски ефикасни згради до возила од следната генерација. За оние кои работат во тестирање на материјали, усвојувањето на овој стандард не е само прашање на усогласеност; туку е и за градење посилна, потрајна иднина. За оние кои се вклучени во производството на пена или истражување и развој, овој стандард е клучен чекор кон совладување.

Нашата организација, која служи со години и внимателно ги следи глобалните случувања во науката и технологијата, вработува тим од искусни професионалци и широка инфраструктура за спроведување тестирање, мерење и анализа во широк спектар на области за бизниси од сите сектори. Во овој контекст, ние исто така нудиме услуги за тестирање во согласност со стандардот ISO 1926 за цврсти целуларни пластики - Одредување на затегнувачки својства.