Стандардот „JIS K 6262 Rubber, vulcanized or thermoplastic – Determination of compression set at амбиентални, високи или ниски температури“ развиен од Јапонската организација за индустриски стандарди (JIS) ги опишува методите за одредување на компресивниот сет на вулканизирани и термопластични гуми на амбиентална, висока или ниски температури.
Во суштина, овој стандард се заснова на следните два стандарди развиени од Меѓународната организација за стандарди (ISO):
Стандардот ISO 815 опишува методи за одредување на својствата на сет за компресија на вулканизирана и термопластична гума при амбиентални или покачени температури (во зависност од начинот на кој се ослободува тестото на крајот од тестот). Овие методи имаат за цел да ја измерат способноста на гуми со цврстина во опсег од 10 IRHD до 95 IRHD да ги задржат своите еластични својства на одредени температури по продолжена компресија при постојано напрегање (нормално 25 проценти) во еден од опишаните групи на алтернативни услови. За гуми со номинална цврстина од 80 IRHD и погоре, се користи помал напон на притисок (80 проценти за номинална цврстина од 89 IRHD до 15 IRHD и 90 проценти за номинална цврстина од 95 IRHD до 10 IRHD).
При изведување на тестови, тест парче со позната дебелина се компресира до дефинирано затегнување на стандардна лабораториска температура и потоа се држи во мирување одреден временски период при стандардна лабораториска температура или константна покачена температура. Компресијата се ослободува и откако тест-парчето ќе се остави да се опорави одреден временски период при стандардна лабораториска температура или покачена температура, дебелината на тестот повторно се мери.
Во ISO 815-стандардот, опишани се два методи за одредување на својствата на сетот за компресија на вулканизирана и термопластична гума при ниски температури. Методот 1 е изведен од методологијата што се користи во стандардот ISO 815-1. Методот 2 користи специфичен уред за тестирање кој овозможува мерење и снимање на дебелината на тест-парчето за време на обновувањето. Поради оптоварувањето применето за време на обновувањето во методот 2, не може да се воспостави корелација помеѓу резултатите дадени од двата методи.
При примена на методот 1, тест парче со позната дебелина се компресира до дефинирано напрегање на стандардна лабораториска температура и потоа се држи неподвижно одреден временски период при константна ниска температура. Откако компресијата е целосно ослободена и тест-парчето ќе се остави слободно да се опорави при истата константна ниска температура, повторно се мери дебелината на тестото.
При примена на методот 2, тест парче со позната дебелина се компресира до дефинирано напрегање на стандардна лабораториска температура и потоа се држи неподвижно одреден временски период при константна ниска температура. Компресијата се ослободува и се остава тест-парчето да се опорави на оваа температура под даден притисок според стандардот ISO 23529 за мерење на дебелина. Дебелината се мери во интервали по ослободувањето на напрегањето (така што може да се добие проценка на својствата на сетот за компресија со исцртување на напрегањето во однос на времето на ниска температура) или во одредено време по ослободувањето на напрегањето.
Можете да побарате од нас да ја пополните нашата форма за да закажете состанок, да добиете подетални информации или да побарате проценка.
