ASTM D5470-12 Isı İletken Elektrik Yalıtım Malzemelerinin Isıl İletim Özellikleri İçin Standart Test Yöntemi

ASTM D5470-12 Isı İletken Elektrik Yalıtım Malzemelerinin Isıl İletim Özellikleri İçin Standart Test Yöntemi

Amerikan Test ve Malzeme Kuruluşu (ASTM) tarafından geliştirilen “ASTM D5470-12 Isı iletken elektrik yalıtım malzemelerinin ısıl iletim özellikleri için standart test yöntemi” standardında, sıvı bileşiklerden sert katı malzemelere kadar uzanan termal iletken elektriksel yalıtım malzemeleri için termal empedansın ölçülmesi ve görünür termal iletkenliğin hesaplanması için bir test yöntemi açıklanmaktadır.

ASTM D5470-12 Isı İletken Elektrik Yalıtım Malzemelerinin Isıl İletim Özellikleri İçin Standart Test Yöntemi

Termal iletkenlik terimi sadece homojen malzemeler için geçerlidir. Termal iletken elektriksel yalıtım malzemeleri genellikle heterojendir ve karışıklığı önlemek için bu test yöntemi hem homojen hem de heterojen malzemelerin termal iletim özelliklerini belirlemek için görünür termal iletkenliği kullanır.

Bu standardın amaçları doğrultusunda şu terimler ve tanımlar geçerlidir:

  • Görünür ısıl iletkenlik, sabit koşullar altında, heterojen bir malzemenin birim alanı boyunca, alana dik yönde birim sıcaklık gradyanı başına ısı akışının zaman oranını ifade eder.
  • Bir yüzeyin ortalama sıcaklığı, alan ağırlıklı ortalama sıcaklığı ifade eder.
  • Kompozit, birleşimin özelliklerine orantılı veya sinerjik olarak katkıda bulunan farklı parçalardan oluşan bir malzemedir.
  • Homojen malzeme, ilgili özelliklerin malzeme içindeki konumun bir fonksiyonu olmadığı bir malzemedir.
  • Isıl empedans, bir tertibatın (malzeme, malzeme arayüzleri) ısı akışına gösterdiği toplam dirençtir.
  • Isıl arayüz direnci (temas direnci), test edilen numune ile temas eden numune yüzeyleri ile sıcak ve soğuk yüzeyler arasındaki temas düzlemlerinde bir ısı akısı birimi üretmek için gereken sıcaklık farkıdır.
  • Termal özdirenç, termal iletkenliğin tersidir. Sabit durum koşulları altında, birim ısı akışı başına izotermal yüzeye dik yöndeki sıcaklık gradyanıdır.

Burada açıklanan test yöntemi, homojen kalınlıkta bir test numunesi ile ayrılmış iki paralel, izotermal yüzey arasındaki idealize edilmiş ısı iletimi temeline dayanır. İki temas eden yüzey arasındaki sıcaklık farkının numuneye yüklediği termal gradyan, numuneden geçen ısı akışına neden olur. Bu ısı akışı, test yüzeylerine diktir ve yüzeyler boyunca homojendir ve yanal ısı yayılımı yoktur.

İki ölçüm çubuğu kullanıldığında bu standardın gerektirdiği ölçümler şunlardır:

  • T1: Sıcak ölçüm çubuğunun daha sıcak sıcaklığı
  • T2: Sıcak ölçüm çubuğunun daha soğuk sıcaklığı
  • T3: Soğuk ölçüm çubuğunun daha sıcak sıcaklığı
  • T4: Soğuk ölçüm çubuğunun daha soğuk sıcaklığı
  • A: Test yüzeylerinin alanı
  • D: Numune kalınlığı

İdealize edilmiş test yapılandırmasına dayanarak, şu parametreleri hesaplamak için ölçümler yapılır:

  • TH: Daha sıcak izotermal yüzeyin sıcaklığı
  • TC: Daha soğuk izotermal yüzeyin sıcaklığı
  • Q: İki izotermal yüzey arasındaki ısı akış hızı
  • Termal empedans: İki izotermal yüzey arasındaki sıcaklık farkının, içlerinden geçen ısı akışına bölümü
  • Görünür termal iletkenlik: Numune termal empedansının kalınlığa göre grafiğinden hesaplanır

Numune ile test yüzeyleri arasında arayüz termal direnci vardır. Bu temas dirençleri numune termal empedansı hesaplamasına dahil edilir. Temas direnci, numune yüzeyinin yapısına ve test yüzeyleri tarafından numuneye uygulanan mekanik basınca bağlı olarak büyük ölçüde değişir. Bu nedenle, numuneye uygulanan sıkıştırma basıncı ölçülmeli ve uygulanan basıncın önemsiz olduğu akışkan numuneler haricinde, yöntem için gerekli ikincil bir ölçüm olarak kaydedilmelidir. Isıl empedans hesaplaması, numunenin ısıl direnci ile arayüz ısıl direncinin toplamından oluşur.

Görünür ısıl iletkenliğin hesaplanması, test edilen numune kalınlığının doğru bir şekilde belirlenmesini gerektirir. Malzeme türüne bağlı olarak test numunesi kalınlığını kontrol etmek, izlemek ve ölçmek için farklı araçlar kullanılabilir. Test sırasında numunenin boyutu değişebilirse, test edilen test numunesi kalınlığı takozlar veya mekanik durdurucularla kontrol edilebilir. Numunenin boyutu test sırasında değişebilirse, test numunesi kalınlığı yerinde kalınlık ölçümü ile test sırasında izlenebilir. Test numunesinin kalınlığı, ihmal edilebilir basınç sapması gösteriyorsa, ASTM D374 standardı Test Yöntemi C’ye uygun olarak oda sıcaklığında üretildiği gibi ölçülebilir.

Bu standart, elektrik ve elektronik uygulamalarında ısı transferini artırmak için kullanılan elektrik yalıtım malzemelerinin sabit durum termal empedansını ölçer. Bu standart, özellikle çok ince olan veya ASTM E1225 standardında olduğu gibi numuneye sıcaklık sensörlerinin yerleştirilmesine izin verecek kadar mekanik stabiliteye sahip olmayan numunelerin termal iletim özelliklerini ölçmek için yararlıdır.

Bu standart, idealize edilmiş bir ısı akışı deseni uygular ve ortalama bir numune test sıcaklığı belirtir. Bu şekilde ölçülen termal empedanslar, bu gerekli düzgün, paralel ısı iletim koşullarının mevcut olmadığı çoğu pratik uygulamaya doğrudan uygulanamaz.

Bu standart, şu malzeme tiplerinin termal empedansını ölçmek için yararlıdır.

  • Tip I: Bir gerilim uygulandığında sınırsız deformasyon gösteren viskoz sıvılar. Bunlara gresler, macunlar ve faz değişim malzemeleri gibi sıvı bileşikler dahildir. Bu malzemeler, elastik davranış veya sapma gerilimleri giderildikten sonra ilk şekline dönme eğilimi göstermez.
  • Tip II: Deformasyon gerilimlerinin nihayetinde iç malzeme gerilimleriyle dengelendiği ve böylece daha fazla deformasyonun sınırlandığı viskoelastik katılar. Örneğin yumuşak ve sert kauçuk malzemeler, malzeme kalınlığına göre önemli sapma ile doğrusal elastik özellikler gösterir.
  • Tip III: Önemsiz sapma gösteren elastik katılar. Örneğin seramikler, metaller ve bazı plastik türleri.

Bir numunenin görünen termal iletkenliği, arayüz termal direnci numunenin termal direncine kıyasla önemsiz derecede küçükse (nominal olarak yüzde 1’den az) ölçülen termal empedanstan ve ölçülen numune kalınlığından hesaplanabilir. Bir numune malzemesinin görünen termal iletkenliği, arayüz termal direnci hariç tutularak doğru bir şekilde belirlenebilir. Bu, test edilen malzemenin farklı kalınlıklarının termal empedansını ölçerek ve termal empedansı kalınlığa göre çizerek gerçekleştirilir. Ortaya çıkan düz çizginin eğiminin tersi görünen termal iletkenliktir. Sıfır kalınlıktaki kesişim, iki yüzeydeki temas dirençlerinin toplamıdır. Sert test numunelerinin (Tip III) test yüzeylerine termal gres veya yağ uygulanarak temas direnci azaltılabilir.

Yıllardır çok geniş bir yelpazede gerçekleştirdiği test, ölçüm, analiz ve değerlendirme çalışmaları ile her sektörden işletmelere destek olmaya çalışan kuruluşumuz, bilim ve teknoloji alanında dünyada yaşanan gelişmeleri yakından takip eden ve sürekli kendini geliştiren güçlü bir çalışan kadrosuna sahiptir. Bu çerçevede işletmelere “ASTM D5470-12 Isı iletken elektrik yalıtım malzemelerinin ısıl iletim özellikleri için standart test yöntemi” standardına uygun test hizmetleri de verilmektedir.

WhatsApp