EN 1062 Boyalar ve Vernikler - Dış Duvarcılık ve Beton İçin Kaplama Malzemeleri ve Kaplama Sistemleri
Bir Avrupa standardı olan “EN 1062 Boyalar ve vernikler - Dış duvarcılık ve beton için kaplama malzemeleri ve kaplama sistemleri” standardı, aynı başlık altında bir dizi alt standarttan meydana gelmektedir:
- “EN 1062-1 Bölüm 1: Sınıflandırma” standardında, yeni ve eski, kaplanmış veya kaplanmamış dış duvar işçiliğinin dekorasyonu ve korunması için kaplama malzemeleri ve kaplama sistemlerinin sınıflandırılmasına yönelik genel bir sistem açıklanmaktadır. Bu standart ayrıca belirli fiziksel özelliklere dayalı isteğe bağlı bir sınıflandırma sistemi içerir.
Bu standardı, organik bağlayıcı sıvalar ve ısı yalıtım sistemleri ile birlikte kullanılmak üzere tasarlananlar dahil olmak üzere, duvar işçiliği için tüm kaplama malzemeleri ve kaplama sistemleri için geçerlidir. Duvar işçiliği için özel kaplama sistemlerine ilişkin öneriler standart ekinde yer almaktadır (Ek A).
- “DIN EN 1062-2 Bölüm 2: Su buharı iletim hızının (geçirgenlik) belirlenmesi ve sınıflandırılması” standardında, dış duvarcılık ve beton için tasarlanmış kaplamaların, kaplama sistemlerinin ve ilgili ürünlerin su buharı iletim oranını belirlemeye yönelik bir yöntem açıklanmaktadır. Bu yöntem, tuğla, beton ve sıvalar gibi gözenekli alt tabakalar üzerindeki kaplamalar ve kaplama sistemleri için geçerlidir. Gözenekli bir alt tabaka kullanan prosedür, hesaplama ile belirlendiği üzere 80 µm’den daha az kuru film kalınlığına sahip kaplamalar için geçerli değildir.
- “DIN EN 1062-2 Bölüm 3: Sıvı su geçirgenliğinin belirlenmesi” standardında, dış duvarcılık için tasarlanmış kaplamaların, kaplama sistemlerinin ve ilgili ürünlerin sıvı su geçirgenliğini belirleme ve EN 1062-1 standardına göre sınıflandırma yöntemi açıklanmaktadır. Bu yöntem, tuğla, beton ve sıvalar gibi gözenekli yüzeylerdeki kaplamalar ve kaplama sistemleri için geçerlidir. Belirtilen değerden daha büyük bir sıvı su geçirgenliği, bu standartta açıklanan test yöntemi ile doğru bir şekilde ölçülemez.
- “DIN EN 1062-2 Bölüm 6: Karbondioksit geçirgenliğinin belirlenmesi” standardında, dış duvarcılık ve beton için tasarlanmış kaplamaların, kaplama sistemlerinin ve ilgili ürünlerin karbondioksit geçirgenliğini belirlemek maçı ile kullanılan iki yöntem açıklanmaktadır. Bu yöntemler, sıva, beton ve benzeri b gözenekli yüzeylerdeki kaplamalar ve kaplama sistemleri için geçerlidir.
- Yöntem A Gravimetrik yöntem. Bir test parçasının kaplanmış tarafı ölçüm gazına maruz bırakılır ve yayılan karbondioksit nicel olarak belirlenir. Test parçası, karbondioksit için bir emici içeren bir test hücresini kapatır, böylece hücre çevreye gaz geçirmez olur. Test hücresi 23 derece artı/eksi 2 derecede kuru bir karbondioksit / hava atmosferinde tutulur ve düzenli aralıklarla tartılır. Karbondioksit geçirgenliği kütle artışından hesaplanır. Belirleme, sabit bir duruma ulaşıldığında, yani kütle artışı artık zamanla değişmediğinde tamamlanır. Kontrol amaçları için, her bir dizi belirlemede bilinen karbondioksit geçirgenliğine sahip bir referans film (standart) ölçülür.
- Yöntem B Taşıyıcı gaz yöntemi. Kaplanmış bir test parçası, bir geçirgenlik hücresinin iki yarısı arasına sıkıştırılır ve iki yarı birbirine ve çevreye gaz geçirmez hale getirilir. Geçirgenlik hücresinin bir yarısından ölçüm gazı geçerken, diğer yarısından bir taşıyıcı gaz akımı geçer (tercihen azot veya hava, karbondioksitten arındırılmış). Bu taşıyıcı gaz akımı, yayılmış karbondioksiti kızılötesi spektrometri veya gaz kromatografisine dayalı bir algılama sistemine taşır. Belirleme 23 derece artı/eksi 2 derecede gerçekleştirilir ve sabit bir duruma ulaşıldığında, yani karbondioksit geçirgenliği artık zamanla değişmediğinde tamamlanır.
Her iki gaz (ölçüm gazı ve taşıyıcı gaz) gerektiği gibi nemlendirilebilir. Kontrol amaçları için, her bir belirleme serisinde bilinen karbondioksit geçirgenliğine sahip bir referans filmi (standart) ölçülür. Her iki yöntem de izostatik olarak gerçekleştirilir, yani test parçası mutlak basınç farkına değil, kısmi basınç farkına tabi tutulur.
Yöntem A kullanıldığında, emici madde ölçüm gazındaki nemle reaksiyona gireceğinden sadece kuru karbondioksit / hava karışımı kullanılabilir. Bu nedenle, karbondioksit geçirgenliğinin farklı bir nem seviyesinde, örneğin yüzde 50 bağıl nemde bilinmesi gerekiyorsa, sadece Yöntem B uygundur.
- “DIN EN 1062-2 Bölüm 7 Çatlak köprüleme özelliklerinin belirlenmesi” standardında, dış duvarcılık ve beton için tasarlanmış kaplama malzemeleri, kaplama sistemleri ve ilgili ürünlerin çatlak köprüleme özelliklerini belirlemek amacı ile kullanılan iki yöntem açıklanmaktadır. Bu standart, EN 1062-1 ve “N 1504-2 Beton yapıların korunması ve onarımı için ürünler ve sistemler - Tanımlar, gereklilikler, kalite kontrolü ve uygunluk değerlendirmesi - Bölüm 2: Beton için yüzey koruma sistemleri” standartları ile birlikte okunmalıdır. Bu standart aynı zamanda çatlak köprüleme özelliklerine göre kaplamaların bir sınıflandırmasını da verir. Belirli bir ürün veya sistem için kullanılacak yöntem, ilgili taraflar arasında kararlaştırılmalıdır.
- “DIN EN 1062-11 Bölüm 11: Testten önce şartlandırma yöntemleri” standardında, dış duvarcılık ve beton için kaplama malzemeleri ve kaplama sistemlerinin hava koşullarına karşı direncini test etmek üzere hazırlanmış test numunelerinin koşullandırılması için dört yöntem açıklanmaktadır. Belirtilen koşullandırma yöntemleri, çok çeşitli hava koşullarına izin verir, böylece farklı koşullandırma yöntemleri sadece istisnai durumlarda gereklidir.
Kuruluşumuz, bilim ve teknoloji alanında dünyada yaşanan gelişmeleri yakından takip eden ve sürekli kendini geliştiren güçlü bir çalışan kadrosuna sahiptir. Çeşitli sektörlerdeki işletmeler için verilen çok sayıda test, ölçüm, analiz ve değerlendirme çalışmaları arasında, “EN 1062 Boyalar ve vernikler - Dış duvarcılık ve beton için kaplama malzemeleri ve kaplama sistemleri” standardına uygun test hizmetleri de bulunmaktadır.
